Cz\u0119stszy ostatnio kontakt z telewizj\u0105 u\u015bwiadamia mi, jak si\u0119 czuje osoba stoj\u0105ca po drugiej stronie kamery – i \u017ce ta kamera jest ze swojej natury generatorem g\u0142odnych tekst\u00f3w. Stoj\u0119 tak sobie i w jednej chwili przekalkulowuj\u0119, ile z tego, co za chwil\u0119 powiem, mo\u017ce si\u0119 zmie\u015bci\u0107 w ostatecznym monta\u017cu, ile kosztuje w telewizji (wg cennika reklamowego) taka minuta mojego m\u00f3wienia, ile os\u00f3b, s\u0142ysz\u0105c je, natychmiast zmienia kana\u0142. I zamiast tego wszystkiego, co sobie wcze\u015bniej wymy\u015bli\u0142em, spontanicznie rzucam jaki\u015b typowo telewizyjny g\u0142odny tekst. Ostatnio w telewizyjnych zapowiedziach imprez rzuci\u0142em wi\u0119c: „Je\u015bli kto\u015b si\u0119 interesuje dobrym \u015bpiewaniem, to zamiast ogl\u0105da\u0107 kolejny odcinek The Voice of Poland powinien si\u0119 wybra\u0107 na koncert Jill Scott – jednej z najlepszych wokalistek \u015bwiata”. Czy co\u015b w tym stylu.<\/p>\n
Dawno mi si\u0119 nie uda\u0142o tak trafi\u0107 z lekkomy\u015blnie rzucon\u0105 etykietk\u0105. Bo przecie\u017c gdyby nie znajomi, to nawet nie znalaz\u0142bym si\u0119 wczoraj na tym koncercie. Bo ot, my\u015bl\u0119 sobie, soulowa wokalistka – coraz bardziej ostatnio po\u015bcielowa – w nudnawej z natury Sali Kongresowej. Id\u0105c tam, my\u015bla\u0142em sobie, \u017ce mo\u017ce rzeczywi\u015bcie jest to profesorka dla wokalist\u00f3w z TVOP, programu zaskakuj\u0105co przyzwoitego, je\u015bli chodzi o poziom, w kt\u00f3rym notabene w sobot\u0119 dosz\u0142o do jakich\u015b absurdalnych rozstrzygni\u0119\u0107 i do reszty wyt\u0119piony zosta\u0142 element tw\u00f3rczy – zamiast samobie\u017cnej Galewskiej przetrwa\u0142 zdolny, ale jednak klon Gawli\u0144skiego, a zamiast rokuj\u0105cej Moniki Urlik pozosta\u0142 faworyzowany przez Nergala Damian Ukeje, kt\u00f3ry wszystkie nadzieje na bycie kim\u015b wi\u0119cej ni\u017c Szymonem Wydr\u0105 podkopa\u0142 na razie pierwsz\u0105 piosenk\u0105 w\u0142asnego autorstwa. Nie chodzi o to, \u017ce \u015bpiewa \u017ale. Chodzi o to, \u017ce nie pokaza\u0142 w tym programie pomys\u0142u na siebie, poza stylizacj\u0105 na jednego z bohater\u00f3w wokalnego serialu „Glee”.<\/p>\n
Ale kiedy ju\u017c si\u0119 zacz\u0105\u0142 ten koncert – 95-minutowy przegl\u0105d tw\u00f3rczo\u015bci \u00a0Scott w zaskakuj\u0105co \u017cywio\u0142owym tempie i z superprecyzyjn\u0105 re\u017cyseri\u0105 – TVOP sta\u0142o si\u0119 tak odleg\u0142e, jak tylko mo\u017ce by\u0107. Cokolwiek pomy\u015blicie sobie o najsprawniejszych wykonawcach z telewizyjnego show, Scott by\u0142a lepsza, l\u017cejsza (mimo tego, \u017ce do drobnych kobiet nie nale\u017cy), szybsza, bardziej elastyczna, \u015bwiadoma, wirtuozerska i jaka tam jeszcze. A wra\u017cenie katastrofalnej przepa\u015bci pomi\u0119dzy konkursem wokalnym w TV a show czo\u0142owej gwiazdy czarnej muzyki pot\u0119gowa\u0142 zesp\u00f3\u0142. Pomijam to, \u017ce ka\u017cdy z trzech ch\u00f3rzyst\u00f3w od Jill Scott m\u00f3g\u0142by taki TVOP wygra\u0107 w cuglach, to jeszcze o\u015bmiu ameryka\u0144skich sideman\u00f3w doprowadzi\u0142oby zesp\u00f3\u0142 Krzysztofa Pszony – cho\u0107 przecie\u017c niez\u0142y – do zapadni\u0119cia si\u0119 pod ziemi\u0119. Nagle problemy z TVOP przesta\u0142y istnie\u0107. Odcinek poszed\u0142 w zapomnienie. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce w pozornie wyeksploatowanym ju\u017c \u015bwiecie soulowej wokalistyki jest nie jeden, ale trzy, cztery, a mo\u017ce i jeszcze wi\u0119cej \u00a0poziom\u00f3w wy\u017cej. A mnie ca\u0142y wyst\u0119p nauczy\u0142 pokory – bo skoro przez przypadek zobaczy\u0142em jeden z najlepszych koncert\u00f3w, na jakich by\u0142em w tym roku, w dodatku z dziedziny, kt\u00f3rej ostatnio nie ogarniam na bie\u017c\u0105co, to ile r\u00f3wnie dobrych opu\u015bci\u0142em…?<\/p>\n
Tegoroczna p\u0142yta „The Light of the Sun” Jill Scott, cho\u0107 trzyma dobry \u015bredni poziom, do tego koncertu si\u0119 nie umywa. Wezm\u0119 wi\u0119c na warsztat album, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142by by\u0107 przyczynkiem do tego, \u017ce nie da si\u0119 prezentowa\u0107 muzyki w telewizji, bo trzeba by by\u0142o zwin\u0105\u0107 interes przed drug\u0105 zwrotk\u0105. \u00a0A jednocze\u015bnie przyczynkiem do tego, ile autorskiej oryginalno\u015bci da si\u0119 jeszcze wykrzesa\u0107 z piosenkowej formy. Pod brzydk\u0105 ok\u0142adk\u0105, wydumanym nieco konceptem i przeokrutnie monotonnym tempem kryj\u0105 si\u0119 wci\u0105gaj\u0105ce utwory, kt\u00f3rych mo\u017cna nie lubi\u0107, ale wyj\u0105tkowo\u015bci im odm\u00f3wi\u0107 nie spos\u00f3b. Owszem, elementy „Misty” przywodz\u0105 na my\u015bl nie\u015bmierteln\u0105 Joni Mitchell, ale te\u017c ten i ze dwa inne utwory przechowuj\u0105 jaki\u015b sk\u0142adnik nieprzystosowania i wielko\u015bci Kate Bush<\/strong>. Aha, bo nie napisa\u0142em, \u017ce to jej p\u0142yt\u0119 omawiam. Czy raczej pr\u00f3buj\u0119 tu zasygnalizowa\u0107, bo chocia\u017c to p\u00f3\u0142 genialnej p\u0142yty i chocia\u017c cz\u0119\u015bciowo \u015bwieci \u015bwiat\u0142em odbitym starego dorobku KB, to przecie\u017c Ksi\u0119\u017cyc w nowiu bywa tak samo \u0142adny jak ten w pe\u0142ni. A w tych paru momentach wokalistka wzbija si\u0119 na swoj\u0105 zwyk\u0142\u0105 wysoko\u015b\u0107 przelotow\u0105, czyli poziom niebotyczny, nieosi\u0105galny dla innych przez lata. To tak a propos tych kilku poziom\u00f3w wy\u017cej. No i niech b\u0119dzie – tak\u017ce a propos g\u0142odnych tekst\u00f3w, \u017ceby to wszystko spi\u0105\u0107 klamr\u0105.<\/p>\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2011\/12\/kate_bush_50_words.jpg\" "\\"kate_bush_50_words\\"")
<\/a>KATE BUSH „50 Words for Snow”<\/strong>