{"id":20713,"date":"2019-01-25T09:44:08","date_gmt":"2019-01-25T08:44:08","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20713"},"modified":"2019-01-25T09:53:17","modified_gmt":"2019-01-25T08:53:17","slug":"co-przyjdzie-to-wyjdzie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/01\/25\/co-przyjdzie-to-wyjdzie\/","title":{"rendered":"Co przyjdzie, to wyjdzie"},"content":{"rendered":"

Nie, to nie b\u0119dzie wpis o wychodzeniu ministra kultury ze studia radiowego po pytaniu o dofinansowanie ECS. Koniec suchar\u00f3w i kr\u00f3tkie streszczenie akcji: grupa tres.b, kolejna p\u0142yta, chyba najlepsza w dyskografii 40 Winks of Courage<\/em> (tu wi\u0119cej<\/a>), nagrody – i po grupie. Potem Misia Ff solo, z epk\u0105, udan\u0105, ale kr\u00f3tk\u0105, wi\u0119cej nagr\u00f3d. Wreszcie wiele go\u015bcinnych wyst\u0119p\u00f3w, troch\u0119 milczenia i duet Ffrancis (z Piotrem Kali\u0144skim) z p\u0142yt\u0105 dziwn\u0105, strasznie introwertyczn\u0105, no i jednak \u0142atw\u0105 do zapomnienia. Nagr\u00f3d jako\u015b ju\u017c nie by\u0142o, a przynajmniej nie odnotowa\u0142em. To wszystko jednak historia rozpisana na \u0142adnych par\u0119 lat i Misia Furtak<\/strong> na Co przyjdzie <\/em>jest wi\u0119c niby ca\u0142kiem daleko, ale w gruncie rzeczy – znowu w punkcie zero. Du\u017co do udowodnienia. Co dzia\u0142a na korzy\u015b\u0107. Ws\u0142ucha\u0142em si\u0119 jeszcze pilniej, a autorka chyba jeszcze pilniej pracowa\u0142a. <\/p>\n

Mamy tu przyk\u0142ad takich piosenek, co to z niemocy id\u0105 w moc. Nie wiem, w kt\u00f3r\u0105 stron\u0119 sz\u0142a praca nad aran\u017cacjami – czy metod\u0105 subtelnego przyprawiania tego, co absolutnie konieczne, \u017ceby by\u0142o na czym \u015bpiewa\u0107, czy mo\u017ce metod\u0105 ociosywania bogatszej formy. Efekt jest jednak momentami tak bardzo w punkt, \u017ce niewa\u017cne metody. A ulepione s\u0105 z niemocy, bo punkt wyj\u015bcia jest nieweso\u0142y: Nic nie zbuduj\u0119, przez r\u0119ce mi si\u0119 przesypuje \/ Z natury nietrwa\u0142e, wi\u0119c sypie si\u0119<\/em> – \u015bpiewa autorka w B\u0119dzie gorzej<\/em>, kt\u00f3re sk\u0105din\u0105d mog\u0142oby s\u0142u\u017cy\u0107 za kapitalny hymn pesymist\u00f3w. Je\u015bli popatrze\u0107 na ca\u0142o\u015b\u0107 z perspektywy tego utworu, to Misia Furtak i niedawno tu opisywany Pawe\u0142 Furtek maj\u0105 nawet troch\u0119 wsp\u00f3lnego. <\/p>\n

Nie wiem, co sprawia, \u017ce te bardzo zgrabne i bliskie idea\u0142u brzmieniowego (w czym na pewno zas\u0142uga czujnie dobranych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w – jest m.in. Hania Raniszewska z T\u0119skno, \u015bwietny Aleksander Or\u0142owski, jest Patrick The Pan, kt\u00f3rego warto\u015b\u0107 jako wsp\u00f3\u0142pracownika mo\u017cna by\u0142o obserwowa\u0107 na trasie Dawida Podsiad\u0142y) piosenki, przechodz\u0105ce w minut\u0119 od barw smyczk\u00f3w i fortepianu do syntezator\u00f3w (Go To Sleep<\/em>) albo brzmie\u0144 gitarowych (instrumentalny Tysi\u0105c<\/em>), nie zakopuj\u0105 si\u0119 beznadziejnie w tym melancholijnym nastroju jak samochody w sypi\u0105cym dzi\u015b \u015bniegu. Bo przecie\u017c w ko\u0144cu: Sko\u0144czy si\u0119, o-o sko\u0144czy si\u0119, chodz\u0119 po zimnym mie\u015bcie i my\u015bl\u0119, \u017ce sko\u0144czy si\u0119<\/em> (Sko\u0144czy si\u0119<\/em>). Mo\u017ce t\u0119 drobin\u0119 \u015bwiat\u0142a wnosi tu wola budowania, wsp\u00f3lnego dzia\u0142ania, albo przynajmniej zmiany: Znajd\u017amy wi\u0119c wszechmog\u0105cy guzik, taki prawdziwy twardy reset<\/em> – s\u0142yszymy w moim ulubionym utworze Pami\u0119\u0107<\/em>. A mo\u017ce wa\u017cniejsza jest sama ch\u0119\u0107 przetworzenia tego wszystkiego z\u0142ego w co\u015b \u0142adnego? Bo je\u015bli punktem startowym na Co przyjdzie?<\/em> jest nier\u00f3wnowaga emocji, to punktem docelowym jest r\u00f3wnowaga brzmieniowa. Je\u015bli w tekstach – ju\u017c od tytu\u0142u p\u0142yty – mamy niepewno\u015b\u0107, w ka\u017cdym drobnym ge\u015bcie muzycznym s\u0142ycha\u0107 pewno\u015b\u0107.<\/p>\n

Muzycznie rzecz przechodzi od kameralistycznej piosenki do rockowej psychodelii, niuansuj\u0105c dynamik\u0119, ale nigdy nie wpadaj\u0105c w krzykliwo\u015b\u0107. Wokalnie to bezwzgl\u0119dnie najlepsza p\u0142yta Misi Furtak. Co do ca\u0142o\u015bci – pewnie potrzeba troch\u0119 czasu, d\u0142u\u017cszej perspektywy, \u017ceby cokolwiek zawyrokowa\u0107. Koniec roku b\u0119dzie pewnie takim czasem, bo to pierwsza polska rzecz w tym roku, co do kt\u00f3rej nie mam \u017cadnych w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce w grudniu trzeba b\u0119dzie sobie z niej robi\u0107 powt\u00f3rk\u0119. Dzi\u015b jestem za to przekonany, \u017ce znajd\u0105 co\u015b dla siebie na tej p\u0142ycie tak\u017ce sieroty po tres.b i innych przedsi\u0119wzi\u0119ciach wymienionych w pierwszym akapicie. Wa\u017cne, \u017ce przysz\u0142o. I musz\u0119 przyzna\u0107: wysz\u0142o. <\/p>\n

MISIA FURTAK Co przyjdzie?<\/em><\/strong>, Agora 2019, 8\/10<\/strong><\/p>\n