{"id":20586,"date":"2019-01-15T08:41:13","date_gmt":"2019-01-15T07:41:13","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20586"},"modified":"2019-01-15T08:48:34","modified_gmt":"2019-01-15T07:48:34","slug":"trans-baltyku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/01\/15\/trans-baltyku\/","title":{"rendered":"Trans Ba\u0142tyku"},"content":{"rendered":"

W grudniu posypa\u0142y si\u0119 za granic\u0105 teksty o nowym przek\u0142adzie na angielski Pana Tadeusza<\/em>. Wa\u017cne, bo nie tak cz\u0119sto wraca si\u0119 do naszego poematu narodowego w prasie anglosaskiej. I tym wa\u017cniejsze, \u017ce zarazem podkre\u015bla\u0142y polsko\u015b\u0107 literatury, ale litewsko\u015b\u0107 samej historii. Litewscy Romeo i Julia<\/em> – opisywa\u0142 „The Spectator”, pismo do\u015b\u0107 mocno uprawnione do tego, by zajmowa\u0107 si\u0119 tematem, cho\u0107by dlatego, \u017ce na rynek wesz\u0142o jeszcze zanim Mickiewicz sko\u0144czy\u0142 sw\u00f3j poemat. Jest w tym co\u015b prostego, ale zarazem nie przez wszystkich zrozumianego: zagraniczne \u017cycie XIX-wiecznego tekstu potwierdza, \u017ce Polacy doskonale wychodz\u0105 na sytuacji, w kt\u00f3rej s\u0142u\u017c\u0105 ze swoim j\u0119zykiem jako medium do opisywania niekoniecznie w\u0142asnych historii. A nieco g\u0142\u0119biej – \u017ce dobrze robi nam s\u0142u\u017cenie jako kulturalny w\u0119ze\u0142 w regionie, co wydaje si\u0119 czystsze w intencjach i bardziej naturalne ni\u017c ogrywanie tu jakich\u015b politycznych sojuszy. I w takich okoliczno\u015bciach zacz\u0105\u0142em s\u0142ucha\u0107 \u0160ulinys<\/em>.<\/p>\n

Nie b\u0119d\u0119 Babadag <\/strong>zestawia\u0107 z Mickiewiczem, ale recenzj\u0119 poprzedniej p\u0142yty<\/a> zespo\u0142u Oli Bili\u0144skiej sko\u0144czy\u0142em na odniesieniu do Stasiuka, wykonuj\u0105cego w innych czasach podobn\u0105 robot\u0119 w\u0119z\u0142a kulturalnego, bardzo zreszt\u0105 atrakcyjnego na Zachodzie. W samym zespole du\u017co si\u0119 zmieni\u0142o: zosta\u0142 Hubert Zemler, doszli Igor Nikiforow i Sebastian Witkowski, ale przede wszystkim trzy wokalistki z Litwy: Dominika Kri\u0161\u010di\u016bnait\u0117, Raminta Kri\u0161\u010di\u016bnait\u0117 i Lauksmina Kri\u0161\u010di\u016bnait\u0117-Plik\u0161nien\u0117. Znane ju\u017c z polskiej sceny – wyst\u0119powa\u0142y z Banda Nella Nebbia, gdy ten zesp\u00f3\u0142 zdobywa\u0142 Grand Prix na festiwalu „Nowa Tradycja”. Wydaje si\u0119 wi\u0119c, \u017ce dok\u0142adnie wiadomo, czego si\u0119 spodziewa\u0107. I tutaj pojawia si\u0119 zaskoczenie.<\/p>\n

Nie jest to p\u0142yta skoncentrowana tylko na zale\u017cno\u015bciach mi\u0119dzy polskim bia\u0142ym \u015bpiewem a tradycj\u0105 litewsk\u0105. W ka\u017cdym razie nie tak mocno skoncentrowana jak ja, gdy pilnowa\u0142em si\u0119, \u017ceby zamiast \u0160ulinys <\/em>nie napisa\u0107 \u0160vyturys <\/em>(znajomo\u015b\u0107 litewskiego mam, jak wida\u0107, minimaln\u0105). Nie jest to r\u00f3wnie\u017c album, kt\u00f3ry tak konsekwentnie prezentuje tradycyjne litewskie kanony, sutartin\u0117s<\/em>, jak np. instrumentalne Zebry a Mit (kt\u00f3rych dwie p\u0142yty opisywa\u0142em na Polifonii – cz\u0142onkami zespo\u0142u s\u0105 m.in. Zemler i Nikoforow). W moje oczekiwania trafi\u0142a naj\u0142atwiej chyba ta monotonia \u015bpiewu ludowego w \u017burawiach<\/em>. A w du\u017cej cz\u0119\u015bci p\u0142yty – przeciwnie, art-popowe, a nawet psychodeliczno-rockowe inklinacje s\u0142yszalne ju\u017c wcze\u015bniej u Babadag wychodz\u0105 na powierzchni\u0119, wprowadzaj\u0105c w tej wizji du\u017co zamieszania. Bo te\u017c raz siostry Kri\u0161\u010di\u016bnait\u0117 si\u0119 pojawiaj\u0105, wje\u017cd\u017ca litewska mitologia, tradycje, j\u0119zyk i punkt widzenia, a innym razem formacja wyst\u0119puje w wersji z jedn\u0105 Bili\u0144sk\u0105 zdecydowanie na froncie, w wersji bardziej drapie\u017cnej i mocniej eksponuj\u0105cej transow\u0105 rytmik\u0119, no i do\u015b\u0107 z\u0142o\u017conej w partiach instrumentalnych. I gdzie\u015b po tej drugiej stronie pasma zesp\u00f3\u0142 \u0142apie kontakt z potencjalnie bardzo szerokim audytorium – w tytu\u0142owym The Well <\/em>(\u0160ulinys <\/em>to tyle co „studnia”) brzmi\u0105 wr\u0119cz jak jakie\u015b zagubione we wschodnio-europejskich ost\u0119pach gwiazdy indie rocka. Rockow\u0105 energi\u0119 w nieco mocniejszym wydaniu wykorzystuje riff otwieraj\u0105cego p\u0142yt\u0119 Sycamore Tree<\/em>. S\u0105 te\u017c momenty, gdy sekcja rytmiczna Zemler-Nikoforow delikatnie pcha formacj\u0119 w stron\u0119 transu o rodowodzie z minimal music. Jest za to zdecydowanie mniej ameryka\u0144skiego folku ni\u017c na poprzedniej p\u0142ycie, cho\u0107 i te skojarzenia si\u0119 pojawiaj\u0105.<\/p>\n