S\u0142owo przed list\u0105 premier tygodnia: nie dajcie sobie wm\u00f3wi\u0107, \u017ce Afryka ze Skandynawi\u0105 dopiero teraz dogada\u0142y si\u0119 na jazzowej niwie. Wyobra\u017cam sobie, \u017ce gdyby Polifonia by\u0142a jakim\u015b profilem typu „Logika ze stali” (naj\u015bmieszniejsze zjawisko w internecie to profile z logik\u0105 w nazwie, kt\u00f3re wciskaj\u0105 kit ludziom przekonanym, \u017ce opinia, kt\u00f3r\u0105 w\u0142a\u015bnie przeczytali, jest niepodwa\u017caln\u0105 logiczn\u0105 prawd\u0105), zacz\u0105\u0142bym od udowadniania, jak to w roku 2019 niezwyk\u0142y traf zbli\u017cy\u0142 do siebie grup\u0119 znaj\u0105cych si\u0119 na improwizacji Egipcjan i Szwed\u00f3w. I jak pot\u0119ga szwedzkiej szko\u0142y (gospodarzy) z poezj\u0105 i arabskimi skalami go\u015bci da\u0142y now\u0105 jako\u015b\u0107. To bzdura. Cho\u0107 \u0142ykn\u0105\u0142bym r\u00f3\u017cnego typu bzdury, \u017ceby pozna\u0107 tak udany album. <\/p>\n
Rzeczywisto\u015b\u0107 jest bardziej z\u0142o\u017cona ni\u017c logika w wersji instant. W ca\u0142e przedsi\u0119wzi\u0119cie wdali si\u0119 jeszcze W\u0142osi, zaproszony zosta\u0142 Du\u0144czyk, Turek i Irakijczyk (zesp\u00f3\u0142 liczy sobie 12 os\u00f3b), album wyda\u0142y wytw\u00f3rnie z Belgii (Sub Rosa) i Stan\u00f3w Zjednoczonych (Northern Spy), a zarejestrowano ten materia\u0142 dzi\u0119ki pobytowi znakomitego, opisywanego ju\u017c parokrotnie na Polifonii gitarzysty, klawiszowca i aran\u017cera Maurice’a Louki<\/strong> w Skandynawii. Ja wiem, \u017ce naiwna, ale \u017celazna logika nakazuje my\u015ble\u0107 o Szwecji jako o kraju stref szariatu, star\u0107 \u015bwiatopogl\u0105dowych itd., a tu jak gdyby nigdy nic taka multikulturowa bomba. Osadzona – dodajmy – zar\u00f3wno w sta\u0142ej obecno\u015bci (ponad 60 lat) afroameryka\u0144skich jazzman\u00f3w w Skandynawii, z drugiej – w licznych ju\u017c (!) pomys\u0142ach przer\u00f3\u017cnych artyst\u00f3w z tego regionu, by si\u0119 inspirowa\u0107 je\u015bli nie Fel\u0105 Kutim, to przynajmniej Sun Ra Arkestr\u0105. Ze wspomn\u0119 Jimiego Tenora i Goat z tych lepiej znanych w Polsce. Cho\u0107 – uprzedzam – to, co zrobi\u0142 Maurice Louca nie ma wiele wsp\u00f3lnego z takim rozumieniem wp\u0142yw\u00f3w afryka\u0144skich. Rzecz jest naturalna na poziomie muzycznym, nie pr\u00f3buje wykorzystywa\u0107 otoczki kulturowej czy mody – fakt, \u017ce s\u0142yszymy g\u0142\u00f3wnie sekcj\u0119 d\u0119t\u0105 przypomina to Fire! Orchestra, a gdy pojawia si\u0119 gitara, partie wokalne Nadah El Shazly czy wreszcie skrzypce Aymana Asfoura – jeste\u015bmy zdecydowanie dalej na po\u0142udniu. Chwila pracy w studiu prze\u0142o\u017cy\u0142a si\u0119 na to, \u017ce przer\u00f3\u017cne elementy – cho\u0107by wibrafonowe pasa\u017ce Pasquale Mirry – dodatkowo skracaj\u0105 dystans. Nie jest te\u017c zaskoczeniem fakt, \u017ce te elementy spajaj\u0105ce ca\u0142o\u015b\u0107 nale\u017c\u0105 do bardzo uniwersalnego j\u0119zyka minimalizmu. <\/p>\n Przede wszystkim jednak ca\u0142o\u015b\u0107 programu Elephantine <\/em>zgrabnie zamazuje dystans mi\u0119dzy kompozycj\u0105 a improwizacj\u0105. Sygnalizowa\u0142 to ju\u017c zapowiadaj\u0105cy p\u0142yt\u0119 (w wersji cyfrowej pojawi\u0142a si\u0119 kilka dni temu) The Leper<\/em>. W spos\u00f3b bardzo konsekwentny – \u017ceby nie powiedzie\u0107: logiczny – snuj\u0105 t\u0119 my\u015bl kolejne utwory wynikaj\u0105ce z siebie w naturalny – \u017ceby nie powiedzie\u0107: logiczny – spos\u00f3b. Ja jestem od subiektywnych opinii, a nie od logiki, i moim zdaniem ta urozmaicona pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem jazzowa suita z bliskowschodnim wirtuozowskim know how<\/em> to ju\u017c roczny top. <\/p>\n MAURICE LOUCA Elephantine<\/em><\/strong>, Northern Spy\/Sub Pop 2019, 8-9\/10<\/strong><\/p>\n