{"id":21080,"date":"2019-03-04T10:42:19","date_gmt":"2019-03-04T09:42:19","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=21080"},"modified":"2019-03-04T19:17:29","modified_gmt":"2019-03-04T18:17:29","slug":"4-plyty-ktorych-warto-posluchac-w-tym-tygodniu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/03\/04\/4-plyty-ktorych-warto-posluchac-w-tym-tygodniu\/","title":{"rendered":"4 p\u0142yty, kt\u00f3rych warto pos\u0142ucha\u0107 w tym tygodniu"},"content":{"rendered":"<p>Co najlepsza zagraniczna rapowa p\u0142yta, jak\u0105 dot\u0105d w tym roku s\u0142ysza\u0142em, ma wsp\u00f3lnego z armi\u0105 genera\u0142a Andersa? Co nowy elektroniczny producent z Nebraski ma wsp\u00f3lnego z Polsk\u0105? Jak co poniedzia\u0142ek, proponuj\u0119 przegl\u0105d najciekawszych premier tygodnia. Pewnie b\u0119dzie mia\u0142 jeszcze w tym tygodniu kontynuacj\u0119, bo \u015bwietnych wydawnictw by\u0142o mn\u00f3stwo &#8211; w tej czw\u00f3rce zabrak\u0142o nawet miejsca dla Solange, jak zwykle niez\u0142ej i wspartej zestawem fantastycznych producenckich go\u015bci, ale jednak s\u0105 ciekawsze, mniej przewidywalne premiery. A przede wszystkim Little Simz >> Solange. Szczeg\u00f3\u0142y poni\u017cej. Najlepsze na ko\u0144cu (bo kolejno\u015b\u0107 alfabetyczna). <!--more--><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=2807916390\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/angel-ho.bandcamp.com\/album\/death-becomes-her\">Death Becomes Her by ANGEL-HO<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>ANGEL-HO <em>Death Becomes Her<\/em><\/strong>, Hyperdub 2019, <strong>7\/10<\/strong><br \/>\nDawno tu nie rekomendowa\u0142em niczego z wytw\u00f3rni Hyperdub, a ta afryka\u0144ska p\u0142yta w londy\u0144skiej wytw\u00f3rni, nawet je\u015bli nie przekonuje mnie w stu procentach, to przynajmniej mocno i wielokrotnie zaskakuje. <strong>Angel-Ho <\/strong>to producentka z RPA znana z kolektywu NON Worldwide, a tak\u017ce z Angelboyz Choir, no i z programu Unsoundu. Miksuje do\u015b\u0107 swobodnie R&#038;B, hip hop i muzyk\u0119 taneczn\u0105 spod znaku <em>deconstructed club<\/em>. Modna etykietka, cho\u0107 nieprecyzyjna. Lepiej prowadzi moim zdaniem sam tytu\u0142 p\u0142yty, w kt\u00f3rym wyra\u017anie d\u017awi\u0119czy mi William Burroughs. I jest w tej przedziwnej p\u0142ycie troch\u0119 narkotycznego d\u017awi\u0119kowego surrealizmu z jakiej\u015b &#8222;mi\u0119dzystrefy&#8221;, sporo tu r\u00f3wnie\u017c p\u0142ynnej p\u0142ciowo\u015bci, nierzadko pewnego interpretacyjnego przegi\u0119cia &#8211; utwory wokalne nie przem\u00f3wi\u0105 pewnie do ka\u017cdego, ale ci, kt\u00f3rzy poczuj\u0105 si\u0119 nieswojo, maj\u0105 jeszcze ca\u0142kiem interesuj\u0105ce, a momentami rewelacyjne (<em>Cupido<\/em>) instrumentale. No i stosunkowo, powiedzmy, konwencjonalne <em>Like a Girl<\/em> z udzia\u0142em K Rizz.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=216995712\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" width=\"300\" height=\"150\" seamless=\"\"><a href=\"http:\/\/polishjuke.bandcamp.com\/album\/total-nerves-on-absolute-maximum-ep\">Total Nerves On Absolute Maximum EP by Darren Keen<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>DARREN KEEN<em> Total Nerves On Absolute Maximum EP<\/em><\/strong>, Polish Juke 2019, <strong>7\/10<\/strong><br \/>\n\u015awietna ma\u0142a p\u0142yta producenta z Nebraski, o kt\u00f3rym dowiedzia\u0142em si\u0119 dlatego, \u017ce wyda\u0142a go w\u0142a\u015bnie polska footworkowa wytw\u00f3rnia. Muzycznie ten zestaw pi\u0119ciu utwor\u00f3w mie\u015bci si\u0119 w konwencji nowoczesnego grania sceny basowej, z uwzgl\u0119dnieniem do\u015b\u0107 ekstremalnych pomys\u0142\u00f3w w zakresie tempa i zag\u0119szczania poszatkowanych partii perkusyjnych, tak\u017ce tych pomys\u0142\u00f3w rodem z Afryki. Ale przy tym wszystkim s\u0105 to utwory bardzo r\u00f3\u017cnorodne &#8211; od futurystycznych beat\u00f3w w <em>Glass Juke<\/em> po bardziej organiczne, przyspieszone disco w <em>Strike Up The Band<\/em>. Wsz\u0119dzie mamy precyzyjnie ci\u0119te sample, do\u015b\u0107 ch\u0142odny charakter, wyj\u0105tkowo przenikliwe brzmienie i zdecydowanie taneczn\u0105 estetyk\u0119, kt\u00f3ra wci\u0105ga b\u0142yskawicznie. Je\u015bli wi\u0119c my\u015blicie o tym, \u017ceby ze s\u0142uchaniem poczeka\u0107 do ko\u0144ca karnawa\u0142u &#8211; ju\u017c grzeszycie.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3581807791\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" width=\"300\" height=\"150\" seamless=\"\"><a href=\"http:\/\/jamesyorkston.bandcamp.com\/album\/the-route-to-the-harmonium\">The Route To The Harmonium by James Yorkston<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>JAMES YORKSTON <em>The Route to the Harmonium<\/em><\/strong>, Domino 2019, <strong>8\/10<\/strong><br \/>\nNawi\u0105zanie do czego\u015b, co si\u0119 bardzo lubi\u0142o, a czego od jakiego\u015b czasu brakuje, zawsze przyjmujemy z otwartymi r\u0119kami. A s\u0105 na p\u0142ycie <strong>Jamesa Yorkstona<\/strong> ze dwa momenty (w pierwszej kolejno\u015bci <em>My Mouth Ain&#8217;t No Bible<\/em>), kiedy zaczyna przypomina\u0107 Nicka Cave&#8217;a z p\u00f3\u017anego okresu pracy z The Bad Seeds. I s\u0105 to bardzo mi\u0142e momenty. Niespodziewane i wymagaj\u0105ce cierpliwo\u015bci jak ca\u0142a kariera Szkota. Kilkana\u015bcie lat do\u015b\u0107 mozolnego przebijania si\u0119 z drugiej ligi nowej fali folku &#8211; nie dlatego drugiej, \u017ce Yorkston nie rokowa\u0142, bo rokowa\u0142 \u015bwietnie od pocz\u0105tku, ale dlatego, \u017ce nie by\u0142 tak popularny jak ameryka\u0144skie gwiazdy z ligi pierwszej. Rozwija\u0142 tymczasem swoj\u0105 lini\u0119, coraz obficiej aran\u017cuj\u0105c piosenki, wchodz\u0105c w ciekawe kooperacje (znakomite albumy z triem Yorkston \/ Thorne \/ Khan), poszerzaj\u0105c palet\u0119 instrument\u00f3w d\u0119tych, coraz cz\u0119\u015bciej si\u0119gaj\u0105c po fisharmoni\u0119 i r\u00f3\u017cne zbierane przez siebie stare instrumenty. <em>The Route&#8230;<\/em> to przy okazji p\u0142yta osobista, pe\u0142na emocji, niby daleka od improwizacji nagrywanych w trio, ale tak\u017ce naznaczona jazzem, a w swej otwarto\u015bci nazwana przez samego artyst\u0119 krautfolkiem. Umkn\u0105\u0142 mi ten album (wydany 22 lutego) przed tygodniem, ale nadrabiam z najwy\u017csz\u0105 rado\u015bci\u0105, wiedz\u0105c przynajmniej, \u017ce po tygodniu od premiery broni si\u0119 nawet lepiej ni\u017c s\u0142uchany na gor\u0105co.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/4Wwm4xg2748zhYuzDRFTgY\" width=\"500\" height=\"380\" frameborder=\"0\" allowtransparency=\"true\" allow=\"encrypted-media\"><\/iframe><\/p>\n<p><strong>LITTLE SIMZ <em>GREY Area<\/em><\/strong>, Age 101 2019, <strong>8-9\/10 <\/strong><br \/>\nNadrabianie dorobku Simbiatu &#8222;Simbi&#8221; Abisoli Abioli Ajikawo by\u0142o mi\u0142ym ubocznym skutkiem \u015bledzenia ostatnich poczyna\u0144 Gorillaz (z kt\u00f3rymi go\u015bcinnie wyst\u0119powa\u0142a na Open&#8217;erze). Teraz ewidentnie zamienia si\u0119 w co\u015b du\u017co wi\u0119kszego, bo autorska p\u0142yta <strong>Little Simz <\/strong>jest naprawd\u0119 a\u017c tak dobra, jak pisz\u0105, i przerasta, albo wr\u0119cz z lekko\u015bci\u0105 przeskakuje wi\u0119kszo\u015b\u0107 tego, co w tym roku nagrano. To wizja hip hopu bardzo eklektyczna, otwarta, ale bazuj\u0105ca mocno na oldskulu z lat 80. &#8211; ale podanym z dzisiejszej perspektywy, z pewn\u0105 doz\u0105 nostalgii wynikaj\u0105c\u0105 z dystansu czasowego i z do\u015b\u0107 rzadk\u0105 w tego typu muzyce p\u0142ynno\u015bci\u0105, \u015bpiewno\u015bci\u0105 motyw\u00f3w, momentami w bardzo tradycyjny spos\u00f3b buduj\u0105cych nastr\u00f3j. Odpowiedzialny jest za to producent p\u0142yty, Inflo. Prywatnie &#8211; Alex Baranowski, wnuk zes\u0142a\u0144c\u00f3w syberyjskich, kt\u00f3rego dziadek s\u0142u\u017cy\u0142 w armii Andersa i kupi\u0142 akordeon, u\u017cywany przez producenta (kt\u00f3ry jest te\u017c wzi\u0119tym kompozytorem muzyki ilustracyjnej) do dzi\u015b, po Bitwie o Monte Cassino. Taka historia. <\/p>\n<p>Ale nie pozwol\u0119 na to, \u017ceby nawet taka historia wyrwa\u0142a t\u0119 p\u0142yt\u0119 g\u0142\u00f3wnej bohaterce &#8211; bo klucz to jej rewelacyjne flow. Jest precyzyjna, bezb\u0142\u0119dna rytmicznie, a zarazem emocjonalna. Do\u0142\u0105czaj\u0105 m.in. Little Dragon i Michael Kiwanuka &#8211; ten ostatni w wychodz\u0105cym daleko w stron\u0119 podlanego gospelowymi i jazzowymi wp\u0142ywami R&#038;B <em>Flowers<\/em>, z rozmy\u015blaniami o odchodz\u0105cych wcze\u015bnie idolach, o tym, czy wielko\u015b\u0107 w muzyce oznacza tak\u017ce mrok. Wychodzi tu w paru miejscach perspektywa 25-latki. W ca\u0142ej warstwie tekstowej daje to mieszank\u0119 na po\u0142y refleksyjn\u0105, na po\u0142y chuliga\u0144sko-uliczn\u0105, opowiada &#8211; jak na klasyk przysta\u0142o &#8211; drog\u0119 do punktu, w kt\u00f3rym angielska raperka, dziecko nigeryjskich emigrant\u00f3w, dzi\u015b si\u0119 znalaz\u0142a, z nieod\u0142\u0105cznymi skojarzeniami pokoleniowymi, odno\u015bnikami do osobistych mistrz\u00f3w (Busta Rhymes, Dizzee Rascal), tyle \u017ce podana w postaci her-, a nie historii, co z pewno\u015bci\u0105 ciekawsze. Ale nie jest to przypadkowa p\u0142yta, kt\u00f3r\u0105 przychodzi nam forowa\u0107 dla polepszenia propozycji p\u0142ciowych w zmaskulinizowanym gatunku. <em>GREY Area<\/em> mia\u017cd\u017cy bez wzgl\u0119du na p\u0142e\u0107.    <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Co najlepsza zagraniczna rapowa p\u0142yta, jak\u0105 dot\u0105d w tym roku s\u0142ysza\u0142em, ma wsp\u00f3lnego z armi\u0105 genera\u0142a Andersa? Co nowy elektroniczny producent z Nebraski ma wsp\u00f3lnego z Polsk\u0105? Jak co poniedzia\u0142ek, proponuj\u0119 przegl\u0105d najciekawszych premier tygodnia. Pewnie b\u0119dzie mia\u0142 jeszcze w tym tygodniu kontynuacj\u0119, bo \u015bwietnych wydawnictw by\u0142o mn\u00f3stwo &#8211; w tej czw\u00f3rce zabrak\u0142o nawet miejsca [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":21091,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,31,3,312,120,3319,3309,3666,558,3823,1249,557,106],"tags":[3900,3897,1091,3899,3901],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21080"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=21080"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21080\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":21103,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21080\/revisions\/21103"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/21091"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=21080"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=21080"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=21080"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}