{"id":20824,"date":"2019-02-06T08:58:18","date_gmt":"2019-02-06T07:58:18","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=20824"},"modified":"2019-02-06T18:22:38","modified_gmt":"2019-02-06T17:22:38","slug":"jak-recenzowac-negatywnie-bez-hejtu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/02\/06\/jak-recenzowac-negatywnie-bez-hejtu\/","title":{"rendered":"Jak recenzowa\u0107 negatywnie bez hejtu"},"content":{"rendered":"

Doda sta\u0142a si\u0119 (samozwa\u0144czo) twarz\u0105 kampanii przeciw nienawi\u015bci, co oznacza, \u017ce \u017carty z obro\u015bni\u0119tego bluszczem fortepianu wypada tym razem zostawi\u0107 na boku. \u017badnych osobistych wycieczek i odniesie\u0144 do proces\u00f3w s\u0105dowych czy ostrych wypowiedzi Dody na r\u00f3\u017cne tematy. Ani s\u0142owa o wadzie wymowy, cho\u0107by w bardziej klasycznym repertuarze przeszkadza\u0142a mocniej. Sytuacja jest zreszt\u0105 powa\u017cna: popularna wokalistka wybra\u0142a ulubione piosenki swojej zmar\u0142ej babci, w wi\u0119kszo\u015bci polsk\u0105 klasyk\u0119, kilka \u015bwiatowych przeboj\u00f3w z XXI wieku i utwor\u00f3w napisanych dla siebie, wykonuj\u0105c je z akompaniamentem fortepianu (kt\u00f3ry by\u0107 mo\u017ce nie ucierpia\u0142), orkiestry (jak wy\u017cej) i gitary elektrycznej (full November Rain<\/em>). Spr\u00f3bujmy to zrobi\u0107 tak, by nie sk\u0142ama\u0107, a zarazem – by wpis nie doczeka\u0142 si\u0119 interwencji Agnieszki Holland. Rekomenduj\u0119 osiem sposob\u00f3w, zaznaczy\u0142em te\u017c gar\u015b\u0107 s\u0142\u00f3w kluczowych, kt\u00f3re pozwol\u0105 krytykowa\u0107 w mo\u017cliwie delikatny spos\u00f3b:<\/p>\n

1. Na „ale”<\/strong>
\nDoda to wci\u0105\u017c solidna <\/strong>wokalistka, kt\u00f3ra trzyma si\u0119 tonacji, w wi\u0119kszo\u015bci piosenek tak\u017ce utrzymuje rytm i nad\u0105\u017ca z dykcj\u0105 (z wyj\u0105tkiem Stanu pogody<\/em>, ale tu by\u0107 mo\u017ce narzuci\u0142a sobie zbyt wysokie tempo<\/strong>), ale to ju\u017c dzi\u015b nie wystarczy. To r\u00f3wnie\u017c wci\u0105\u017c wokalistka o du\u017cych ambicjach<\/strong>, si\u0119gaj\u0105cych wykona\u0144 \u015bwiatowych szlagier\u00f3w, ale angielski ma taki bardziej z XX wieku ni\u017c XXI (co s\u0142ycha\u0107 szczeg\u00f3lnie w piosence I’m with You<\/em> Avril Lavigne). Poza tym intencje <\/strong>na pewno by\u0142y dobre<\/strong>, ale dob\u00f3r repertuaru, aran\u017cacje i produkcja (przestery na wokalach w Nie mam dok\u0105d wraca\u0107<\/em>) nie pozwoli\u0142y na du\u017co<\/strong>. <\/p>\n

2. Na gdybanie<\/strong>
\nGdyby tak u\u0142o\u017cy\u0107 tracklist\u0119 tego albumu z samej tylko \u017celaznej polskiej klasyki lat 60. i 70., ca\u0142o\u015b\u0107 mog\u0142aby brzmie\u0107 bardziej sp\u00f3jnie, a potencja\u0142 zosta\u0142by zrealizowany<\/strong> w pe\u0142niejszy spos\u00f3b. Nie chodzi o to, \u017ce nie wierz\u0119 w to, \u017ce babcia Dody szczeg\u00f3lnie lubi\u0142a Wrecking Ball <\/em>albo Sign of the Times<\/em> – chocia\u017c to prawda, nie dowierzam – ale te piosenki po prostu nie pasuj\u0105 do dawnych szlagier\u00f3w Maryli Rodowicz czy Ewy Bem. Chocia\u017c gdybym by\u0142 na miejscu Dody, postawi\u0142bym zdecydowanie na Rodowicz. <\/p>\n

3. Na \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 klasyk\u00f3w<\/strong>
\nKlasyczny przypadek to oczywi\u015bcie wspomniany Stan pogody<\/em> Anny Jurksztowicz. Piosenka, na kt\u00f3r\u0105 Dodzie i jej wsp\u00f3\u0142pracownikom nie uda\u0142o si\u0119 znale\u017a\u0107 nowej metody<\/strong>, odtworzyli wi\u0119c z grubsza stylistyk\u0119 tamtej epoki, co niejako skazuje t\u0119 interpretacj\u0119 na wt\u00f3rno\u015b\u0107 i drugorz\u0119dno\u015b\u0107. Uzna\u0142bym to ch\u0119tnie za wypadek przy pracy<\/strong>, gdyby nie to, \u017ce po przes\u0142uchaniu ca\u0142o\u015bci i tak mia\u0142em najwi\u0119ksz\u0105 ochot\u0119 wr\u00f3ci\u0107 do tej piosenki. W oryginale. <\/p>\n

4. Na osobiste prze\u017cycia (prawdziwe!)<\/strong>
\nPrzez sze\u015b\u0107 lat zarzyna\u0142em Krakowski spleen<\/em>, graj\u0105c t\u0119 piosenk\u0119 w gara\u017cu z kolegami. Po tym okresie zako\u0144czyli\u015bmy wreszcie dzia\u0142alno\u015b\u0107 naszego zespo\u0142u, s\u0105dz\u0105c, \u017ce nikt nie robi tego gorzej od nas. Dzi\u015b wiem, \u017ce to by\u0142 b\u0142\u0105d. <\/p>\n

5. Na szacunek<\/strong>
\nBez w\u0105tpienia recenzowanemu arty\u015bcie nale\u017cy si\u0119 szacunek. Dylemat recenzenta polega na tym, \u017ce w pierwszej kolejno\u015bci szacunek winien okaza\u0107 swoim czytelnikom, kt\u00f3rzy chc\u0105 wiedzie\u0107, z czym maj\u0105 do czynienia. <\/p>\n

6. Na kontekst<\/strong>
\nTowarzystwo ma dzia\u0142anie u\u015bmierzaj\u0105ce. To jak z dzieckiem, kt\u00f3re przynosi dw\u00f3jk\u0119 z klas\u00f3wki, ale zaraz zastrzega, \u017ce najlepsz\u0105 ocen\u0105 by\u0142o trzy plus. Bez trudu wymieni\u0107 mog\u0119 kilka innych tegorocznych p\u0142yt, kt\u00f3rych, szczerze m\u00f3wi\u0105c, te\u017c nie m\u00f3g\u0142bym bez zastrze\u017ce\u0144 zarekomendowa\u0107. W kolejno\u015bci alfabetycznej: James Holden<\/strong> A Cambodian Spring OST<\/em>, Border Community, Kwiat Jab\u0142oni <\/strong>Niemo\u017cliwe<\/em>, Agora, Nocny Kochanek<\/strong> Randka w ciemno\u015b\u0107<\/em>, Agora, Otsochodzi<\/strong> Mi\u0142o\u015b\u0107<\/em>, Asfalt, Vatican Shadow<\/strong> Opium Crop Airkstrikes EP<\/em>, Hospital.<\/p>\n

7. Na szczero\u015b\u0107<\/strong>
\nNiestety, nic nie poradz\u0119<\/strong> na to, \u017ce ka\u017cd\u0105 z powy\u017cszych p\u0142yt wola\u0142bym jednak od albumu Dody, gdyby przysz\u0142o mi teraz pos\u0142ucha\u0107 ich w ca\u0142o\u015bci.<\/p>\n

8. Na pocieszenie<\/strong>
\nAle za to w ubieg\u0142ym roku by\u0142a jedna gorsza<\/a>. Poza tym, bior\u0105c pod uwag\u0119 og\u00f3ln\u0105 liczb\u0119 solowych wydawnictw Dody – to nowe ci\u0105gle mie\u015bci si\u0119 w \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wce!<\/p>\n

DODA Dorota<\/em><\/strong>, Agora 2019, 2\/10<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Doda sta\u0142a si\u0119 (samozwa\u0144czo) twarz\u0105 kampanii przeciw nienawi\u015bci.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":20841,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[163,312,120,7,3823,319,1139],"tags":[869],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20824"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=20824"}],"version-history":[{"count":16,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20824\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":20845,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20824\/revisions\/20845"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/20841"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=20824"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=20824"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=20824"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}