{"id":2026,"date":"2011-11-29T17:32:08","date_gmt":"2011-11-29T15:32:08","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=2026"},"modified":"2011-12-02T10:28:10","modified_gmt":"2011-12-02T08:28:10","slug":"plyta-bezpieczenstwa-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/11\/29\/plyta-bezpieczenstwa-2\/","title":{"rendered":"P\u0142yta bezpiecze\u0144stwa 2"},"content":{"rendered":"

Do kolejnego blogowego op\u00f3\u017anienia doprowadzi\u0142o kilka fakt\u00f3w. Po pierwsze, od kataru g\u0142owa mi puchnie niczym wargi Lany Del Rey. Jestem zawalony robot\u0105 jak empiki p\u0142ytami Rihanny i Marcina Wyrostka. Wreszcie trac\u0119 rezon niczym Kazik i w tej jesiennej gor\u0105czce coraz trudniej mi namierzy\u0107 ewidentn\u0105 szmir\u0119. A w g\u0142owie mi huczy jak na t\u0142umnych (i pewnie udanych w zwi\u0105zku z tym) Europejskich Targach Muzycznych w PKiN w ostatni weekend, gdzie panowa\u0142 totalny i jednostajny jazgot odbieraj\u0105cy przyjemno\u015b\u0107 z muzyki. Pora wi\u0119c odda\u0107 tu ju\u017c\u00a0po raz drugi<\/a> pole p\u0142ycie, kt\u00f3rej s\u0142ucha\u0107 mo\u017cna nawet w tak ekstremalnych warunkach zniech\u0119cenia i zm\u0119czenia – i jeszcze mie\u0107 z tego odrobin\u0119 przyjemno\u015bci.<\/p>\n

Przyjemno\u015b\u0107 zwiastuje ju\u017c nazwa zespo\u0142u, kt\u00f3rej zwi\u0105zku z muzyk\u0105 nigdy nie uda\u0142o mi si\u0119 jednak zrozumie\u0107. Ka\u017cde dziecko wie, \u017ce Steely Dan<\/strong> to sztuczny penis wyst\u0119puj\u0105cy – w kilku malowniczych wersjach – w powie\u015bci Williama Burroughsa „Nagi Lunch”. Ale mam nadziej\u0119, \u017ce nie ka\u017cde dziecko czyta\u0142o odpowiedni ust\u0119p, bo nie do\u015b\u0107, \u017ce mog\u0142yby z niego wynie\u015b\u0107 nieco wykrzywiony obraz seksu, to jeszcze zrazi\u0107 si\u0119 na zawsze do grupy Donalda Fagena i Waltera Beckera. A by\u0142oby to bardziej bolesne ni\u017c wykwity narkoma\u0144skiej wyobra\u017ani Burroughsa. A wi\u0119c od przyjemno\u015bci g\u0142adko przeszli\u015bmy do b\u00f3lu. Ju\u017c wiem, dlaczego nikt si\u0119 nie kwapi\u0142, by podr\u0105\u017cy\u0107 temat mocniej i dowiedzie\u0107 si\u0119 czego\u015b wi\u0119cej o pochodzeniu nazwy – \u017ceby nie psu\u0107 sobie obrazu muzyki jako takiej.<\/p>\n

SD jest bowiem idealnym zespo\u0142em \u015brodka. Nie takiego \u015brodka, kt\u00f3ry rz\u0105dzi na listach przeboj\u00f3w i go \u015bpiewaj\u0105 na weselach. Ba, nawet nie takiego, kt\u00f3ry zamawiaj\u0105 empiki – album\u00f3w Steely Dan nie ma sensu tam szuka\u0107. S\u0105 dok\u0142adnie w \u015brodku ci\u0119\u017cko\u015bci pomi\u0119dzy jazzem, rockiem, soulem i bluesem. W dodatku albumy typu „Greatest Hits” w ich wypadku maj\u0105 olbrzymi sens. Wyb\u00f3r p\u0142yty staje si\u0119 nieistotny, bo bez wzgl\u0119du na okres dzia\u0142alno\u015bci SD zatapiamy si\u0119 w idealnie harmonijnym d\u017awi\u0119ku (a je\u015bli kto\u015b ma wszystkie studyjne albumy, to ten i tak warto mie\u0107 ze wzgl\u0119du na utw\u00f3r „Here at the Western World”!).<\/p>\n

Wyrafinowanie – mo\u017ce to \u0142\u0105czy Steely Dan z Burroughsem, cho\u0107 on z pewno\u015bci\u0105 troch\u0119 inaczej rozumia\u0142 to s\u0142owo. Jedyny tekst, kt\u00f3ry rzuca troch\u0119 \u015bwiat\u0142a na ca\u0142\u0105 spraw\u0119 (skoro ju\u017c do niej wracam), to p\u00f3\u017any wywiad dla dziennika „The Independent” z roku 2003:<\/p>\n

Apart from the striking appendage did Burroughs\u2019 writing particularly inspire them?
\nFagen „He brought something new into literature but most of his work is unreadable.
\n„The way he influenced us was through his use of science fiction and the erotic, though his flavour of the erotic was not the same as ours.”
\nWalter: „And the use of addiction as a metaphor for existence was very interesting. He wasn’t just a Bohemian joker; he had points to make.”<\/em><\/p><\/blockquote>\n

I tu nagle czuj\u0119 si\u0119 bli\u017cszy Fagenowi i Beckerowi tak\u017ce na planie ludzkim. Chocia\u017c zawsze mia\u0142em tendencj\u0119 do patrzenia na nich jako ow\u0142adni\u0119te perfekcjonizmem cyborgi. Zawsze pami\u0119ta\u0142em ich te\u017c jako ulubion\u0105 grup\u0119 krytyk\u00f3w, kt\u00f3r\u0105 dziennikarze muzyczni wymieniali regularnie w rubryce „muzyka, kt\u00f3rej s\u0142ucham dla przyjemno\u015bci”. Dlatego z perspektywy czasu dziwnie si\u0119 czyta jeden z wczesnych materia\u0142\u00f3w o zespole opublikowanych w „NME” – tekst na bazie rozmowy Wayne’a Robbinsa, w kt\u00f3rym Fagen zarzuca krytykom brak zainteresowania ich zespo\u0142em:<\/p>\n

„We always felt we would be a hit with the critics, if not with the public,” muses Walter Becker, who with Donald Fagen makes up the, songwriting nucleus of the Dan. „But rock \u201an\u2019 roll reviewers adapt to the times, and if the times happen to be unsophisticated, that’s what happens.”<\/em><\/p><\/blockquote>\n

Troch\u0119 si\u0119 te s\u0142owa zestarza\u0142y, a w sieci dzi\u015b bez trudu znajdziecie peany na temat poszczeg\u00f3lnych p\u0142yt i utwor\u00f3w duetu Fagen-Br<\/span>ecker. Poszczeg\u00f3lne elementy ich stylu producenckiego – bardzo suche i bliskie nagrywanie niekt\u00f3rych element\u00f3w zestawu perkusyjnego, w og\u00f3le kapitalnie ciep\u0142e brzmienie sekcji, ch\u00f3rki, kt\u00f3rych chyba nie da si\u0119 nagra\u0107 lepiej. W og\u00f3le jest to ten rodzaj muzyki, przy kt\u00f3rym – podobnie jak patrz\u0105c i s\u0142uchaj\u0105c sprz\u0119tu audio z lat 70. – my\u015bl\u0119 sobie czasem, \u017ce kto\u015b nas przez lata oszukiwa\u0142 post\u0119pem w muzyce i zapisywaniem d\u017awi\u0119ku, przecie\u017c lepiej ju\u017c nie mo\u017cna. To r\u00f3wnie\u017c ten rodzaj muzyki pop, przy kt\u00f3rym no\u015bnik, sprz\u0119t i otoczenie maj\u0105 znaczenie. Dzi\u0119ki tej jako\u015bci patenty, kt\u00f3re wydawa\u0142y mi si\u0119 najbardziej wy\u015bwiechtane, u Steely Dan nagle sprawiaj\u0105 przyjemno\u015b\u0107. Opakowanie oszukuje. Przy s\u0142uchaniu Steely Dan oszukuje nawet w\u0142asny gust. Czuj\u0119 si\u0119 w obliczu tego zespo\u0142u, jakby mi kto\u015b – ale ju\u017c zupe\u0142nie przeno\u015bnie – zafundowa\u0142 to, co ci bohaterowie od Burroughsa.<\/p>\n

\"\"<\/a>STEELY DAN „Greatest Hits”<\/strong>
\nABC 1978
\n9\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>(i uwaga, bo lista b\u0119dzie d\u0142uga) „Do It Again”, „My Old School”, „Bodhisattva”, „Rikki Don’t Lose That Number”, „Here at the Western World”, „Doctor Wu”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Do kolejnego blogowego op\u00f3\u017anienia doprowadzi\u0142o kilka fakt\u00f3w. Po pierwsze, od kataru g\u0142owa mi puchnie niczym wargi Lany Del Rey. Jestem zawalony robot\u0105 jak empiki p\u0142ytami Rihanny i Marcina Wyrostka. Wreszcie trac\u0119 rezon niczym Kazik i w tej jesiennej gor\u0105czce coraz trudniej mi namierzy\u0107 ewidentn\u0105 szmir\u0119. A w g\u0142owie mi huczy jak na t\u0142umnych (i pewnie […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2027,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[31,172,298,312,120,7,633,682,634,106],"tags":[831],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2026"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2026"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2026\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2058,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2026\/revisions\/2058"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2027"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2026"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2026"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2026"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}