{"id":20744,"date":"2019-01-28T08:30:55","date_gmt":"2019-01-28T07:30:55","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20744"},"modified":"2019-01-28T19:14:01","modified_gmt":"2019-01-28T18:14:01","slug":"6-plyt-ktorych-trzeba-posluchac-w-tym-tygodniu-3","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/01\/28\/6-plyt-ktorych-trzeba-posluchac-w-tym-tygodniu-3\/","title":{"rendered":"6 p\u0142yt, kt\u00f3rych trzeba pos\u0142ucha\u0107 w tym tygodniu"},"content":{"rendered":"<p>My mamy Pablopavo, Amerykanie doczekali si\u0119 ju\u017c Pavo Pavo &#8211; duetu, w kt\u00f3rym nie wyst\u0119puje \u017caden Pablo. Maj\u0105 te\u017c nowy duet z Conorem Oberstem i Phoebe Bridgers w sk\u0142adzie. Niemcy maj\u0105 kolejny odcinek historii ekspresjonizmu &#8211; tym razem w muzycznej postaci. Brytyjczycy &#8211; greckie paradoksy na jazzowo. A my? My mamy Misi\u0119. Oto fantastyczna sz\u00f3stka p\u0142yt tygodnia.  <!--more--><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2353173496\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/betteroblivioncommunitycenter.bandcamp.com\/album\/better-oblivion-community-center\">Better Oblivion Community Center by Better Oblivion Community Center<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>BETTER OBLIVION COMMUNITY CENTER <em>Better Oblivion Community Center<\/em><\/strong>, Dead Oceans 2019,<strong> 7-8\/10<\/strong><br \/>\nPhoebe Bridgers, dzi\u015b nie\u017ale ju\u017c znana z solowej p\u0142yty wydanej przed dwoma laty i ze sk\u0142adu \u017ce\u0144skiej supergrupy Boygenius, zacz\u0119\u0142a wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Conorem Oberstem jeszcze przed wydaniem w\u0142asnej p\u0142yty. Proces pracy nad utworami &#8211; oparty na dialogu, rozmowach, jak utrzymuj\u0105 autorzy &#8211; trwa\u0142 wi\u0119c d\u0142ugo. I zako\u0144czy\u0142 si\u0119 bardzo mocnym efektem, p\u0142yt\u0105 sk\u0142adaj\u0105c\u0105 si\u0119 przynajmniej w po\u0142owie z bardzo udanych utwor\u00f3w &#8211; od balladowego <em>Chesapeake <\/em>po mocniejsze, rockowe akcenty w <em>My City<\/em> i wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 <em>Big Black Heart<\/em>. Oberst, ju\u017c prawie 40-latek (w co trudno uwierzy\u0107, gdy ma si\u0119 w pami\u0119ci superzdolnego nastolatka) zmieni\u0142 si\u0119 bardziej wizualnie ni\u017c wokalnie. A Bridgers dodaje zdecydowania i \u015bwie\u017co\u015bci pisanym wsp\u00f3lnie utworom. Poza wymienionymi warto sprawdzi\u0107 w pierwszej kolejno\u015bci krytyk\u0119 aktywizmu spo\u0142eczno\u015bciowego w <em>Didn&#8217;t Know What I Was In For<\/em> i piosenk\u0119 <em>Dylan Thomas<\/em> przywodz\u0105c\u0105 na my\u015bl gitarowe patenty Neila Younga i jego Crazy Horse. Og\u00f3\u0142em chwilami <em>file under<\/em> Paula &#038; Karol, ale jednak niedaleko od Bright Eyes. I bardziej klasyczne ni\u017c my\u015bla\u0142em.<\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3690510085\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/blacktocomm.bandcamp.com\/album\/seven-horses-for-seven-kings\">Seven Horses For Seven Kings by BLACK TO COMM<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>BLACK TO COMM <em>Seven Horses for Seven Kings<\/em><\/strong>, Thrill Jockey 2019, <strong>7-8\/10<\/strong><br \/>\nJeszcze nie umar\u0142 niemiecki ekspresjonizm, kiedy \u017cyje Marc Richter. Pi\u0119\u0107 lat oczekiwania od czasu jednej z <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2014\/12\/31\/2x14-plyt-roku-2014-swiat\/\">czo\u0142\u00f3wki \u00f3wczesnych p\u0142yt roku<\/a> zdecydowanie si\u0119 op\u0142aci\u0142o. Tym bardziej, \u017ce w tym czasie producent z Hamburga realizowa\u0142 si\u0119 jako tw\u00f3rca muzyki ilustracyjnej, a te do\u015bwiadczenia i tutaj s\u0142ycha\u0107. Dzisiejsze <strong>Black To Comm<\/strong> to muzyka totalna &#8211; \u0142atwiej by pewnie by\u0142o wyliczy\u0107, czego tu nie ma ni\u017c co jest. A poza tym wydaje si\u0119 \u0107wiczeniem z przestrzennego \u0142\u0105czenia j\u0119zyk\u00f3w techno i muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej. Zamiast syntetycznych barw i miarowych beat\u00f3w mamy tu amorficzne struktury d\u017awi\u0119kowe, kt\u00f3rych g\u0142\u00f3wnym zadaniem jest wywo\u0142ywa\u0107 jak najwi\u0119ksze emocje.  Sprawia to, \u017ce na du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 programu p\u0142yty (ju\u017c od otwieraj\u0105cego j\u0105 <em>Asphodel Mansions<\/em>) naj\u0142atwiej mi patrze\u0107 jak na muzyk\u0119 do nieistniej\u0105cego horroru, kt\u00f3rego zreszt\u0105 chyba ba\u0142bym si\u0119 obejrze\u0107. Formalnie utwory cz\u0119sto s\u0105 proste (<em>Licking the Fig Tree<\/em>), a wyr\u00f3\u017cnia je dzika inwencja brzmieniowa i \u015bmia\u0142e \u0142\u0105czenie barw elektronicznych z akustycznymi. Gdyby nie lekkie przegadanie, mia\u0142bym swoje ulubione wydawnictwo miesi\u0105ca, a tak &#8211; chyba jednak by\u0142y bardziej satysfakcjonuj\u0105ce.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/72CGKoOkMAqGXLqrTQnkqL\" width=\"500\" height=\"380\" frameborder=\"0\" allowtransparency=\"true\" allow=\"encrypted-media\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>MISIA FURTAK<em> Co przyjdzie?<\/em><\/strong>, Agora 2019,<strong> 8\/10<\/strong><br \/>\nKilka powod\u00f3w, \u017ceby si\u0119 tym zainteresowa\u0107, poda\u0142em w <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2019\/01\/25\/co-przyjdzie-to-wyjdzie\/\">pi\u0105tkowym wpisie<\/a>. Wi\u0119c tutaj ju\u017c sobie odpuszcz\u0119.<\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3805202112\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/22amusic.bandcamp.com\/album\/awakening\">Awakening by Nick Walters &amp; The Paradox Ensemble<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>NICK WALTERS &#038; THE PARADOX ENSEMBLE <em>Awakening<\/em><\/strong>, 22a 2019,<strong> 7\/10<\/strong><br \/>\nPod do\u015b\u0107 banaln\u0105 ok\u0142adk\u0105 kryje si\u0119 niez\u0142a p\u0142yta zrealizowana w najlepszym duchu dzisiejszej brytyjskiej sceny jazzowej. Fakt, \u017ce takie kilkunastoosobowe sk\u0142ady u\u0142o\u017cone po nowemu Skandynawowie (Jaga Jazzist!) testuj\u0105 od jakiego\u015b czasu. Zwykle jednak korzystaj\u0105 one z do\u015bwiadcze\u0144 rocka, a ten, pod wodz\u0105 tr\u0119bacza <strong>Nicka Waltersa<\/strong> i z flecist\u0105 Edem Cawthorne&#8217;em w sk\u0142adzie (znany bardziej jako Tenderlonious &#8211; nagrywa\u0142 cho\u0107by z naszym EABS), wydaje si\u0119 mocniej przywi\u0105zany do klasyki orkiestrowego jazzu. Spora, pi\u0119cioosobowa sekcja d\u0119ta i rozbudowana rytmiczna s\u0105 wr\u0119cz stworzone do grania funkuj\u0105cych groove&#8217;\u00f3w, cho\u0107 na tym tutaj nie poprzestaj\u0105 &#8211; <em>Brahman <\/em>to, zgodnie z tytu\u0142ow\u0105 sugesti\u0105, wej\u015bcie w spiritual jazz spod znaku Alice Coltrane. Inspirowany greck\u0105 filozofi\u0105 <em>Zeno <\/em>z kolejnym tu kapitalnym tematem rozpisanym na g\u0142osy sekcji d\u0119tej te\u017c przynosi w sumie wi\u0119cej zadumy ni\u017c bujania. Zenon z Elei to zreszt\u0105 de facto bohater flagowy zespo\u0142u, bo to filozof znany z kilku przypominanych do dzi\u015b paradoks\u00f3w, a formacja nazywa si\u0119 w ko\u0144cu <strong>The Paradox Ensemble<\/strong>. Wszystko ma troch\u0119 z ducha Mingusa i pozostaje doskonale kompatybilne z ca\u0142\u0105 brytyjsk\u0105 fal\u0105 &#8211; multikulturow\u0105, najcz\u0119\u015bciej inspiruj\u0105c\u0105 si\u0119 afryka\u0144skimi rytmami.<\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2701061068\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/pavopavo.bandcamp.com\/album\/mystery-hour\">Mystery Hour by Pavo Pavo<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>PAVO PAVO <em>Mystery Hour<\/em><\/strong>, Bella Union 2019, <strong>7\/10<\/strong><br \/>\nZaczyna\u0142em s\u0142uchanie tej p\u0142yty nastawiony na ciekawostk\u0119 (nazwa!), a ko\u0144czy\u0142em &#8211; ca\u0142kiem na powa\u017cnie przekonany do tego, co robi\u0105 cz\u0142onkowie ameryka\u0144skiego duetu, czyli Oliver Hill i Eliza Bagg &#8211; niegdy\u015b para w \u017cyciu, teraz tylko na scenie. Ich piosenki maj\u0105 g\u0142adko\u015b\u0107 i melodyjno\u015b\u0107 soft rocka, orkiestrowy rozmach i nut\u0119 psychodelii kojarz\u0105cej si\u0119 to z Air (<em>100 Years<\/em> &#8211; nie tylko tytu\u0142), to z The Beach Boys w dojrza\u0142ym wcieleniu (<em>The Other Half<\/em> to tylko jeden z takich moment\u00f3w).<em> Statue Is a Man Inside<\/em> to ju\u017c bardziej The Flaming Lips. Kr\u00f3tkie, r\u00f3\u017cnorodne, niepozbawione atrakcyjnych riff\u00f3w utwory <strong>Pavo Pavo<\/strong> s\u0105 za to prawie zupe\u0142nie pozbawione pretensji, jaka zwykle zza takiej konwencji przeziera. Bardzo mi\u0142e zaskoczenie, kt\u00f3re wymaga nieco uwagi i skupienia. <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=281900831\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/sarahlouise.bandcamp.com\/album\/nighttime-birds-and-morning-stars\">Nighttime Birds and Morning Stars by Sarah Louise<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>SARAH LOUISE Nighttime <em>Birds and Morning Stars<\/em><\/strong>, Thrill Jockey 2019, <strong>7-8\/10<\/strong><br \/>\nGospel, prymitywizm i odrobina psychodelii da\u0142y p\u0142yt\u0119 dziwniejsz\u0105 ni\u017c ca\u0142a reszta dzi\u015b prezentowanych. Cz\u0119sto id\u0105c\u0105 w bok zamiast do przodu, zatrzymuj\u0105cej si\u0119 na jednej frazie, na jednym d\u017awi\u0119ku, bezkompromisowej, gdy trzeba zatopi\u0107 utw\u00f3r w sprz\u0119\u017ceniach (<em>Rime<\/em>), albo gdy trzeba symulowa\u0107 Afryk\u0119 na gitarze niczym Raphael Rogi\u0144ski (<em>Ancient Intelligence<\/em>) \u015bmia\u0142o si\u0119gaj\u0105cej po field recording. W og\u00f3le w tym wydaniu gitara brzmi na tyle fantastycznie, bym przez chwil\u0119 wstrzyma\u0142 si\u0119 od recenzowania nowego Williama Tylera i zosta\u0142 przy <em>Birds and Morning Stars<\/em>. <strong>Sarah Louise<\/strong> pochodzi z Karoliny P\u00f3\u0142nocnej i debiutantk\u0105 nie jest, a w tych uduchowionych nagraniach solo zachowuje si\u0119 jak b\u0142yskotliwa i wytrawna improwizatorka &#8211; je\u015bli si\u0119 zgubi, odnajduje zupe\u0142nie now\u0105, zaskakuj\u0105c\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>My mamy Pablopavo, Amerykanie doczekali si\u0119 ju\u017c Pavo Pavo.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":20765,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,3,312,120,558,3823,1249,1059,106],"tags":[3856,490,3859,3409,3858,3862,3857,3861,3775,3860],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20744"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=20744"}],"version-history":[{"count":17,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20744\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":20766,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20744\/revisions\/20766"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/20765"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=20744"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=20744"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=20744"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}