{"id":19959,"date":"2018-11-18T11:02:10","date_gmt":"2018-11-18T10:02:10","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=19959"},"modified":"2018-11-18T11:13:53","modified_gmt":"2018-11-18T10:13:53","slug":"polifonia-nie-pudelek-ale","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/11\/18\/polifonia-nie-pudelek-ale\/","title":{"rendered":"Polifonia nie Pudelek, ale…"},"content":{"rendered":"

To jest ten rodzaj powa\u017cnej muzyki rozrywkowej, kt\u00f3ry rzadko si\u0119 przydarza, ale zawsze robi wra\u017cenie. A\u017c musia\u0142em przyspieszy\u0107 dat\u0119 wpisu, bo za du\u017co tego by\u0142o, \u017ceby zby\u0107 album The Dream My Bones Dream<\/em> trzyzdaniow\u0105 notk\u0105. Sami zobaczcie:<\/p>\n

Po jednej stronie dziewczyna z ok\u0142adki najnowszego wydania „The Wire”, czyli Eiko Ishibashi<\/strong>. Japonka, wokalistka i perkusistka formacji Panicsmile ze spor\u0105 list\u0105 solowych wydawnictw na koncie. Oczywi\u015bcie raczej kobieta ni\u017c dziewczyna, je\u015bli ju\u017c musimy zagl\u0105da\u0107 do metryki, Cho\u0107 zestaw emocjonalnych utwor\u00f3w na The Dream My Bones Dream<\/em> – z powa\u017cn\u0105 opowie\u015bci\u0105 wychodz\u0105c\u0105 od przedwojennych dziej\u00f3w Japonii, kt\u00f3ra po wojnie z Rosj\u0105 utworzy\u0142a na terenie Chin marionetkowe pa\u0144stwo Mand\u017cukuo. Tam pracowa\u0142 dziadek Ishibashi, tam wychowywa\u0142 si\u0119 jej ojciec. \u017bycie dziadka by\u0142o zwi\u0105zane z budow\u0105 kolei w Mand\u017curii, poci\u0105gi wracaj\u0105 na tej p\u0142ycie jako wa\u017cny temat. Czyli mamy opowie\u015b\u0107 troch\u0119 jak z albumu Scotta Walkera (na kt\u00f3rego autorka si\u0119 powo\u0142uje), ale wykonanie rywalizuje bardziej z tegorocznym albumem Julii Holter – bo mamy tu avantpopowe piosenki \u015bpiewane po japo\u0144sku i mandary\u0144sku, g\u0119ste partie perkusji i do\u015b\u0107 z\u0142o\u017con\u0105 studyjn\u0105 produkcj\u0119. Utwory s\u0105 urokliwe, ale niezbyt przebojowe, za to bardzo dynamiczne, intensywne emocjonalnie, najwyra\u017aniej pisane z my\u015bl\u0105 o uwa\u017cnym s\u0142uchaczu, kt\u00f3ry dojdzie do ko\u0144ca, dodatkowo pokonuj\u0105c jeszcze barier\u0119 j\u0119zykow\u0105. Wywo\u0142uje to momentami (Iron Veil<\/em>) nieuchronne por\u00f3wnania ze Stereolab i ze scen\u0105 chicagowskiego avant-popu, co nie jest rzecz\u0105 dziwn\u0105, skoro s\u0105 zwi\u0105zki personalne.<\/p>\n

Te zwi\u0105zki to ch\u0142opak z ok\u0142adki najnowszego „The Wire”, czyli Jim O’Rourke<\/strong>, kt\u00f3ry ostatnio rzadko pracuje jako producent – ale znamy go w tej roli z wybitnych realizacji i podj\u0105\u0142 si\u0119 jej po raz kolejny na najnowszej p\u0142ycie Ishibashi. Ba, dzieli t\u0119 rol\u0119 z sam\u0105 autork\u0105 p\u0142yty. B\u0119bny, wibrafon, piano elektryczne, fortepian, bas – z tego, co nios\u0142y kompozycje, mo\u017ce i nie wybitne, O’Rourke i Ishibashi wyci\u0105gaj\u0105 du\u017co w procesie. Utw\u00f3r A Ghost In the Train, Thinking<\/em> to m\u00f3g\u0142by by\u0107 solowy O’Rourke z tych najlepszych.<\/p>\n

Polifonia nie Pudelek i mo\u017ce nic w tym nie ma, mo\u017ce w Japonii przenoszenie si\u0119 na wie\u015b – a o tym traktuje artyku\u0142 w „The Wire” (Eiko i Jim przenie\u015bli si\u0119 z Tokio w okolice Kobuchizawy) – wsp\u00f3lnie ze swoim producentem to sta\u0142a tradycja, ale najwyra\u017aniej O’Rourke pracuje od paru lat dla Ishibashi z powod\u00f3w tak\u017ce pozamuzycznych. Wa\u017cne, \u017ce efekt tego jest bardzo dobry i pozwala na to patrze\u0107 tak\u017ce jako na jedn\u0105 z najlepszych ostatnio p\u0142yt O’Rourke’a. Kiedy ostatnio mieli\u015bcie tak, \u017ce kupili\u015bcie album w postaci cyfrowej, a ju\u017c po 24 godzinach by\u0142o wam \u017cal, \u017ce trzeba teraz b\u0119dzie jeszcze raz kupowa\u0107 w wersji do postawienia na p\u00f3\u0142k\u0119? Ja mam w\u0142a\u015bnie teraz. <\/p>\n

EIKO ISHIBASHI The Dream My Bones Dream<\/em><\/strong>, Drag City 2018, 8\/10<\/strong><\/p>\n