Ostrzega\u0142em w tym tygodniu parokrotnie, \u017ce od syntezator\u00f3w trudno si\u0119 b\u0119dzie op\u0119dzi\u0107 i poni\u017csza d\u0142uga (ponad 60 pozycji) lista premier raczej to potwierdza. Dzi\u015b dwie polskie – znacz\u0105ce i oczekiwane. I tak r\u00f3\u017cne, jak tylko mo\u017cna si\u0119 dzi\u015b, w cyfrowym \u015bwiecie, r\u00f3\u017cni\u0107. Pierwsza przynosi zawieszenie i niepok\u00f3j, nawet nerwowo\u015b\u0107. Druga roz\u0142adowuje te emocje, koi i uspokaja. Mo\u017cna za\u017cywa\u0107 na zmian\u0119 bez skutk\u00f3w ubocznych. Co ciekawe, jedna i druga p\u0142yta jest w stanie w r\u00f3wnej mierze zredukowa\u0107 skutki uboczne jednokrotnego przes\u0142uchania dzisiejszej premiery z kr\u0119gu muzyki \u015brodka, czyli najnowszego albumu Paw\u0142a Domaga\u0142y. <\/p>\n
Zapowiadany przez dwie obiecuj\u0105ce epki nowy album We Will Fail <\/strong>– czyli Aleksandry Gr\u00fcnholz – nie jest taneczny. To od razu zaznaczmy, bo i z setami live artystki bywa\u0142o inaczej, i sam tytu\u0142 Dancing <\/em>sugerowa\u0142by, \u017ce mo\u017ce jednak. Chyba \u017ce przeczytaliby\u015bmy go razem z nazw\u0105 projektu: We will fail dancing. Wtedy wiadomo, \u017ce potupa\u0107 nog\u0105 raczej si\u0119 nie uda. Albo raczej – w tym wypadku – \u017ce nie b\u0119dzie do tego atmosfery po\u015br\u00f3d mrocznych i ch\u0142odnych syntetycznych barw, nawet je\u015bli stopa pracuje g\u0142o\u015bno, momentami wr\u0119cz og\u0142uszaj\u0105co (patrz ni\u017cej), z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 przebijaj\u0105c si\u0119 na pierwszy plan.<\/p>\n O muzyce We Will Fail pisa\u0142em ju\u017c sporo. Ta ma wszystkie najgorsze cechy p\u0142yt, kt\u00f3re mimo olbrzymich zalet umykaj\u0105 uwadze publiczno\u015bci. Przede wszystkim s\u0142ucha\u0107 jej trzeba g\u0142o\u015bno, nawet bardzo g\u0142o\u015bno. S\u0142ucha\u0107 Dancing<\/em> cicho to jak ogl\u0105da\u0107 \u015alepn\u0105c od \u015bwiate\u0142<\/em> bez fonii (przysz\u0142o mi do g\u0142owy, bo kolega mi to dzi\u015b zasugerowa\u0142 – \u017cebym m\u00f3g\u0142bym jeszcze p\u0142yt\u0119 wi\u0119cej w tym czasie przes\u0142ucha\u0107). Wzmocnienie jest tu konieczne, \u017ceby wyci\u0105gn\u0105\u0107 to wszystko, co si\u0119 brzmieniowo na tej p\u0142ycie dzieje. A dzieje si\u0119 du\u017co – ten ch\u0142\u00f3d i swoista bezwzgl\u0119dno\u015b\u0107 formy kryj\u0105 mas\u0119 szczeg\u00f3\u0142\u00f3w.<\/p>\n Po drugie, to nie jest album naj\u0142atwiejszy tak\u017ce dlatego, \u017ce rozwija si\u0119 powoli. Momentami nawet bardzo powoli – pos\u0142uguje si\u0119 zawieszeniem, filmowym suspensem, i to takim z przeci\u0105gni\u0119tego po autorsku kina. Dodaje to dramaturgii i pozwala wybrzmie\u0107 – zdecydowanie lepszej ni\u017c pierwsza – drugiej cz\u0119\u015bci albumu, z takimi utworami jak So Who’s the Man<\/em> czy Reason<\/em>. Po trzecie wreszcie, zanim elegancko zamknie si\u0119 to kr\u00f3tkim zej\u015bciem w tekstur\u0119 ambient na ko\u0144cu fina\u0142owego Diving in Plastic<\/em>, operowa\u0107 b\u0119dzie, troch\u0119 jak Autechre, na bardzo du\u017cym poziomie abstrakcji. Zdecydowanie warto jednak te trzy drobne udogodnienia znie\u015b\u0107, bo pierwsza du\u017ca p\u0142yta dla Refined Productions rzeczywi\u015bcie otwiera nowy rozdzia\u0142 w pracy warszawskiej artystki.<\/p>\n WE WILL FAIL Dancing<\/em><\/strong>, Refined Productions 2018, 7-8\/10<\/strong><\/p>\n