{"id":20032,"date":"2018-11-22T17:25:29","date_gmt":"2018-11-22T16:25:29","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20032"},"modified":"2018-11-22T17:34:35","modified_gmt":"2018-11-22T16:34:35","slug":"zelazne-pluca-sezonu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/11\/22\/zelazne-pluca-sezonu\/","title":{"rendered":"\u017belazne p\u0142uca sezonu"},"content":{"rendered":"

Naj\u015bwie\u017csza nowo\u015b\u0107 z Fundacji Kaisera S\u00f6ze, czyli nagrywana z wykorzystaniem technik cyrkulacyjnego oddechu p\u0142yta Roberta Knutha <\/strong>Hurricane Spring 2055<\/em> (tutaj do pos\u0142uchania<\/a>) ma co\u015b wsp\u00f3lnego z my\u015bleniem Lei Bertucci <\/strong>w nagraniach i na koncercie, kt\u00f3ry b\u0119dziemy dzi\u015b retransmitowa\u0107 w Dw\u00f3jce<\/a>. To z kolei – w \u0142\u0105czeniu saksofonu z elektronik\u0105 – ma wsp\u00f3lne cechy z opisywanym tu niedawno<\/a> albumem Josepha Shabasona<\/strong>. Czy to ju\u017c jaka\u015b tendencja? Nie wiem, czy tak mo\u017cna na to patrze\u0107, ale przed dzisiejsz\u0105 audycj\u0105 – do kt\u00f3rej s\u0142uchania szczeg\u00f3lnie namawiam – proponuj\u0119 jeszcze przez moment pos\u0142ucha\u0107 Andrew Bernsteina<\/strong>.<\/p>\n

Oto te tytu\u0142owe \u017celazne p\u0142uca sezonu. Albo odpowied\u017a na zadane kiedy\u015b przez Zapp\u0119 pytanie: what’s new in Baltimore?<\/a> A na co dzie\u0144 – jedna czwarta formacji Horse Lords, w kt\u00f3rej tego saksofonist\u0119 widzieli\u015bmy tak\u017ce w Polsce (i oczywi\u015bcie tak\u017ce na Unsoundzie, a w tym samym roku na progresywnie wychodz\u0105cym poza jazz Jazz Jantarze). To, co Bernstein robi w tych solowych utworach z An Exploded View of Time<\/em> – minimalistycznych galopadach saksofonowych p\u0119tli, jest w pierwszej kolejno\u015bci forsowne. Wymaga niebywa\u0142ej kondycji i dobrej techniki. W drugiej – tak\u017ce efektowne, cho\u0107by partie Amerykanina nie mog\u0142y si\u0119 \u015bciga\u0107 z kwarcowym zegarem sekwencera i troch\u0119 zwalnia\u0142y lub przyspiesza\u0142y. To zreszt\u0105 odr\u00f3\u017cnia solowego Bernsteina od produkcji jego macierzystej grupy (z kt\u00f3r\u0105 rozmawiali kiedy\u015b red. Gregorczyk i Jab\u0142o\u0144ski<\/a> – oczywi\u015bcie tak\u017ce w Dw\u00f3jce). Mniej dyscypliny. Za to sporo wyobra\u017ani. I w kategorii instrumentalnej jest to naturalne towarzystwo muzyczne w\u0142a\u015bnie dla wydanej w lutym p\u0142yty Lei Bertucci, z kt\u00f3rej materia\u0142 nowojorska saksofonistka wykonywa\u0142a w pa\u017adzierniku na Unsoundzie. Z t\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105, \u017ce Bertucci gra na alcie, a Bernstein na tenorze. W tej konkurencji brak mu mo\u017ce tylko tak znakomicie opanowanego grania pog\u0142osem i przestrzeni\u0105. U Bertucci jest wi\u0119cej skupienia, u Bernsteina – wi\u0119cej \u017cywio\u0142u. W duecie by pewnie nie wypadli zbyt dobrze, ale obok siebie wypadaj\u0105 bardzo ciekawie. <\/p>\n

Je\u015bli komu\u015b nie chce si\u0119 samemu sprawdzi\u0107, jak wypadaj\u0105 obok siebie Bertucci i Bernstein, w dzisiejszym Nokturnie dokonamy tego eksperymentu za Was.<\/p>\n

ANDREW BERNSTEIN An Exploded View of Time<\/em><\/strong>, Hausu Mountain 2018, 7\/10<\/strong><\/p>\n