Na ok\u0142adce najnowszego „Rolling Stone’a” (kt\u00f3re to pismo nasz redakcyjny dzia\u0142 Archiwum dostarcza mi zwykle do r\u0105k w\u0142asnych, bo ok\u0142adki mog\u0142yby zainteresowa\u0107 zbyt wiele os\u00f3b) by\u0142a Katy Perry w bieli\u017anie. Czytaj\u0105c ten numer w tramwaju, czu\u0142em si\u0119 troch\u0119 tak jak gdybym czyta\u0142 „CKM”, a w redakcji stara\u0142em si\u0119 dyskretnie zakamuflowa\u0107 gazetk\u0119, utykaj\u0105c j\u0105 gdzie\u015b pomi\u0119dzy najnowsze „Forum” a stert\u0119 notatek. W ko\u0144cu jednak Katy Perry w bieli\u017anie (zawsze o numer za ciasnej i zawsze niedbale rozpi\u0119tej) wydosta\u0142a si\u0119 jakim\u015b cudem na powierzchni\u0119 i sta\u0142a si\u0119 szybko tematem numer jeden popo\u0142udnia w dziale kultury „Polityki”, co \u0142atwo zrozumie\u0107, bo rynek wydawniczy jeszcze si\u0119 nie rozkr\u0119ci\u0142 po wakacjach, a od kiedy Jaros\u0142aw Kaczy\u0144ski porozumiewa si\u0119 ze swoj\u0105 parti\u0105 z pomoc\u0105 list\u00f3w, nawet \u017cycie publiczne straci\u0142o impet.<\/p>\n
Z tego wszystkiego – nie uwierzycie, do czego cz\u0142owiek si\u0119 mo\u017ce posun\u0105\u0107 – postanowi\u0142em pos\u0142ucha\u0107 najnowszej p\u0142yty „Teenage Dream” Katy Perry<\/strong>, kt\u00f3ra jak si\u0119 okaza\u0142o nie jest ju\u017c wcale nastolatk\u0105, ba, nie jest nawet blisko. 25 lat to powa\u017cny wiek jak na „nastoletni\u0105” gwiazd\u0119. Mo\u017ce dlatego p\u0142yta „Teenage Dream” brzmi tak desperacko. Jak podr\u0119cznik wdzi\u0119czenia si\u0119 we wsp\u00f3\u0142czesnej muzyce pop. Utwory s\u0105 tak skompresowane, \u017ce ich natr\u0119ctwo uderza jeszcze zanim w\u0142o\u017cycie p\u0142yt\u0119 do odtwarzacza. G\u0142os Katy Perry tak wyprostowany, jak gdyby \u015bpiewa\u0142a z linijk\u0105 przystawion\u0105 do gard\u0142a. Do tego tak pocieniony w obr\u00f3bce, jak gdyby nakre\u015blono go spiczastym o\u0142\u00f3wkiem 3H i jeszcze wsparty wokoderem w pog\u0142osach. Bity tak podkr\u0119cone, jak gdyby kto\u015b nam w g\u0142owie zamontowa\u0142 subwoofer. A riffy syntezator\u00f3w tak wyostrzone, jak gdyby grano je na gitarze. Cho\u0107 w gruncie rzeczy – co za r\u00f3\u017cnica. Najbardziej przebojowy moment na tej p\u0142ycie („California Gurls”) zawdzi\u0119cza swoje brzmienie Dr. Luke’owi, znanemu polskiego pochodzenia rodzinie jako \u0141ukasz Gottwald. I jest to hit wykalkulowany i wy\u017cy\u0142owany tak, \u017ce utwory Lady Gagi to przy nim szczyt niedba\u0142o\u015bci i nonszalancji. Cho\u0107 prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c wi\u0119kszo\u015b\u0107 utwor\u00f3w na tej p\u0142ycie – realizowanej jak to bywa w takich wypadkach przez zestaw r\u00f3\u017cnych topowych producent\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnego popu – mog\u0142aby trafi\u0107 na p\u0142yt\u0119 dowolnej z dzisiejszych gwiazd: Katy Perry, Ke$hy czy Lady Gagi. Ale nikt przy zdrowych zmys\u0142ach nie b\u0119dzie sobie tym zawraca\u0142 g\u0142owy, bo czy kto\u015b ma jeszcze z\u0142udzenia, \u017ce w tym chodzi o muzyk\u0119?<\/p>\n
![\"\"](\/wp-content\/uploads\/2010\/09\/katy_perry_teenage_dream.jpg "\\"katy_perry_teenage_dream\\"")
<\/a>KATY PERRY „Teenage Dream”<\/strong>