{"id":20522,"date":"2019-01-07T10:30:42","date_gmt":"2019-01-07T09:30:42","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20522"},"modified":"2019-01-07T11:32:27","modified_gmt":"2019-01-07T10:32:27","slug":"gorzej-czyli-lepiej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/01\/07\/gorzej-czyli-lepiej\/","title":{"rendered":"Gorzej, czyli lepiej"},"content":{"rendered":"

Wszystko wskazuje na to, \u017ce b\u0119dzie jak zawsze. Pierwsze pieni\u0105dze na muzyk\u0119 (jak ju\u017c donosi\u0142em<\/a>) w nowym roku wydane. Pierwszy koncert nowego roku te\u017c ju\u017c obejrzany. I nie sylwester w telewizji, tylko Kamil Piotrowicz Sextet w radiu. Dok\u0142adniej w Tr\u00f3jce. Znakomity koncert, dobrze skompresowany dla potrzeb antenowych do jakich\u015b 65 minut, z przelotem przez materia\u0142 z albumu Product Placement<\/em> (moja lista roku<\/a>), zagrany pewnie i z luzem – co w wersji na \u017cywo \u0142atwiej doceni\u0107, bo \u015bwietne, naturalne przej\u015bcia mi\u0119dzy cz\u0119\u015bciami kompozycji maj\u0105 wizualne odbicie w sytuacji na scenie. Mo\u017ce nie jest to najbardziej typowa dla Tr\u00f3jki muzyka, ale przyj\u0119ta zosta\u0142a dobrze, w szczeg\u00f3lno\u015bci fina\u0142 Intentions<\/em>, w kt\u00f3rym lider rozp\u0119dza i zwalnia zap\u0119tlon\u0105 fraz\u0105 fortepianu towarzysz\u0105cego mu w bardzo forsownej – i widowiskowej – partii Krzysztofa Szma\u0144d\u0119. Pomy\u015bla\u0142em sobie, \u017ce antena, na kt\u00f3rej Bohemian Rhapsody<\/em> zwyci\u0119\u017ca top wszech czas\u00f3w (co uwa\u017cam za progres w stosunku do Brothers in Arms<\/em>, \u017ceby by\u0142a jasno\u015b\u0107), powinna by\u0107 gotowa na komplikacje Piotrowicza. Ale to nie koniec komplikacji na dzi\u015b.<\/p>\n

Z komplikacji muzycznych przenosi nas w stron\u0119 \u017cyciowych Pawe\u0142 Furtek<\/strong>, kt\u00f3ry ju\u017c tytu\u0142em nowej p\u0142yty sugeruje, \u017ce wcale nie b\u0119dzie tak jak zawsze, tylko Gorzej<\/em>. To jedna z pierwszych premier stycznia i od razu depresyjna nie tyle z atmosfery, co raczej z definicji. Co ciekawe, definicj\u0105 tematu jest jedyny tekst innego autora – pisane w drugiej osobie Krynd\u017c\u0142otry<\/em> Afrojaxa. Reszta – czyli te napisane i wykonywane przez Furtka, w wi\u0119kszo\u015bci do jego muzyki (go\u015bcinnie jeszcze Adam Kempa i Kordian Trudny) – jest ju\u017c raczej pierwszoosobowa i bardziej metaforyczna. Momentami wpada w ton deklamowanej poezji, dla kt\u00f3rej w Polsce klasycznym punktem odniesienia jest Marcin \u015awietlicki, a w obr\u0119bie muzyki bli\u017cszej elektronicznej konwencji Wojciech B\u0105kowski. Furtek znajduje gdzie\u015b mi\u0119dzy jednym a drugim w\u0142asn\u0105 drog\u0119, wykorzystuj\u0105c tu r\u00f3wnie\u017c sample wokalne, a czasem na ca\u0142e minuty w og\u00f3le wymownie wyciszaj\u0105c. Artystyczna samokontrola tu zreszt\u0105 dzia\u0142a, skoro \u015awietlickiego wspomina jeden z tekst\u00f3w na albumie, Im<\/em>: Dlaczeg\u00f3\u017c mia\u0142bym udawa\u0107 Marcina \u015awietlickiego? Dlaczeg\u00f3\u017c by nie?<\/em> <\/p>\n

Mo\u017cna si\u0119 ju\u017c domy\u015bla\u0107, \u017ce nieweso\u0142a to p\u0142yta. Ale przynajmniej nikt nie obiecywa\u0142, \u017ce b\u0119dzie lekko. Zawiesiste pady syntezator\u00f3w, melancholijne linie fortepianu – instrumentalna warstwa nagra\u0144 Furtka jest tu mo\u017ce ma\u0142o skomplikowana, ale bardzo intensywna. A pomys\u0142y na ten akompaniament s\u0105 r\u00f3\u017cnorodne i dowodz\u0105 szerokich horyzont\u00f3w. W wi\u0119kszo\u015bci nawi\u0105zuj\u0105 do wracaj\u0105cej co i raz postindustrialnej estetyki, dla kt\u00f3rej kola\u017cowo\u015b\u0107, d\u017awi\u0119ki otoczenia, cz\u0119sto zgrzytliwe i niemi\u0142e stanowi\u0105 wa\u017cne tworzywo (Nik\u0142o<\/em>, Jak przez mg\u0142\u0119<\/em>). Nawet je\u015bli pojawia si\u0119 echo nieco bardziej „piosenkowego” trip hopu (w wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 Si\u0119<\/em>), to jest to jego wyj\u0105tkowo ciemna odmiana. I do tego jest to stylistyka mocno naginaj\u0105ca czas i przestrze\u0144 – czyli ten \u015awietlicki tu mo\u017ce i siedzi, ale pod warunkiem, \u017ce gra jam session z Leylandem Kirbym, \u017ceby tak zosta\u0107 w kr\u0119gu por\u00f3wna\u0144 geograficznie mo\u017cliwych. Plus sporo wra\u017cliwo\u015bci przenosz\u0105cej nas w czasy eksperymentalnych kola\u017cy i s\u0142uchowisk polskiej szko\u0142y radiowej (fina\u0142owe Odrobina \u015bmierci jeszcze nikomu nie zaszkodzi\u0142a<\/em>). <\/p>\n

Pisa\u0142em o poetycko\u015bci, tyle tylko, \u017ce troch\u0119 zbyt prawdziwe s\u0105 te teksty jak na wycyzelowan\u0105 poezj\u0119 \u015bpiewan\u0105. Wycyzelowana za to jest ca\u0142o\u015b\u0107, szczeg\u00f3lnie je\u015bli chodzi o atmosfer\u0119. Lepsza ni\u017c poprzednia i jak dla mnie – pierwsza licz\u0105ca si\u0119 w tym roku p\u0142yta. Pami\u0119tam, \u017ce przy okazji artyku\u0142u o Leonardzie Cohenie kto\u015b mnie strofowa\u0142, \u017ce w depresji nie ma nic, jak wtedy napisa\u0142em w tytule, pi\u0119knego. S\u0142usznie. Czasem nawet sam narzekam, \u017ce mam noworoczn\u0105 deprech\u0119, ale po Gorzej<\/em> jako\u015b mi te s\u0142owa grz\u0119zn\u0105 w gardle. I o to chodzi. A w tym, \u017ce to dzia\u0142a, jakie\u015b pi\u0119kno jednak jest.<\/p>\n

FURTEK Gorzej<\/em><\/strong>, Trzy Sz\u00f3stki 2018, 7-8\/10<\/strong><\/p>\n