{"id":20068,"date":"2018-11-27T08:45:14","date_gmt":"2018-11-27T07:45:14","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20068"},"modified":"2018-11-27T09:11:39","modified_gmt":"2018-11-27T08:11:39","slug":"elektrorokoko-czyli-wyjsc-poza-petle","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/11\/27\/elektrorokoko-czyli-wyjsc-poza-petle\/","title":{"rendered":"Elektrorokoko"},"content":{"rendered":"

Rock mia\u0142 swoj\u0105 faz\u0119 baroku, to mo\u017ce czas na rokoko elektroniki? Tegoroczny album Age Of<\/em> Oneohtrix Point Never otwiera\u0142 niespodziewanie klawesyn i klasyczny \u015bpiew w tle. Na znakomitej p\u0142ycie Vessel <\/strong>Queen of Golden Dogs mamy tego wi\u0119cej. Niby to muzyka elektroniczna, ale zaczyna si\u0119 w Fantasma (For Jasmine)<\/em> od lirycznej partii skrzypiec, kt\u00f3r\u0105 traktujemy pocz\u0105tkowo jako zwyk\u0142e intro – co\u015b jak akustyczne wst\u0119py do utwor\u00f3w heavymetalowych. Ale charakterystyczna dla muzyki dawnej pastoralna atmosfera pojawia si\u0119 w Good Animal (For Hannah)<\/em>, a utw\u00f3r Arcanum (For Christalla)<\/em> ma wr\u0119cz charakter klawesynowego utworu barokowego, lekko tylko zaburzonego wsp\u00f3\u0142czesnymi efektami. No i wreszcie Torno-me eles e nau-e (For Remedios)<\/em> dedykowane pami\u0119ci katalo\u0144skiej malarki-surrealistki Remedios Vario – z pozaczasow\u0105 polifoni\u0105 wokaln\u0105 w j\u0119zyku katalo\u0144skim. Co tu si\u0119 w og\u00f3le, chcia\u0142oby si\u0119 powiedzie\u0107, odjaniepawla?<\/p>\n

Ogl\u0105da\u0142em ostatnio film pewnego youtubera, speca od sprz\u0119tu, automat\u00f3w i syntezy d\u017awi\u0119ku, kt\u00f3ry naucza\u0142 o tym, co nale\u017cy robi\u0107, \u017ceby w komponowaniu utwor\u00f3w elektronicznych wyj\u015b\u0107 poza granie p\u0119tlami. To fakt, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 urz\u0105dze\u0144, program\u00f3w, no i tradycje muzyki techno pchaj\u0105 ludzi w p\u0119tle. I ka\u017cdorazowo kto\u015b, kto potrafi wyj\u015b\u0107 poza zap\u0119tlony groove perkusyjny – a kim\u015b takim wydaje mi si\u0119 w\u0142a\u015bnie Vessel, czyli m\u0142ody bristolczyk Sebastian Gainsborough – okazuje si\u0119 ju\u017c cho\u0107by dla samego faktu ciekaw\u0105 postaci\u0105. Vessel przede wszystkim robi wra\u017cenie takiego producenta, kt\u00f3ry – to ju\u017c pierwsze wtajemniczenie na tej \u015bcie\u017cce – nie daje si\u0119 prowadzi\u0107 rozwi\u0105zaniom sprz\u0119towym. Po drugie, na ka\u017cdy utw\u00f3r patrzy indywidualnie, staraj\u0105c si\u0119 wykorzysta\u0107 te nieograniczone mo\u017cliwo\u015bci, jakie oferuje wsp\u00f3\u0142czesne studio. Z dobrymi i z\u0142ymi stronami tej sytuacji. Dobrych t\u0142umaczy\u0107 nie trzeba. Po cz\u0119\u015bci je zreszt\u0105 wymieni\u0142em: gdy macie ochot\u0119 na klawesynow\u0105 parti\u0119 – robicie to. Precz z nud\u0105. Z\u0142a strona jest taka, \u017ce je\u015bli wykonacie takich zaskakuj\u0105cych gest\u00f3w zbyt du\u017co – s\u0142uchacz wpadnie w konfuzj\u0119. Precz ze sp\u00f3jno\u015bci\u0105. To problem wsp\u00f3\u0142czesnej elektroniki pierwszego \u015bwiata – bywa za dobra. W tym sensie Vessel jest nie tylko wystarczaj\u0105co ciekawy, ale nawet zbyt interesuj\u0105cy.<\/p>\n

Najmniej odpowiada mi w jego zestawie Zahir (for Eleanor)<\/em>, utw\u00f3r, kt\u00f3ry naj\u0142atwiej przypi\u0105\u0107 szpilk\u0105 na tablicy korkowej z map\u0105 wsp\u00f3\u0142czesnej sceny – jest mocno zwi\u0105zany z konwencj\u0105 elektro-soulow\u0105 znan\u0105 cho\u0107by z nagra\u0144 Jamesa Blake’a. Najbardziej odpowiada mi Paplu (Love That Moves The Sun)<\/em> – radosna suita, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie bezczelnie korzysta z delikatnych zap\u0119tle\u0144, co\u015b mi\u0119dzy The Field a Four Tet, ale jednak rozwija si\u0119 w spos\u00f3b bardzo konsekwentny i nawet tu przenika co\u015b z barokowego, a mo\u017ce i rokokowego ducha nadmiaru (cho\u0107 zaznaczy\u0107 trzeba, \u017ce barok zap\u0119tlenia – na tle innych epok muzyki powa\u017cnej – lubi\u0142). Jedno z moich ulubionych nagra\u0144 roku. <\/p>\n

Prawda jest taka, \u017ce sp\u00f3jno\u015b\u0107 Queen of Golden Dogs<\/em> ukryta jest gdzie\u015b g\u0142\u0119boko pod feeri\u0105 pomys\u0142\u00f3w. Ca\u0142y czas mamy tu starcie \u017cywio\u0142u klubowej elektroniki i muzyki dawnej. Bo nawet w futurystycznym Paplu <\/em>jest co\u015b niedzisiejszego, a w staro\u015bwieckim Torno-me eles e nau-e<\/em> producent u\u017cywa w brawurowy spos\u00f3b \u015brodk\u00f3w elektronicznych (portamento, synteza modularna), cho\u0107 zepchni\u0119tych w t\u0142o. Konsekwentnie te\u017c doprowadza do moment\u00f3w, gdy w ferworze zag\u0119szczonych beat\u00f3w lekko lub troch\u0119 mocniej rozstrajaj\u0105 si\u0119 g\u0142\u00f3wne linie melodyczne. <\/p>\n

Autorska uwaga na temat tego, jak to chcia\u0142 tak du\u017co, \u017ce w pewnym momencie zda\u0142 sobie spraw\u0119, \u017ce si\u0119ga za daleko, ale wci\u0105ga\u0142o go dalej – ma to co\u015b w sobie. Ta muzyka to proces – bywa bombastyczna, ale ucieka w prostot\u0119, bywa staro\u015bwiecka, by p\u00f3\u017aniej wskoczy\u0107 w hi-tech. Nie ma w tym \u015bwiecie niczego sko\u0144czonego, niczego zamkni\u0119tego, nieprzewidywalno\u015b\u0107 tych wszystkich gest\u00f3w jest na wysokim poziomie, a smyczkowe aran\u017cacje wi\u0119kszo\u015bci kompozycji i bardzo tradycyjne wykonania wbrew pozorom nietrudno sobie wyobrazi\u0107. Gainsborough wychodzi poza p\u0119tl\u0119 dos\u0142ownie i w przeno\u015bni. Uwalnia si\u0119 z jakichkolwiek zobowi\u0105za\u0144 wobec sprz\u0119tu mebluj\u0105cego dzi\u015b muzyk\u0119 tw\u00f3rcom muzyki elektronicznej. <\/p>\n

VESSEL Queen of Golden Dogs<\/em><\/strong>, Tri Angle 2018, 8\/10<\/strong> <\/p>\n