Dosta\u0142em p\u0142yt\u0119. Ale w \u015brodku by\u0142y dwie, a lista utwor\u00f3w jedna. Zreszt\u0105 nied\u0142uga, sze\u015b\u0107 utwor\u00f3w. My\u015bla\u0142em, \u017ce ta druga p\u0142yta to DVD, tymczasem tu – nietypowo – na dw\u00f3ch jest ten sam materia\u0142, tylko inaczej podany. Zdecydowanie inaczej. Mo\u017cna wi\u0119c \u015bmia\u0142o powiedzie\u0107, \u017ce by\u0142o to dla mnie ju\u017c cho\u0107by z tego powodu jedno z najwi\u0119kszych zaskocze\u0144 ostatnich miesi\u0119cy. Rzecz wysz\u0142a w listopadzie, ale szumu wok\u00f3\u0142 niej jest skandalicznie ma\u0142o. Jest wi\u0119c du\u017ca szansa, \u017ce jeszcze o tej p\u0142ycie nie s\u0142yszeli\u015bcie, chocia\u017c poszczeg\u00f3lnych bohater\u00f3w mo\u017cecie zna\u0107. Ale nic, co znajome, nie jest tu oczywiste. <\/p>\n
Zesp\u00f3\u0142 nazywa si\u0119 Polmuz <\/strong>i wygra\u0142 w tym roku festiwal Nowa Tradycja, zdobywaj\u0105c zar\u00f3wno pierwsz\u0105 nagrod\u0119, jak i trofeum im. Czes\u0142awa Niemena (cho\u0107 zaznaczmy, \u017ce Grand Prix przypad\u0142o grupie Vocal Varshe z Jacaszkiem). To du\u017co, ale wygrywanie festiwali – nawet tych organizowanych przez Polskie Radio – nie daj\u0119 automatycznie for\u00f3w na Polifonii. Zainteresowanie wzbudzaj\u0105 oczywi\u015bcie cz\u0142onkowie kwartetu: saksofonista Micha\u0142 Fetler (kt\u00f3ry doczeka\u0142 si\u0119 ju\u017c w tym roku honorowej wzmianki<\/a> za dokonania w Jazz Bandzie M-M), kontrabasista Ksawery W\u00f3jci\u0144ski (kt\u00f3ry doczeka\u0142 si\u0119 wzmianek paru, co i tak nawet w ma\u0142ym stopniu nie oddaje jego znaczenia na scenie), graj\u0105cy na Polivoksie Rafa\u0142 Zapa\u0142a (kt\u00f3ry trafi\u0142 przynajmniej na indeks premier, jako autor kompozytorskiej p\u0142yty dla Requiem Records<\/a> z m.in. Nicole Mitchell). Dla perkusisty Rafa\u0142a Igiela jest to wzmianka numer jeden, ale za to od razu stuprocentowo entuzjastyczna.<\/p>\n Trudno si\u0119 bowiem nie entuzjazmowa\u0107 czym\u015b, co w tak prosty spos\u00f3b przenosi entuzjazm krajowych muzyk\u00f3w z pocz\u0105tk\u00f3w XX wieku w analogiczny okres wieku XXI. 22 lata po OjDADAna<\/em> Ciechowskiego i 20 lat po pierwszej Kapeli Ze Wsi Warszawa formacja Polmuz bierze sobie jako punkt wyj\u015bcia rodzime oberki, mazury i polki, wykr\u0119caj\u0105c na ich bazie utwory oparte na naturalnym transie, kt\u00f3re z punktu widzenia UFO patrz\u0105 na tradycj\u0119. Troch\u0119 tak jak gdyby by\u0142a niekoniecznie nasz\u0105 tradycj\u0105, tylko muzyk\u0105 wyimaginowanego ludu zamieszkuj\u0105cego to samo terytorium, co my teraz. Lem patrzy na Kolberga. Cho\u0107 w\u0142a\u015bciwie – \u017ceby by\u0107 fair – jest to spojrzenie na prehistori\u0119 nagraniow\u0105, kt\u00f3re rzeczywi\u015bcie uwzgl\u0119dnia zewn\u0119trzn\u0105 perspektyw\u0119. Punktem wyj\u015bcia dla utwor\u00f3w na Drzewiej<\/em> (w swojej niehandlowo\u015bci ten tytu\u0142 mo\u017ce rywalizowa\u0107 chyba tylko z nazw\u0105 Polmuz) s\u0105 bowiem nagrania zrealizowane na terenach Wielkopolski przez niemieckiego wydawc\u0119 p\u0142ytowego w latach 20. poprzedniego stulecia. Czyli najpierw kto\u015b uprawia\u0142 na nas swoj\u0105 etnomuzykologi\u0119, wchodz\u0105c na nasze pota\u0144c\u00f3wki i rejestruj\u0105c taneczne rytmy grajk\u00f3w, po czym my sami odnajdujemy to po wielu latach i pr\u00f3bujemy zbudowa\u0107 na tym transowe, na po\u0142y improwizowane struktury. \u017bywe i skoczne, nie mniej ni\u017c orygina\u0142y. I podobnie jak te orygina\u0142y precyzyjne rytmicznie.<\/p>\n