{"id":209,"date":"2010-09-10T16:30:30","date_gmt":"2010-09-10T14:30:30","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=209"},"modified":"2010-09-10T16:57:47","modified_gmt":"2010-09-10T14:57:47","slug":"dub-na-weekend","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/09\/10\/dub-na-weekend\/","title":{"rendered":"Dub na weekend"},"content":{"rendered":"

Wystarczy\u0142oby zmieni\u0107 w tytule jedn\u0105 liter\u0119 i ju\u017c weekend by\u0142by do niczego. A przecie\u017c s\u0105 jeszcze szanse, \u017ce b\u0119dzie w porz\u0105dku. Zreszt\u0105 sam \u017ale odczyta\u0142em pierwszy tekst z has\u0142em „Muzyka dub” w tytule, jaki wpad\u0142 mi w r\u0119ce – bodaj\u017ce S\u0142awomira Go\u0142aszewskiego, w starym „Non-Stopie”. I przez d\u0142ugi czas obchodzi\u0142em ten tekst i temat szerokim \u0142ukiem, wracaj\u0105c tylko po raz kolejny do kultowego tekstu Grzegorza Brzozowicza „Spust sur\u00f3wki” i kszta\u0142tuj\u0105c w sobie metalowca (o starych „Non-Stopach” pisa\u0142em te\u017c troch\u0119 tutaj<\/a>). Dopiero Fatboy Slim u\u015bwiadomi\u0142 mi, co to dub. Kiedy jeszcze nie nazywa\u0142 si\u0119 Fatboy Slim, tylko Beats International. Mo\u017cecie si\u0119 z tego \u015bmia\u0107, ale „Dub Be Good To Me”<\/a> w roku 1990 to by\u0142o wydarzenie – dopiero p\u00f3\u017aniej odkry\u0142em The Clash, z kt\u00f3rego Norman Cook po\u017cyczy\u0142 bas, a ten prawdziwy dub jeszcze p\u00f3\u017aniej.<\/p>\n

Dzisiaj pewnie z jedna trzecia muzyki, kt\u00f3ra mi przechodzi przez r\u0119ce, ma w sobie aspekt dubowy – na poziomie produkcyjnym nas\u0105czona jest jamajsk\u0105 technik\u0105 podbijania sekcji rytmicznej, przynosi podd\u017awi\u0119kowe basy i leniwa wibracj\u0119. Ca\u0142a scena dubstepowa opiera si\u0119 na dubie (w kt\u00f3rego histori\u0119 nie b\u0119d\u0119 si\u0119 tu wdawa\u0142, bo za du\u017co tego jak na pojedynczy wpis) – a ostatnie newsy<\/a> z Wielkiej Brytanii zwi\u0105zane z powstaniem pierwszej dubstepowej supergrupy Magnetic Man u\u015bwiadamiaj\u0105 mi, \u017ce zjawisko te\u017c ju\u017c nie nale\u017cy do najnowszych i ma 10 lat. Ale spokojnie, bez dubu nie by\u0142oby te\u017c najnowszych wynalazk\u00f3w z kr\u0119gu chillwave’u i free folku. Niczego by nie by\u0142o – przynajmniej z kategorii muzyki na weekend. <\/p>\n

Tu dochodzimy do Roots Manuvy<\/strong>, rapera i producenta z Wysp, ju\u017c otrzaskanego w dubowej rytmice. A tym razem zap\u0119dzaj\u0105cego si\u0119 nawet chwilami na terytorium dancehallu, czyli nowocze\u015bniejszej, tanecznej ga\u0142\u0119zi reggae. W tytule jego nowej p\u0142yty nagranej z niejakim Wrongtomem jest nawet znajomo wykr\u0119cone s\u0142ow „dub”. Tak naprawd\u0119 „duppy” oznacza co\u015b znacznie powa\u017cniejszego – w j\u0119zyku patois <\/em>to tyle co „duch”. I ten „duch” to jest w\u0142a\u015bnie element muzyki, kt\u00f3ry wydobywa dub, m\u00f3wi\u0105c w wielkim skr\u00f3cie. Albo nawet wywo\u0142uje – tak jak pi\u0105tka muzyk\u00f3w narysowanych na ok\u0142adce p\u0142yty „Duppy Writer”. Swoj\u0105 drog\u0105 przy okazji – ostatni film Pola\u0144skiego przet\u0142umaczony na patois te\u017c nazywa\u0142by si\u0119 pewnie „Duppy Writer”. <\/p>\n

Album nie dor\u00f3wnuje mo\u017ce najlepszym p\u0142ytom Roots Manuvy, ale brzmi jakby nagrywany by\u0142 na kompletnym luzie i zlepiany z bardzo tradycyjnych instrumentalnych klock\u00f3w, takich samych, z jakich budowali King Tubby czy Lee „Scratch” Perry na pocz\u0105tku dubowej historii. S\u0105 wi\u0119c organowe akordy, jest piano elektryczne przepuszczone przez rozkr\u0119cone echo. I tylko mocne, \u015bwietnie kontrolowane syntezatorowe basy oraz rapowane wokale przypominaj\u0105, \u017ce to powsta\u0142o tu i teraz. Materia\u0142 nie niesie w sobie gettowo\u015bci hip-hopu, przeciwnie – ma ca\u0142\u0105 otwarto\u015b\u0107 muzyki reggae, w zwi\u0105zku z czym na pi\u0105tek nadaje si\u0119 \u015bwietnie i dla wszystkich (jedyny problem to fakt, \u017ce p\u0142yta – kt\u00f3rej s\u0142ucham z wersji promo – wychodzi dopiero w poniedzia\u0142ek). Wydaje si\u0119 wi\u0119c, \u017ce weekend b\u0119dzie udany, a Roots Manuva spotka\u0142, wbrew nazwie, w\u0142a\u015bciwego Toma.<\/p>\n

\"\"<\/a>ROOTS MANUVA MEETS WRONGTOM „Duppy Writer”<\/strong>
\nBig Dada 2010
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: na pocz\u0105tek „Jah Warriors”. Poni\u017cej Roots Manuva dubuje utw\u00f3r grupy Herbaliser na oficjalnym kanale Big Dada. Dla niewtajemniczonych: tak si\u0119 robi dub.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wystarczy\u0142oby zmieni\u0107 w tytule jedn\u0105 liter\u0119 i ju\u017c weekend by\u0142by do niczego. A przecie\u017c s\u0105 jeszcze szanse, \u017ce b\u0119dzie w porz\u0105dku. Zreszt\u0105 sam \u017ale odczyta\u0142em pierwszy tekst z has\u0142em „Muzyka dub” w tytule, jaki wpad\u0142 mi w r\u0119ce – bodaj\u017ce S\u0142awomira Go\u0142aszewskiego, w starym „Non-Stopie”. I przez d\u0142ugi czas obchodzi\u0142em ten tekst i temat szerokim […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,7,9,106],"tags":[253,255,254,251,252],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/209"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=209"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/209\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=209"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=209"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=209"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}