{"id":20172,"date":"2018-12-05T10:36:47","date_gmt":"2018-12-05T09:36:47","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20172"},"modified":"2018-12-05T11:31:02","modified_gmt":"2018-12-05T10:31:02","slug":"czy-nagrody-tak-po-prostu-sie-naleza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2018\/12\/05\/czy-nagrody-tak-po-prostu-sie-naleza\/","title":{"rendered":"Czy nagrody tak po prostu si\u0119 nale\u017c\u0105?"},"content":{"rendered":"

Og\u0142osili\u015bmy w\u0142a\u015bnie w „Polityce” nominacje do Paszport\u00f3w. W kategorii Muzyka popularna: Jan Emil M\u0142ynarski, Dawid Podsiad\u0142o, Krzysztof Zalewski<\/strong>. Gratulacje dla nominowanych, dzi\u0119ki dla juror\u00f3w (11 os\u00f3b w tej kategorii, 72 osoby \u0142\u0105cznie) i dla partner\u00f3w kategorii (w tym wypadku: Katowice, miasto muzyki UNESCO). Jak zwykle jednak pojawi\u0142o si\u0119 sporo pyta\u0144 i w\u0105tpliwo\u015bci, na kt\u00f3re chcia\u0142bym \u0142\u0105cznie odpowiedzie\u0107. Cho\u0107by kwestia A gdzie Mazut?<\/em>, kt\u00f3ra zmaterializowa\u0142a si\u0119 tym razem w postaci pyta\u0144 A gdzie Lemiszewski?<\/em> albo A gdzie Resina?<\/em>, z pytaniami pomocniczymi typu: A gdzie kobiety?<\/em> Odpowied\u017a jest prosta: bo tak zag\u0142osowali jurorzy, rekrutuj\u0105cy si\u0119 ze \u015bwiata i opowiadaj\u0105cy o \u015bwiecie, w kt\u00f3rym nie ma wci\u0105\u017c idealnego balansu genderowego (st\u0105d zachwianie na rzecz m\u0119\u017cczyzn w Muzyce popularnej i na rzecz kobiet w og\u00f3lnej liczbie nominacji), a cz\u0119sto przedk\u0142adaj\u0105cy argument artystyczny ponad budowanie r\u00f3wnowagi spo\u0142ecznej i r\u00f3wnych szans w kulturze. Co wi\u0119cej, ten perfidnie nieidealny \u015bwiat zewn\u0119trzny nie uznaje te\u017c obligu s\u0142uchania Resiny czy Lemiszewskiego, a ju\u017c tym bardziej doceniania ich dzia\u0142a\u0144, st\u0105d pewnie cz\u0119\u015b\u0107 juror\u00f3w – w wypadku tygla, jakim jest muzyka popularna, reprezentuj\u0105cych skrajnie r\u00f3\u017cne poddziedziny – mo\u017ce nawet dobrze nie zna\u0107 ich tw\u00f3rczo\u015bci. Za to dobrze zna\u0107 artyst\u00f3w, o kt\u00f3rych fani tej dw\u00f3jki nie maj\u0105 bladego poj\u0119cia. Sam eksperymentuj\u0119 ze s\u0142uchaniem wszystkiego jak leci i przyznaj\u0119: nie wychodzi. Przede wszystkim jednak chcia\u0142bym zaznaczy\u0107, \u017ce… <\/p>\n

…Polifonia i Paszporty „Polityki” to dwa zupe\u0142nie odr\u0119bne byty. Inny punkt wyj\u015bcia, inny proces, inna dyscyplina. W drugim przypadku zespo\u0142owa, a w tym pierwszym – indywidualna. Dlatego nie ma i nigdy nie b\u0119dzie \u017cadnych nagr\u00f3d Polifonii, by\u0142yby to bowiem najgorsze nagrody \u015bwiata. Inne w poniedzia\u0142ek, inne w pi\u0105tek. Niezbalansowane p\u0142ciowo, wiekowo i etnicznie. Bo fakt, ze cokolwiek udaje si\u0119 nam w \u017cyciu jednoznacznie zbalansowa\u0107 (np. mie\u0107 i c\u00f3rk\u0119, i syna) jest przypadkiem w wielkim chaosie indywidualnych los\u00f3w. <\/p>\n

Po pierwsze, nie wiedzia\u0142bym, komu takie indywidualne nagrody przyzna\u0107 – nie potrafi\u0142bym si\u0119 zdecydowa\u0107, wybra\u0107 w\u015br\u00f3d tak wielu znakomitych polskich muzyk\u00f3w. Ostatnio rozmawia\u0142em z mened\u017cerem jednego z nich o tym, \u017ce m\u0142odzi polscy jazzmani s\u0105 tak dobrzy, \u017ce trzeba ich jak najszybciej eksportowa\u0107, bo na polskim rynku si\u0119 udusz\u0105. Poza tym trudno znosz\u0119 konieczny w nagrodach parametr nominowanych, ale nienagrodzonych. Dlatego w wersji indywidualnej wol\u0119 roczne listy ulubionych wydawnictw. A Paszporty najbardziej lubi\u0119 (prywatnie) na etapie og\u0142aszania nominacji. <\/p>\n

Po drugie, mo\u017cliwo\u015bci promocyjne, jakie mo\u017ce zaoferowa\u0107 Polifonia, wyczerpuj\u0105 si\u0119 na codziennym funkcjonowaniu tego bloga. \u017beby szarpn\u0105\u0107 mocniej, trzeba przeskoczy\u0107 w sfer\u0119 dzia\u0142a\u0144 zespo\u0142owych. W\u0142a\u015bnie takich jak Paszporty. A promocja to g\u0142\u00f3wny sens nagr\u00f3d.<\/p>\n

Po trzecie, nie chcia\u0142bym jako komentator indywidualny dostawa\u0107 serii pyta\u0144 o to, gdzie si\u0119 podzia\u0142 ten czy tamten artysta. Po takiej nagrodzie z Polifonii zrobi\u0142aby si\u0119 na chwil\u0119 Monofonia. I po co to komu? <\/p>\n

Po czwarte, nagrody wymagaj\u0105 nak\u0142ad\u00f3w finansowych, a indywidualnie nie bardzo mia\u0142bym ochot\u0119 prosi\u0107 kogo\u015b o wsparcie. A sam co\u015b tam bym wysup\u0142a\u0142, ale wspomina\u0142em wy\u017cej o dzieciach i to by\u0142 przyk\u0142ad w\u0142asny.<\/p>\n

Sens nagrody polega na tym, \u017ce nikomu si\u0119 nie nale\u017cy. Nale\u017cy si\u0119 zap\u0142ata za wykonan\u0105 prac\u0119, brawa si\u0119 nale\u017c\u0105 za dobry koncert, wyrazy szacunku za dzie\u0142o \u017cycia i jeszcze nale\u017cy si\u0119 uwaga ciekawym przedsi\u0119wzi\u0119ciom. Ale nagroda jest dodatkiem, za pomoc\u0105 kt\u00f3rego jaka\u015b grupa ludzi chce wskaza\u0107 – w danym momencie – konkretn\u0105 osob\u0119 jako wyj\u0105tkow\u0105. I tyle. Dlatego \u015bmiesz\u0105 mnie teksty \u015bledcze na temat tego, \u017ce Nobla powinien dosta\u0107 Herbert, a nie Mi\u0142osz, bo to zmieni\u0142oby oblicze tej ziemi i wyr\u00f3wna\u0142o jakie\u015b rachunki krzywd albo zapewni\u0142o r\u00f3wnowag\u0119 we Wszech\u015bwiecie. Nie. Nie od tego s\u0105 i nie taka jest idea trofe\u00f3w tego typu. Bardzo wiele os\u00f3b ZAS\u0141UGUJE na nagrod\u0119, nikomu si\u0119 ona nie NALE\u017bY. Dok\u0142adnie z tych samych powod\u00f3w, dla kt\u00f3rych s\u0142owa by\u0142ej premier w stosunku do swoich ministr\u00f3w by\u0142y nie na miejscu. <\/p>\n

Czy to znaczy, \u017ce nie ma sensu przyznawa\u0107 cokolwiek? Do tego bym si\u0119 nie posun\u0105\u0142. Przeciwnie – niech b\u0119dzie nagr\u00f3d jak najwi\u0119cej, niech konkuruj\u0105 ze sob\u0105 o miano tych bardziej presti\u017cowych, niech si\u0119 kr\u0119ci ca\u0142y ko\u0142owr\u00f3t nagr\u00f3d cho\u0107by po to, by prasa pisa\u0142a, a w telewizji m\u00f3wili. Niech si\u0119 na nie publiczno\u015b\u0107 nie zgadza, niech si\u0119 obra\u017ca, niech je nawet wy\u015bmiewa (byle dowcipnie). Bo nagroda – przy wszystkich zastrze\u017ceniach, jakie mo\u017cemy do niej mie\u0107 – jeszcze nikomu nic z\u0142ego nie zrobi\u0142a. Poza mo\u017ce wybiciem wody sodowej w niekt\u00f3rych przypadkach. Cho\u0107 podejrzewam, \u017ce jak ma uderzy\u0107, to wcze\u015bniej czy p\u00f3\u017aniej i tak uderzy. Nawet najrozs\u0105dniejszy system nagr\u00f3d tego nie powstrzyma.<\/p>\n

Tutaj <\/a>mo\u017cecie sobie obejrze\u0107 wszystkich artyst\u00f3w nominowanych do Paszport\u00f3w „Polityki” we wszystkich siedmiu kategoriach. <\/em><\/p>\n

Wykorzysta\u0142em rysunek Miros\u0142awa Grynia, kt\u00f3ry co roku pracuje – jak portretuj\u0105cy artyst\u00f3w Leszek Zych i wiele wspania\u0142ych os\u00f3b, kt\u00f3rych z braku miejsca nie wymieni\u0119 – na konto tej nagrody. Dyscyplina zespo\u0142owa, jak ju\u017c wspomina\u0142em. <\/em> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Og\u0142osili\u015bmy w\u0142a\u015bnie w „Polityce” nominacje do Paszport\u00f3w. W kategorii Muzyka popularna: Jan Emil M\u0142ynarski, Dawid Podsiad\u0142o, Krzysztof Zalewski. Gratulacje dla nominowanych, dzi\u0119ki dla juror\u00f3w (11 os\u00f3b w tej kategorii, 72 osoby \u0142\u0105cznie) i dla partner\u00f3w kategorii (w tym wypadku: Katowice, miasto muzyki UNESCO). Jak zwykle jednak pojawi\u0142o si\u0119 sporo pyta\u0144 i w\u0105tpliwo\u015bci, na kt\u00f3re chcia\u0142bym […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":20175,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,4],"tags":[2225,3795],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20172"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=20172"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20172\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":20187,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20172\/revisions\/20187"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/20175"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=20172"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=20172"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=20172"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}