{"id":20124,"date":"2018-12-01T13:53:03","date_gmt":"2018-12-01T12:53:03","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20124"},"modified":"2018-12-01T14:05:33","modified_gmt":"2018-12-01T13:05:33","slug":"piecdziesiecioletni-kolaz","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/12\/01\/piecdziesiecioletni-kolaz\/","title":{"rendered":"Pi\u0119\u0107dziesi\u0119cioletni kola\u017c"},"content":{"rendered":"<p>M\u00f3wi\u0105c j\u0119zykiem tej p\u0142yty: <em>I did it again<\/em>. Po <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2018\/11\/30\/pol-wieku-dyscypliny\/\">wpisie o King Crimson<\/a> jeszcze jedna rocznica, ale mia\u0142em od miesi\u0119cy dwie bardzo wa\u017cne dla mnie daty w kalendarzu. I nic nie poradz\u0119 na to, \u017ce sob\u0105 s\u0105siadowa\u0142y. 1 grudnia 1968 ukaza\u0142a si\u0119 debiutancka p\u0142yta grupy Soft Machine, kt\u00f3ra zaczyna\u0142a z Daevidem Allenem, tyle \u017ce tego brytyjskie s\u0142u\u017cby graniczne nie wpu\u015bci\u0142y, gdy zesp\u00f3\u0142 wraca\u0142 z koncert\u00f3w we Francji, ostatecznie p\u0142yt\u0105 debiutowali wi\u0119c jako trio: Robert Wyatt, Mike Ratledge i Kevin Ayers. I jest to &#8211; obok dzia\u0142a\u0144 Zappy i niekt\u00f3rych eksperyment\u00f3w Beatles\u00f3w &#8211; jeden z najbardziej szalonych eksperyment\u00f3w epoki &#8211; kola\u017c d\u017awi\u0119kowy inspirowany w r\u00f3wnej mierze jazzem (Mingus, Coleman), muzyk\u0105 awangardow\u0105 (Stockhausen) i kultur\u0105 Beat Generation (Burroughs, od kt\u00f3rego wzi\u0119li nazw\u0119 grupy). Prawda jest taka, \u017ce motywy zwi\u0105zane z Beat Generation, do kt\u00f3rych Crimsoni doszli na opisywanym wczoraj <em>Discipline<\/em>, u Soft Machine by\u0142y cz\u0119\u015bci\u0105 sk\u0142adow\u0105 od samego pocz\u0105tku. <!--more--><\/p>\n<p>Historia ca\u0142ego nurtu Canterbury to historia grupy uczni\u00f3w jednej szko\u0142y, Simon Langton Grammar School for Boys w Canterbury, do kt\u00f3rej ucz\u0119szczali Wyatt, Ratledge, bracia Hopperowie (graj\u0105cy go\u015bcinnie na p\u0142ycie) i jeszcze bracia David i Richard Sinclairowie, czyli za\u0142o\u017cyciele grupy Caravan. Allen, przybysz z Australii, by\u0142 zapalnikiem i rozsiewnikiem nowych trend\u00f3w muzycznych, a nie\u017cyj\u0105cy ju\u017c Ayers, niezbyt d\u0142ugo cz\u0142onek Soft Machine, postaci\u0105 wprowadzaj\u0105c\u0105 do muzyki tej grupy zr\u0119by jakich\u015b piosenkowych struktur, angielski humor i ciep\u0142y, psychodeliczny klimat. Reszta posz\u0142a za moment w stron\u0119 jazz-rocka, ci\u0105gle nieco kola\u017cowego, czasem z wokalami Wyatta, ale to Ayers wi\u0105za\u0142 zesp\u00f3\u0142 na pocz\u0105tku z rhythm&#8217;n&#8217;bluesem i w tym kola\u017cowym amalgamacie kr\u00f3tkich temat\u00f3w, jakim jest pierwsza p\u0142yta zespo\u0142u, to on wprowadza elementy o przebojowym potencjale &#8211; jak <em>We Did It Again<\/em>, kt\u00f3re jest w\u0142a\u015bciwie brytyjskim odpowiednikiem szale\u0144stw Zappy (a\u017c si\u0119 prosi o parti\u0119 gitarow\u0105 w jego stylu) i z prostego utworu o zap\u0119tlonym w niesko\u0144czono\u015b\u0107 refrenem zamienia\u0142o si\u0119 w 45-minutowy utw\u00f3r podczas koncert\u00f3w.<em> Why Are We Sleeping?<\/em> to z kolei hipisowska w tek\u015bcie, psychodeliczna, ale bardziej rozbudowana piosenka (\u015bpiewa zn\u00f3w Ayers, kt\u00f3ry podzieli\u0142 si\u0119 obowi\u0105zkami wokalisty z Wyattem), mo\u017ce nie tak przebojowa jak singlowe <em>Love Makes Sweet Music<\/em> (znajdziemy je dzi\u015b w dodatkach do reedycji albumu), ale jednak. <\/p>\n<p>W basowych riffach Ayersa s\u0142ycha\u0107, \u017ce m\u00f3g\u0142by wtedy gra\u0107 z jak\u0105\u015b popularn\u0105 formacj\u0105 brytyjskiego R&#038;B. Towarzyszyli zreszt\u0105 wtedy jak cie\u0144 podczas pierwszych koncert\u00f3w grupom, kt\u00f3re wkr\u00f3tce przy\u0107mi\u0142y SM popularno\u015bci\u0105, jak cho\u0107by The Jimi Hendrix Experience czy Pink Floyd. Ale Wyatt od pocz\u0105tku nie mie\u015bci si\u0119 ju\u017c w popowych granicach jako b\u0119bniarz. Ratledge odnalaz\u0142by si\u0119 pewnie w sk\u0142adzie Floyd\u00f3w, ale te\u017c ci\u0105gnie go w stron\u0119 jazzu. Je\u015bli ca\u0142o\u015b\u0107 nie osi\u0105ga poziomu najlepszych p\u0142yt Soft Machine w p\u00f3\u017aniejszym kszta\u0142cie, to dlatego, \u017ce ci\u0105gle jest nieco nieopierzona, szkicowa w charakterze. A je\u015bli ja nie napisa\u0142em na ten temat wi\u0119cej, cho\u0107 temat jest tego wart, to dlatego, \u017ce dzi\u015b sobota i sporo innej muzyki do przes\u0142uchania. <\/p>\n<p><strong>SOFT MACHINE <em>Soft Machine<\/em><\/strong>, Probe 1968,<strong>8-9\/10 <\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/1ve9AXU2FPr7CZTRg3AboS\" width=\"500\" height=\"380\" frameborder=\"0\" allowtransparency=\"true\" allow=\"encrypted-media\"><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>M\u00f3wi\u0105c j\u0119zykiem tej p\u0142yty: I did it again. Po wpisie o King Crimson jeszcze jedna rocznica, ale mia\u0142em od miesi\u0119cy dwie bardzo wa\u017cne dla mnie daty w kalendarzu. I nic nie poradz\u0119 na to, \u017ce sob\u0105 s\u0105siadowa\u0142y. 1 grudnia 1968 ukaza\u0142a si\u0119 debiutancka p\u0142yta grupy Soft Machine, kt\u00f3ra zaczyna\u0142a z Daevidem Allenem, tyle \u017ce tego [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":20125,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,31,3,312,120,3219,106],"tags":[756],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20124"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=20124"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20124\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":20128,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20124\/revisions\/20128"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/20125"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=20124"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=20124"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=20124"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}