{"id":20528,"date":"2019-01-17T09:07:20","date_gmt":"2019-01-17T08:07:20","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20528"},"modified":"2019-01-17T09:11:07","modified_gmt":"2019-01-17T08:11:07","slug":"apopkalipsa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/01\/17\/apopkalipsa\/","title":{"rendered":"Apopkalipsa!"},"content":{"rendered":"

W \u015bwiatowych kategoriach to bodaj pierwsza naprawd\u0119 znacz\u0105ca p\u0142yta w tym roku – \u017ce tak si\u0119 powt\u00f3rz\u0119 po recenzji opublikowanej w papierowej „Polityce”. Albo przynajmniej jedna z kilku (jutro wychodzi te\u017c nowy James Blake) i pewnie najwa\u017cniejsza dla alternatywno-rockowej publiczno\u015bci. A przy tym grupa Deerhunter <\/strong>wykona\u0142a klasyczny manewr okr\u0105\u017caj\u0105cy – skrzyd\u0142ami uderza w \u015brodek. Bo mimo \u017ce niesie mn\u00f3stwo dziwnych i bardzo r\u00f3\u017cnorodnych zabieg\u00f3w, no i jednak do\u015b\u0107 brudn\u0105, alternatywn\u0105 z ducha produkcj\u0119, na koniec jest to p\u0142yta komunikatywna jak rzadko i otwarta na szerok\u0105 publiczno\u015b\u0107 jak chyba nigdy w wypadku tej grupy. Nawet na Halcyon Digest<\/em>, gdzie czytelne atrakcje by\u0142y. Ju\u017c w singlowym Plains <\/em>jest taki moment, gdy przed \u015bpiewan\u0105 fraz\u0105 refrenu wchodzi silnie akcentowany rytm werbla i charakterystyczny fortepianowy motyw, po kt\u00f3rym za ka\u017cdym razem czekam na Chrisa Martina i Coldplay. To naprawd\u0119 moment wprawiaj\u0105cy w lekkie zak\u0142opotanie. Bo daleko tu zaw\u0119drowali jak na zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry zaczyna\u0142 od nowej, ameryka\u0144skiej wersji krautrocka. Na drugim biegunie tej nowej p\u0142yty jest jednak Tarnung <\/em>(niem. kamufla\u017c) – zaskakuj\u0105ca, a to zawsze lubi\u0142em u Deerhuntera, impresyjna pie\u015b\u0144 inspirowana matematycznymi figurami perkusyjnymi minimalist\u00f3w. <\/p>\n

Je\u015bli nie jest to p\u0142yta oczekiwana przez wszystkich – a jutro, gdy wychodzi, jest w planach kilka g\u0142o\u015bniejszych nowo\u015bci (cho\u0107by James Blake) – to pewnie najwa\u017cniejsza w tych pierwszych tygodniach roku dla publiczno\u015bci rocka alternatywnego i psychodelicznego, z kt\u00f3rego zesp\u00f3\u0142 Deerhunter (geograficznie z Atlanty) si\u0119 wywodzi. Tyle tylko, \u017ce kryje w sobie pewne zaskoczenie i paradoks. Ot\u00f3\u017c zesp\u00f3\u0142, kierowany przez wokalist\u0119 i gitarzyst\u0119 Bradforda Coxa, napisa\u0142 naprawd\u0119 lekkie utwory, z drugiej – zada\u0142 sobie du\u017co trudu, \u017ceby ca\u0142o\u015b\u0107 opakowa\u0107 w pesymistyczny koncept ko\u0144ca wszystkiego. Ludzko\u015b\u0107 wygasa, przyroda ginie, apokalipsa jest oczywista – tak bardzo, \u017ce mo\u017cna wreszcie \u015bpiewa\u0107 o niej w niemal popowym nastroju. Najbli\u017cej esencji tego wszystkiego by\u0142 moim zdaniem recenzent angielskiego „Q”, kt\u00f3ry w jednym zdaniu rzuci\u0142 nazwiska Cormaca McCarthy’ego i Paula McCartneya, tyle tylko, \u017ce nie pokusi\u0142 si\u0119 o tez\u0119, \u017ce Why Hasn\u2019t Everything Already Disappeared?<\/em> jest mieszanin\u0105 jednego z drugim. <\/p>\n

Sam Cox twierdzi, \u017ce te obrazy inspirowane s\u0105 filmow\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Nicolasa Roega. Melodyjne utwory w tej atmosferze odbiera si\u0119 w spos\u00f3b nieco przewrotny, paradoksalny i ju\u017c nie tak \u0142atwy. Owszem, jest tego wszystkiego wi\u0119cej ponad proste skojarzenie z McCarthym\/McCartneyem – w takiej rozpi\u0119to\u015bci, jak\u0105 pr\u00f3bowa\u0142em zarysowa\u0107 na samym pocz\u0105tku. A to partie gitary dubluje syntezator rodem z nagra\u0144 Gary\u2019ego Numana (Greenpoint Gothic<\/em>), a to zesp\u00f3\u0142 ucieka w zr\u0119czne retro jak u Ariela Pinka (Element<\/em>), albo zabawia nas jakim\u015b tr\u0105c\u0105cym bana\u0142em, s\u0142odko-gorzkim riffem (No One’s Sleeping<\/strong>), albo d\u017awi\u0119czy w tym wreszcie nuta starych nagra\u0144 Bowiego (What Happens To People?<\/em>). A grupa sama naprowadza nas na skojarzenia z produkcjami Briana Eno i epatuje okre\u015bleniami w rodzaju vintage warmth<\/em>. I sypie kolejnymi skojarzeniami w rodzaju tytu\u0142owego (w jednym z utwor\u00f3w) D\u00e9tournement<\/em> ze s\u0142ownika sytuacjonist\u00f3w – to sk\u0105din\u0105d najbardziej niepotrzebny utw\u00f3r w zestawie, ale t\u0142umacz\u0105cy intencje: na trudne do\u015bwiadczenie czas\u00f3w odpowiada\u0107 jak dadaizm na wojn\u0119. <\/p>\n

\u0141atwo si\u0119 spodziewa\u0107, \u017ce s\u0105 tu atrakcyjne punkty zaczepienia dla wielu os\u00f3b. Ja swoje ulubione 2-3 nagrania odnalaz\u0142em szybko i bez trudu. Du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 z pozosta\u0142ych podoba mi si\u0119 coraz bardziej. Ale mimo \u017ce s\u0142ysz\u0119 w tym powr\u00f3t do du\u017cej formy, jak zwykle u Coxa mam te\u017c wra\u017cenie lekkiej przesady, kreatywnego nadmiaru, grochu z kapust\u0105. I drobny zaw\u00f3d zwi\u0105zany z tym, \u017ce owo wintyd\u017cowe ciep\u0142o<\/em> pr\u00f3buje osi\u0105gn\u0105\u0107 za pomoc\u0105 limitera, przy okazji odkszta\u0142caj\u0105c wokale do momentu, gdy wydaje si\u0119, \u017ce sepleni bardziej ni\u017c zwykle. Zawsze mo\u017cna to obroni\u0107 konwencj\u0105, tyle \u017ce konwencja jest jasna w tylu elementach tej muzyki, \u017ce szkoda i ten anga\u017cowa\u0107. A ten l\u017cej potraktowany Tarnung <\/em>– zn\u00f3w z saksofonem – tym bardziej wydaje si\u0119 po prostu jakim\u015b echem produkcji na Fading Frontier<\/em>, na kt\u00f3rym wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce troch\u0119 sobie to mia\u017cd\u017cenie miksu odpu\u015bcili. Ale wida\u0107 jak apokalipsa, to apokalipsa. <\/p>\n

DEERHUNTER Why Hasn\u2019t Everything Already Disappeared?<\/em><\/strong>, 4AD 2019, 7-8\/10<\/strong> <\/p>\n