{"id":20023,"date":"2018-11-22T08:45:58","date_gmt":"2018-11-22T07:45:58","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20023"},"modified":"2018-11-22T08:43:16","modified_gmt":"2018-11-22T07:43:16","slug":"masaz-mozgu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/11\/22\/masaz-mozgu\/","title":{"rendered":"Masa\u017c M\u00f3zgu"},"content":{"rendered":"

Od wczoraj trwa warszawska odnoga M\u00f3zg Festival<\/strong>. Imprezy nie tak starej jak sam M\u00f3zg, ale organizowanej od 14 ju\u017c lat. Kto wyst\u0105pi w cz\u0119\u015bci muzycznej (wczoraj by\u0142a filmowa) – mo\u017cna przeczyta\u0107 sobie na odpowiedniej stronie<\/a>, atrakcji jest bardzo du\u017co. Ja zwr\u00f3c\u0119 uwag\u0119 na dwa punkty programu. Po pierwsze, trio Vandermark\/Trzaska\/G\u00f3rczy\u0144ski – bo okazja si\u0119 szybko nie powt\u00f3rzy. Po drugie, duet Eli Keszlera <\/strong>z Rashadem Beckerem – bo ten pierwszy jest niew\u0105tpliw\u0105 gwiazd\u0105 ostatnich kilku sezon\u00f3w. Gdzie si\u0119 pojawia Keszler, tam zaczyna si\u0119 dzia\u0107 co\u015b naprawd\u0119 ciekawego. Mam dow\u00f3d w postaci najnowszej, wydanej w pa\u017adzierniku p\u0142yty Keszlera – jednej z tych, kt\u00f3rych w ci\u0105gu ostatniego miesi\u0105ca s\u0142ucha\u0142em najcz\u0119\u015bciej.<\/p>\n

Eli Keszler jest nowojorskim perkusist\u0105, ale jego album Stadium <\/em>wyda\u0142a firma specjalizuj\u0105ca si\u0119 w eksperymentalnej elektronice. Przypadek? Nie s\u0105dz\u0119. Nietrudno w nim zauwa\u017cy\u0107 kogo\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko perkusist\u0119. W szczeg\u00f3lno\u015bci nietrudno us\u0142ysze\u0107 w jego muzyce pojedyncze barwy elektroniczne wykorzystywane jako instrumenty perkusyjne i w podobny spos\u00f3b u\u017cywane d\u017awi\u0119ki otoczenia. To misterny, wirtuozowski dialog z otoczeniem, prowadzony w spos\u00f3b delikatny, b\u0142yskotliwym technicznie i wymagaj\u0105cym du\u017cego wyczucia „\u015bciszonym” g\u0142osem. A dzi\u0119ki temu – mimo ca\u0142ego g\u0119stego strumienia d\u017awi\u0119k\u00f3w, jaki niesie – bardzo przyjemny. Por\u00f3wnywalny z pr\u00f3bami ASMR w muzyce czy pomys\u0142em Patryka Zakrockiego i Jacka Mazurkiewicza na Gabinet Masa\u017cu Ucha Wewn\u0119trznego. Keszler jest by\u0107 mo\u017ce idealnym partnerem do ich tria. Niekt\u00f3rzy twierdz\u0105, \u017ce Keszler przyprawia ich o niepok\u00f3j. Mnie uspokaja – chyba \u017ce musz\u0119 go s\u0142ucha\u0107 w zgie\u0142ku, bo wtedy subtelno\u015bci gin\u0105.<\/p>\n

Skojarzenia z Keszlerem prowadz\u0105 do elektroniki w spos\u00f3b naturalny ze wzgl\u0119du na p\u0142yty, na kt\u00f3rych jego nazwisko ostatnio wybrzmiewa\u0142o mocnym akcentem – gdyby nie on, ostatnia p\u0142yta Laurel Halo<\/a> nie brzmia\u0142aby w po\u0142owie tak atrakcyjnie. Jego obecno\u015b\u0107 mia\u0142a pozytywny wp\u0142yw na tegoroczny album Age Of<\/em> Oneohtrix Point Never (z Lopatinem Keszler gra\u0142 te\u017c koncerty), wcze\u015bniej sprawdzi\u0142 si\u0119 jako go\u015b\u0107 Helma na Olympic Mess<\/em>. Z wszystkich tych elektroakustycznych album\u00f3w jego najnowsza solowa p\u0142yta wydaje si\u0119, je\u015bli nie najlepsza, to przynajmniej wiecznie atrakcyjna – chaotyczne przebiegi nowojorczyka nie nudz\u0105 si\u0119 szybko. Przywodz\u0105 na my\u015bl pl\u0105tanin\u0119 ruch\u00f3w i los\u00f3w setek ludzi mijaj\u0105cych si\u0119 na ulicach zat\u0142oczonego miasta – w spos\u00f3b nie\u015bwiadomie zsynchronizowany uczestnicz\u0105cych w jakim\u015b masowym ruchu. Zreszt\u0105 Stadium <\/em>inspirowane jest dzia\u0142aniami Keszlera przy du\u017cych ulicznych instalacjach muzycznych, takich jak Archway <\/em>na Manhattan Bridge, zrealizowanym przy udziale grupy So Percussion.<\/p>\n