{"id":20571,"date":"2019-01-14T08:40:33","date_gmt":"2019-01-14T07:40:33","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20571"},"modified":"2019-01-14T09:29:34","modified_gmt":"2019-01-14T08:29:34","slug":"5-plyt-ktorych-trzeba-posluchac-w-tym-tygodniu-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/01\/14\/5-plyt-ktorych-trzeba-posluchac-w-tym-tygodniu-2\/","title":{"rendered":"5 p\u0142yt, kt\u00f3rych trzeba pos\u0142ucha\u0107 w tym tygodniu"},"content":{"rendered":"<p>Je\u015bli kto\u015b czeka\u0142 na co\u015b naprawd\u0119 udanego w nowym roku, to raczej si\u0119 ju\u017c doczeka\u0142. A kto jeszcze siedzi przy podsumowaniach, tego omijaj\u0105 niez\u0142e premiery. Przede wszystkim wydane dopiero w sobot\u0119 <strong>Babadag<\/strong> (<em>S\u030culinys<\/em>), o kt\u00f3rym nieco wi\u0119cej p\u00f3\u017aniej (na razie <a href=\"https:\/\/open.spotify.com\/album\/3cb7QH1ct4sv4UHPWb2I3f?si=q_CgFy95RQuk1o-f6CpHrg\">proponuj\u0119 tego pos\u0142ucha\u0107<\/a>). Poza tym gar\u015b\u0107 niez\u0142ych epek i singli &#8211; <strong>Resavoir <\/strong>(<em>Escalator<\/em>), bardzo przyjemny drobiazg z International Anthem (<a href=\"https:\/\/intlanthem.bandcamp.com\/album\/escalator\">warto<\/a>), dronowa, dostojnie ha\u0142a\u015bliwa <em>\u015al\u0119\u017ca <\/em>duetu <strong>Le\u015bniewski\/Nowacki <\/strong>(<a href=\"https:\/\/open.spotify.com\/track\/57CGSbanI7dz0MfmeV6XyJ?si=9rzhPaofTFuuz4p-f2WhPA\">tutaj ods\u0142uch<\/a>), niez\u0142a epka <strong>Piotra Figla<\/strong> wydana we w\u0142oskim labelu Dirty Minds (<a href=\"https:\/\/dirtymindsrecords.bandcamp.com\/album\/piotr-figiel-parallax-ep\">tutaj<\/a>), a nawet singiel <strong>Radiohead <\/strong><em>Ill Wind<\/em> (<a href=\"https:\/\/open.spotify.com\/track\/7vuVUQV0dDnjXUyLPzJLPi?si=FCsj4cnNQcCnEzx-kbtqIQ\">niczego sobie<\/a>, cho\u0107 znany ze specjalnej edycji ostatniej p\u0142yty). Do tego powt\u00f3rkowa <strong>Kaitlyn Aurelia Smith<\/strong> (jak dla mnie jednak <a href=\"https:\/\/kaitlynaureliasmith.bandcamp.com\/album\/tides-music-for-meditation-and-yoga\">minimalny zaw\u00f3d<\/a>, cho\u0107 w tej surowo\u015bci wczesnych nagra\u0144 na Buchli, zam\u00f3wionych przez matk\u0119 artystki na zaj\u0119cia jogi jest co\u015b uwodzicielskiego), chwalony album <strong>The Delines<\/strong> (<a href=\"https:\/\/open.spotify.com\/album\/0t4p6KCZX3oSoA3jD3TYlu?si=PUYWa6rHRcu7NnE4d2PGzw\">klik<\/a>), troch\u0119 nier\u00f3wna p\u0142yta <strong>Little People<\/strong> (<a href=\"http:\/\/littlepeople.bandcamp.com\/album\/landloper\">mo\u017cna sprawdzi\u0107<\/a>), no i bardzo mocno promowani przez Bandcamp kanadyjscy <strong>Tallies<\/strong> z p\u0142ytowym dreampopowym debiutem (znajdziecie go <a href=\"https:\/\/tallies.bandcamp.com\/album\/tallies\">tutaj<\/a>). Na kr\u00f3tk\u0105 list\u0119 najwa\u017cniejszych wydawnictw opublikowanych 11 stycznia lub wcze\u015bniej proponuj\u0119 jednak pi\u0119\u0107 innych:<!--more--><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=4027928840\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/nyegenyegetapes.bandcamp.com\/album\/tatizo-pesa\">Tatizo Pesa by Jay Mitta<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>JAY MITTA <em>Tatizo Pesa<\/em><\/strong>, Nyege Nyege<br \/>\nOczywista oczywisto\u015b\u0107, cho\u0107 te\u017c troch\u0119 \u017cal, \u017ce nie mo\u017cna by\u0142o z t\u0105 muzyk\u0105 wchodzi\u0107 w nowy rok, bo jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 ostatnich propozycji z Nyege Nyege rozrusza to nieboszczyka. I podobnie jak Bamba Pana, tak i <strong>Jay Mitta<\/strong>, producent z Dar Es Salaam, swoimi nerwowo zap\u0119tlanymi frazami pokazuje, \u017ce przy odpowiedniej pr\u0119dko\u015bci wydaje nam si\u0119, \u017ce stoimy w miejscu. Elektroniczne singeli w najlepszym wydaniu. Tempa z okolic 160-180 bpm. Nieco wi\u0119cej tu syntezatorowych melodii w skalach arabskich, ale tempa podobne i sk\u0142onno\u015b\u0107 do przesady niemal identyczna. Poza tym du\u017ce wra\u017cenie robi\u0105 g\u0119\u015bciej krojone syntetyczne aran\u017ce (<em>Mchuma Bet<\/em>). A <em>Tatizo Pesa<\/em> z m\u0142odziutkim MC Dogo Janja &#8211; ten ma podobno 14 lat! &#8211; przypomina, \u017ce przyda\u0142oby si\u0119 tylko nieco wi\u0119cej partii wokalnych. Mo\u017cna zawsze dorzuci\u0107 co\u015b na bie\u017c\u0105co samemu.<\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1873538471\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/marc4hero.bandcamp.com\/album\/all-power-to-the-people\">All Power To The People by Marc Mac<\/a><\/iframe><br \/>\n<strong><br \/>\nMARC MAC <em>All Power to the People<\/em><\/strong>, Omniverse<br \/>\nDo\u015b\u0107 wyj\u0105tkowa rzecz, kt\u00f3r\u0105 nale\u017ca\u0142oby opisa\u0107 jako pl\u0105drofoniczne s\u0142uchowisko historyczne, bo autor, zas\u0142u\u017cony brytyjski producent <strong>Marc Mac<\/strong> (pami\u0119tacie 4hero?), po mistrzowsku zszy\u0142 ca\u0142o\u015b\u0107 za pomoc\u0105 Akai MPC z sampli pochodz\u0105cych z w\u0142asnej p\u0142ytoteki i nagra\u0144 archiwalnych opowiadaj\u0105cych o tym, co w latach 60. robi\u0142a FBI, \u017ceby zablokowa\u0107 dzia\u0142ania Czarnych Panter. Prowokacje polityczne prowadz\u0105 do wydarze\u0144 takich jak morderstwo m\u0142odego Afroamerykanina Denzila Dowella w roku 1967, dochodzi do eskalacji przemocy, a \u015brodowisko Czarnych Panter, dok\u0142adniej skrzyd\u0142a The Black Panther Party for Self-Defense, kt\u00f3re &#8211; przedstawione w \u015bwietle bardzo jasnym, cho\u0107 bez cukierkowo\u015bci rodem z ostatniego filmu Spike&#8217;a Lee, za to ze spor\u0105 dawk\u0105 zdrowej, lewackiej energii &#8211; walczy pokojowymi metodami. Dynamicznie zmiksowane wyznania \u015bwiadk\u00f3w robi\u0105 tu za \u015bcie\u017ck\u0119 gadan\u0105, w tle s\u0142ycha\u0107 oczywi\u015bcie klasyczne klimaty R&#038;B i funku z lat 60. i 70. Poza zestawem odr\u0119bnych utwor\u00f3w dostajemy miks ca\u0142o\u015bci. <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2256861997\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/kikimora-tapes.bandcamp.com\/album\/the-dead-pterodactyl\">The Dead Pterodactyl by Mchy I Porosty<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>MCHY I POROSTY <em>The Dead Pterodactyl<\/em><\/strong>, Kikimora Tapes<br \/>\nZa granic\u0105 mog\u0105 sobie mie\u0107 deconstructed club, ale nikt clubbingu nie zdekonstruowa\u0142 konsekwentniej ni\u017c ludzie z okolic Bruta\u017cu. W wydaniu Bartosza Zask\u00f3rskiego nagrywaj\u0105cego jako Mchy i Porosty taneczna (no bo metrum 4\/4 i jednak okolice house&#8217;owego tempa) rozrywka przyjmuje kszta\u0142t clubbingu zwichrowanego, filtrowanego do poziomu gara\u017cu (ale takiego osiedlowego, nie UK garage) i bardzo konsekwentnie wykrzywianego sprz\u0119\u017ceniami i zgrzytami a\u017c do granicy rozpoznawalno\u015bci. S\u0142ycha\u0107 te\u017c ci\u0105goty Zask\u00f3rskiego do tego, by czasem doda\u0107 jakie\u015b strz\u0119pki wokalne &#8211; nie jest to od razu jaka\u015b opowie\u015b\u0107, ale w takich utworach jak <em>Thomas Ligotty<\/em> czy <em>Before You Move<\/em> z polskoj\u0119zycznymi samplami przynosi to kapitalne efekty, cho\u0107 wokale zostaj\u0105 brutalnie wprasowane w ca\u0142\u0105 reszt\u0119 brudnej formy. W tych fragmentach z kolei kaseta (wydana przez kanadyjsk\u0105 Kikimora Tapes) MiP wydaje si\u0119 rewersem dla s\u0142onecznie nostalgicznego chilloutu, jaki mieli\u015bmy na albumie innego Bartosza &#8211; Kruczy\u0144skiego (Pejza\u017c). A <em>Survival Research Laboratories<\/em> przynosi ciekaw\u0105 i mocn\u0105 konkurencj\u0119 dla co bardziej zgrzytliwych nagra\u0144 Zamilskiej. Trzeba!<\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3730017485\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/rosieturton.bandcamp.com\/album\/rosies-5ive\">Rosie&#39;s 5ive by Rosie Turton<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>ROSIE TURTON <em>Rosie&#8217;s 5ive<\/em><\/strong>, Jazz Re:freshed<br \/>\nIle p\u0142yt puzonist\u00f3w trafia na takie listy? A puzonistek? Angielka Rosie Turton to dla mnie najwi\u0119ksza niespodzianka tygodnia, szczeg\u00f3lnie w <em>Stolen Ribs<\/em>, gdzie w towarzystwie Luke&#8217;a Newmana odtwarza atmosfer\u0119 nagra\u0144 Sun Ra i Lonniego Holeya zarazem, no i w instrumentalnym <em>The Unknown<\/em>, kt\u00f3re prowadzi nas w znajome rejony mocnego jazzowego grania po nowemu, co dla s\u0142uchaczy Hutchingsa czy Williamsa mo\u017ce by\u0107 bardzo atrakcyjne. Do\u015b\u0107 swobodne granie, nieprzegadane i bardzo bogate brzmieniowo. W wi\u0119kszo\u015bci kobiecy kwintet przypomina, czego nam brakuje na scenie. Od razu powiem, \u017ce w styczniu nie przyjmuj\u0119 argumentu <em>a gdzie kobiety?<\/em> od tych, kt\u00f3rzy Rosie Turton nie wys\u0142uchali. Tym bardziej, \u017ce ta instrumentalistka troch\u0119 zas\u0142ug w wyr\u00f3wnywaniu proporcji ma &#8211; je\u015bli wzi\u0105\u0107 pod uwag\u0119 fakt, \u017ce grywa w formacji Nerija. T\u0119 ostatni\u0105 <a href=\"https:\/\/youtu.be\/cPdjGnx4tDA\">sami sobie sprawd\u017acie<\/a>.  <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3864861878\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/youtellme.bandcamp.com\/album\/you-tell-me\">You Tell Me by You Tell Me<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>YOU TELL ME <em>You Tell Me<\/em><\/strong>, Memphis Industries<br \/>\nDuet Sary Hayes z Admiral Fallow oraz Petera Brewisa z Field Music. Poznali si\u0119 przy okazji koncertu z muzyk\u0105 Kate Bush, co jasno wyznacza kierunek poszukiwa\u0144 w duecie. B\u0119d\u0105 momenty zapatrzenia w barokowy pop i folk spod znaku Joanny Newsom czy Rufusa Wainwrighta, ale momentami w \u015bpiewanych na dwa g\u0142osy partiach wokalnych i aran\u017cach czerpi\u0105cych ze z\u0142o\u017cono\u015bci brytyjskiego popu sprzed paru dekad materializuje si\u0119 jaka\u015b niedzisiejsza, orkiestrowa klasa. I umiej\u0119tno\u015b\u0107 wykorzystywania przesady, jak w kampowych ju\u017c nieco ch\u00f3rkach w <em>Foreign Parts<\/em> albo w akompaniamencie szale\u0144czo p\u0119dz\u0105cym w wyrafinowanie, jak <em>Invisible Ink<\/em> \u0142\u0105cz\u0105cy fascynacj\u0119 minimalizmem i post-rockiem z elementami rocka progresywnego i rytmik\u0105 na 3\/4. Jest wra\u017cliwo\u015b\u0107 na melodi\u0119, kt\u00f3ra ich \u0142\u0105czy cho\u0107by z polskimi Rycerzykami (<em>Clarion Call<\/em>). P\u0142yta, kt\u00f3ra mo\u017ce odrzuca\u0107 swoj\u0105 inno\u015bci\u0105, ale warto j\u0105 przes\u0142ucha\u0107 do ko\u0144ca. A czynno\u015b\u0107 powt\u00f3rzy\u0107. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Je\u015bli kto\u015b czeka\u0142 na co\u015b naprawd\u0119 udanego w nowym roku, to raczej si\u0119 ju\u017c doczeka\u0142. A kto jeszcze siedzi przy podsumowaniach, tego omijaj\u0105 niez\u0142e premiery. Przede wszystkim wydane dopiero w sobot\u0119 Babadag (S\u030culinys), o kt\u00f3rym nieco wi\u0119cej p\u00f3\u017aniej (na razie proponuj\u0119 tego pos\u0142ucha\u0107). Poza tym gar\u015b\u0107 niez\u0142ych epek i singli &#8211; Resavoir (Escalator), bardzo przyjemny [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":20573,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,582,3,312,120,3319,444,107,3309,558,3823,1249,1059,557,106],"tags":[3837,3836,2712,3835,3838],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20571"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=20571"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20571\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":20585,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20571\/revisions\/20585"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/20573"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=20571"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=20571"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=20571"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}