{"id":20644,"date":"2019-01-21T10:22:43","date_gmt":"2019-01-21T09:22:43","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20644"},"modified":"2019-01-21T10:36:55","modified_gmt":"2019-01-21T09:36:55","slug":"7-plyt-ktorych-warto-posluchac-w-tym-tygodniu-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/01\/21\/7-plyt-ktorych-warto-posluchac-w-tym-tygodniu-2\/","title":{"rendered":"7 p\u0142yt, kt\u00f3rych warto pos\u0142ucha\u0107 w tym tygodniu"},"content":{"rendered":"<p>Pierwszy tak obfity tydzie\u0144 w roku &#8211; i od razu troch\u0119 zastrze\u017ce\u0144. Trudno przyj\u0105\u0107 bez nich wi\u0119kszo\u015b\u0107 z tego, co si\u0119 ukaza\u0142o. W szczeg\u00f3lno\u015bci to, co zrobi\u0142a <strong>Sharon Van Etten<\/strong> na nowej p\u0142ycie, warto z jednej strony mocno doceni\u0107, ale to co zrobi\u0142 John Congleton z jej produkcj\u0105, to moim zdaniem p\u00f3\u0142 dramatu. Szkoda, bo by\u0142aby z tego pierwsza naprawd\u0119 du\u017ca p\u0142yta 2019 roku w rockowo-syntezatorowym mainstreamie, a tak wychodzi z tego si\u00f3demka bardziej z okolic sz\u00f3stki ni\u017c \u00f3semki. Tak czy owak &#8211; siedem wartych zachodu album\u00f3w poni\u017cej. Plus mo\u017ce jeszcze pi\u0105tkowy <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2019\/01\/18\/goscie-to-diably\/\">James Blake<\/a> w pami\u0119ci &#8211; cho\u0107 do tego jako\u015b przez weekend nie mia\u0142em ju\u017c ochoty wraca\u0107. <!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/3cb7QH1ct4sv4UHPWb2I3f\" width=\"500\" height=\"380\" frameborder=\"0\" allowtransparency=\"true\" allow=\"encrypted-media\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>BABADAG <em>\u0160ulinys<\/em><\/strong>, Karrot Kommando<br \/>\nOwszem, Litwa, cho\u0107 wi\u0119cej Rolanda Juno 106 ni\u017c Mickiewicza. I wi\u0119cej psychodelii ni\u017c muzyki ludowej. Ale na pewno zwrot na P\u00f3\u0142noc i kapitalna atmosfera. Rzecz dok\u0142adnie opisywa\u0142em ju\u017c <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2019\/01\/15\/trans-baltyku\/\">we wtorek<\/a>. Niestety, pi\u0105tkowy koncert pad\u0142 ofiar\u0105 \u017ca\u0142oby narodowej.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/68cdl6awj5SQOJXxUwcQHd\" width=\"500\" height=\"380\" frameborder=\"0\" allowtransparency=\"true\" allow=\"encrypted-media\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>DEERHUNTER <em>Why Hasn\u2019t Everything Already Disappeared?<\/em><\/strong>, 4AD<br \/>\nCormac McCartney, czyli zestaw ca\u0142kiem \u0142atwych jak na Deerhuntera utwor\u00f3w o do\u015b\u0107 zarazem apokaliptycznym zabarwieniu. Wszystko dok\u0142adniej opisywa\u0142em ju\u017c <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2019\/01\/17\/apopkalipsa\/\">tutaj<\/a>.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/LP99bnIAoCA\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p><strong>DYNASONIC<em> #1<\/em><\/strong>, Don&#8217;t Sit On My Vinyl!<br \/>\n10-calowa epka od wujka Gusstaffa z superlimitowanej kolekcji DSOMV! to jedno z tych wydawnictw, kt\u00f3re mo\u017ce \u015bci\u0105ga\u0107 postronnych s\u0142uchaczy do tej serii. Jak na kwartet <strong>Dynasonic <\/strong>graj\u0105 do\u015b\u0107 pow\u015bci\u0105gliw\u0105, na pewno te\u017c monotonn\u0105 muzyk\u0119 z pogranicza dubu i nastawieniem na sekcj\u0119 rytmiczn\u0105. Co szczeg\u00f3lnie dziwne nie jest, skoro zesp\u00f3\u0142 tworz\u0105 perkusista (Mateusz Rychlicki z Kristen), wibrafonista (Marcin Ciupidro z Robotobiboka), did\u017cej\/producent (Matuesz Rosi\u0144ski &#8211; wrong dial) oraz basista (Adam So\u0142tysik z Pogodno). Wychodzi dwucz\u0119\u015bciowa medytacja nad rytmem w bardzo dobrej produkcji. Oj, przyda\u0142aby si\u0119 cyfrowa wersja, bo to by mog\u0142o wyj\u015b\u0107 poza limit i nawet poza winyl. <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1550838743\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/hamasynth.bandcamp.com\/album\/houmeissa\">Houmeissa by Hama<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>HAMA <em>Houmeissa<\/em><\/strong>, Sahelsounds<br \/>\nBy\u0142y kierowca nigeryjskiego biznesmena i muzyk-amator od czasu albumu <em>Torodi <\/em>mocno okrzep\u0142 i najwyra\u017aniej dokupi\u0142 sobie troch\u0119 sprz\u0119tu do swojego keyboardu. Kosmiczna wyobra\u017ania i ambicje godne afryka\u0144skiego New Age i el-muzyki (jest to w pewnym sensie kontynuacja linii niezapomnianego Francisa Bebeya) pozosta\u0142y podobne. I dalej trudno <strong>Ham\u0119 <\/strong>sklasyfikowa\u0107 w prosty spos\u00f3b, bo to ani tradycyjna muzyka afryka\u0144ska, ani wsp\u00f3\u0142czesna scena taneczna tego kontynentu. Transowa, zarazem odrobin\u0119 plastikowa, ale jednak nie tandetna. Tym razem zdecydowanie mocniej wykorzystuj\u0105ca pog\u0142osy i delaye, co wskazuje na to, \u017ce by\u0142o w to zaanga\u017cowane jakie\u015b, cho\u0107by domowe i pecetowe, studio. Ci\u0105gle na tyle przedziwna, \u017ceby utrzyma\u0107 uwag\u0119, cho\u0107 dwa remiksy na koniec raczej niepotrzebne.    <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3871517269\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/sharonvanetten.bandcamp.com\/album\/remind-me-tomorrow\">Remind Me Tomorrow by Sharon Van Etten<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>SHARON VAN ETTEN <em>Remind Me Tomorrow<\/em><\/strong>, Jagjaguwar<br \/>\nGrupa Low brzmi ostatnio nieco inaczej, ale <strong>Sharon Van Etten<\/strong> &#8211; opisywana na Polifonii wielokrotnie, najpierw z wi\u0119ksz\u0105 nadziej\u0105, p\u00f3\u017aniej z wi\u0119kszym dystansem &#8211; w <em>I Told You Everything<\/em> wypada jak Low \u0142adnych par\u0119 lat temu. Od <em>Are We There<\/em> up\u0142yn\u0119\u0142o a\u017c pi\u0119\u0107 lat, do\u015b\u0107 chyba pracowitych, bo i kariera aktorska (m.in. w serialu Netflixa <em>OA<\/em>), i macierzy\u0144stwo. I wydaje si\u0119, \u017ce Van Etten na rynek muzyczny wraca mocniejsza i odwa\u017cniejsza, z zestawem bardzo mocnych piosenek, no i nowym pomys\u0142em na brzmienie &#8211; mocno korzystaj\u0105ce z syntezator\u00f3w i partiami nieco nowofalowe. Od razu jednak ostrzegam, \u017ce o ile ekspresj\u0119 i umiej\u0119tno\u015bci autorskie Van Etten doceniam, to zupe\u0142nie mnie nie przekonuje produkcja tej p\u0142yty &#8211; ciemna, m\u0119cz\u0105co ma\u0142o dynamiczna i zalana d\u017awi\u0119kami o niskiej cz\u0119stotliwo\u015bci, co jest \u015bwiadectwem nieopanowania tego do\u0142u. <em>Seventeen<\/em> to \u015bwietna piosenka, ale wiele w ten spos\u00f3b traci. Z <em>Hands <\/em>podobnie. Dziwne, bior\u0105c pod uwag\u0119, \u017ce nad p\u0142yt\u0105 pracowa\u0142 John Congleton. Dla bohaterki bym kupi\u0142, dla niego nie kupuj\u0119. <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1588782550\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/opaltapes.com\/album\/second-shift\">Second Shift by Siavash Amini &amp; Matt Finney<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>SIAVASH AMINI &#038; MATT FINNEY <em>Second Shift<\/em><\/strong>, Opal Tapes<br \/>\nPierwsza w tym roku porcja ira\u0144skich dron\u00f3w to cztery elektroniczne kompozycje <strong>Siavasha Aminiego<\/strong>, jednego z bohater\u00f3w roku 2017 na Polifonii, kt\u00f3remu towarzysz\u0105 skrzypce Nimy Aghianiego. Ca\u0142o\u015b\u0107 &#8211; prawie 50 minut ws\u0142uchiwania si\u0119 w fascynuj\u0105c\u0105 ambientow\u0105 otch\u0142a\u0144 &#8211; ilustruje teksty <strong>Matta Finneya<\/strong>, nie po raz pierwszy wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cego z kompozytorami (tak\u017ce wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Aminim ma ju\u017c na koncie), a niegdy\u015b samemu graj\u0105cego w zespole postrockowym. Wspomnienia z jeszcze wcze\u015bniejszej m\u0142odo\u015bci Finneya emocjonalnie uzupe\u0142niaj\u0105 tu pot\u0119\u017cne i przestrzenne konstrukcje brzmieniowe, kt\u00f3re korzystaj\u0105 z j\u0119zyka muzyki konkretnej, ale te\u017c dark ambientu i noise&#8217;u &#8211; z pot\u0119\u017cnymi zniekszta\u0142ceniami przypominaj\u0105cymi jaki\u015b porywisty wiatr w <em>Still Remember<\/em> czy \u015bcian\u0105 d\u017awi\u0119ku w utworze tytu\u0142owym. Troch\u0119 ju\u017c zapomnia\u0142em te emocje okresu dojrzewania, ale je\u015bli to co\u015b takiego, to ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce to mam za sob\u0105. Za t\u0105 Ameryk\u0105 z ok\u0142adkowego obrazka kasety Opal Tapes te\u017c jako\u015b trudno zat\u0119skni\u0107.  <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=4206387250\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/stevegunn.bandcamp.com\/album\/the-unseen-in-between\">The Unseen In Between by Steve Gunn<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>STEVE GUNN <em>The Unseen in Between<\/em><\/strong>, Matador<br \/>\nDla wytchnienia najlepsza z tych l\u017cejszych p\u0142yt zesz\u0142ego tygodnia.<strong> Steve Gunn<\/strong> ze stale z nim wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cym Jamesem Elkingtonem i kilkorgiem go\u015bci (m.in. Meg Baird) w zgrabnych, niezbyt d\u0142ugich piosenkach w stylu ameryka\u0144skiego Po\u0142udnia. Mo\u017ce troch\u0119 konwencjonalnych, ale znakomicie wykorzystuj\u0105cych t\u0119 stylistyk\u0119, kt\u00f3r\u0105 dzi\u015b na bie\u017c\u0105co powinni si\u0119 zachwyca\u0107 krytycy bluesowi, bo na styku elektrycznego bluesa (<em>Vagabond<\/em>) i folkowego gitarowego grania w stylu fingerpicking (<em>Luciano<\/em>) wci\u0105\u017c jest sporo \u017cycia. Jedno z drugim doskonale si\u0119 wi\u0105\u017ce w wirtuozowskich aran\u017cacjach takich utwor\u00f3w jak <em>New Familiar<\/em>. Nie jest to ani najlepsza, ani najbardziej zaskakuj\u0105ca z p\u0142yt Gunna, ale udowadnia, \u017ce du\u017co osi\u0105gn\u0105\u0142 ju\u017c nie tylko jako gitarzysta, ale te\u017c pracuj\u0105cymi nad wi\u0119kszymi aran\u017cami lider. Pokazuje te\u017c, \u017ce Kurt Vile &#8211; cho\u0107by na ostatnim <em>Bottle It In <\/em>&#8211; sporo mu ci\u0105gle zawdzi\u0119cza. Artysta wart du\u017co szerszej ekspozycji.  <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Pierwszy tak obfity tydzie\u0144 w roku &#8211; i od razu troch\u0119 zastrze\u017ce\u0144. Trudno przyj\u0105\u0107 bez nich wi\u0119kszo\u015b\u0107 z tego, co si\u0119 ukaza\u0142o. W szczeg\u00f3lno\u015bci to, co zrobi\u0142a Sharon Van Etten na nowej p\u0142ycie, warto z jednej strony mocno doceni\u0107, ale to co zrobi\u0142 John Congleton z jej produkcj\u0105, to moim zdaniem p\u00f3\u0142 dramatu. Szkoda, bo [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":20654,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,12,3,312,120,3319,3309,3666,3823,1249,1059,557],"tags":[1194,271,3840,2104,3842,993,2357,3841,1539],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20644"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=20644"}],"version-history":[{"count":16,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20644\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":20661,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20644\/revisions\/20661"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/20654"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=20644"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=20644"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=20644"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}