Mo\u017ce to nie hip hop czy pi\u0142ka no\u017cna, ale i w jazzie kobiety-instrumentalistki nale\u017c\u0105 do mniejszo\u015bci. Znale\u017a\u0107 grup\u0119 kobiec\u0105 na tej scenie jest zadaniem o powa\u017cnym stopniu trudno\u015bci, ale da si\u0119 nawet w Polsce wskaza\u0107 pozytywne przyk\u0142ady. Znale\u017a\u0107 septet – o, to jest zadanie na miar\u0119 czas\u00f3w. Znam jeden prawie wy\u0142\u0105cznie kobiecy i to od razu prezentuj\u0105cy pe\u0142ni\u0119 mo\u017cliwo\u015bci sceny. Niestety, nie naszej, tylko londy\u0144skiej. Epka grupy N\u00e9rija w\u0142a\u015bnie ukaza\u0142a si\u0119 po raz kolejny, wi\u0119c korzystam z okazji, bo mo\u017ce kogo\u015b ten przyk\u0142ad zainspiruje do dzia\u0142ania. <\/p>\n
Teoretycznie rzecz bior\u0105c, w Londynie mo\u017ce by\u0107 \u0142atwiej o tak\u0105 inicjatyw\u0119 nie tylko dlatego, \u017ce jest wi\u0119kszy, ale te\u017c z racji obecnej tu inicjatywy Tomorrow’s Warrriors<\/a>, dla kt\u00f3rej jednym z cel\u00f3w dzia\u0142alno\u015bci jest opieka nad kobietami tworz\u0105cymi jazz. Troch\u0119 inaczej ni\u017c w starym polskim \u015brodowisku jazzowym, gdzie owszem, opieka bywa funkcj\u0105 kluczow\u0105 – ale dotyczy \u017con opiekuj\u0105cych si\u0119 podczas wieloletniej kariery m\u0119\u017cami-muzykami. Chwa\u0142a im za to, bo bez tych \u017con wiele p\u0142yt by nie powsta\u0142o i jeszcze wi\u0119cej koncert\u00f3w nie dosz\u0142oby do skutku, ale czas te relacje nieco zmieni\u0107.<\/p>\n N\u00e9rija <\/strong>(nie myli\u0107 z litewsk\u0105 formacj\u0105 o tej samej nazwie!) to grupa, kt\u00f3rej dorobek ogranicza si\u0119 dzi\u015b do owej epki z pi\u0119cioma utworami, wydanej oryginalnie w roku 2016 po skutecznej zbi\u00f3rce na Kickstarterze, a dzi\u015b wznowionej przez Domino Records na winylu – w nowej, gustownej, czarnej obwolucie. I w nowych czasach, gdy przynajmniej kilka spo\u015br\u00f3d bohaterek tej p\u0142yty przyci\u0105gn\u0119\u0142o uwag\u0119 w innych projektach. Oczywista jest pozycja saksofonistki Nubyi Garcii, ale je\u015bli prze\u015bledzi\u0107 cho\u0107by tegoroczne wpisy na Polifonii, \u0142atwo trafi\u0107 na entuzjastyczne notki o Kokoroko, zespole, w kt\u00f3rym gra tr\u0119baczka Sheila Maurice-Grey, jedna z kluczowych postaci N\u00e9rijy, a wreszcie o puzonistce Rosie Turton (w styczniu opisywa\u0142em jej autorski album<\/a>). Ca\u0142a p\u0142yta – rozpoczynaj\u0105ca si\u0119 od mocnego Pinkham V<\/em>, a ko\u0144cz\u0105ca na l\u017cejszego kalibru afrokaraibskiej fie\u015bcie w Valleys<\/em>, pozostaje dobr\u0105 prezentacj\u0105 ka\u017cdej z siedmiu instrumentalistek (w pewnym momencie na kontrabasie te\u017c pojawia si\u0119 kobieta – Inga Eichler), przy czym bardzo wa\u017cn\u0105 rol\u0119 odgrywa tu jeszcze kompozytorka Pinkham<\/em>, gitarzystka Shirley Tetteh, kt\u00f3ra – jak si\u0119 zdaje – od czas\u00f3w nagrania tego zestawu oddali\u0142a si\u0119 od jazzu i jako Nardeydey tworzy muzyk\u0119 bli\u017csz\u0105 standardom popowym i rockowym. Nie powiem – s\u0142ycha\u0107 to wychodzenie poza konwencje ju\u017c na tej epce, co dodatkowo potwierdza, \u017ce dostajemy na tej czarnej p\u0142ycie \u015bwiadectwo czas\u00f3w i portret rozwijaj\u0105cego si\u0119 \u015brodowiska. <\/p>\n NERIJA N\u00e9rija<\/em><\/strong>, Domino 2019 (reed. 2016), 7\/10<\/strong> <\/p>\n