{"id":21367,"date":"2019-03-28T16:36:07","date_gmt":"2019-03-28T15:36:07","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=21367"},"modified":"2019-03-28T17:39:53","modified_gmt":"2019-03-28T16:39:53","slug":"niech-nie-bedzie-nam-wesolo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/03\/28\/niech-nie-bedzie-nam-wesolo\/","title":{"rendered":"Niech nie b\u0119dzie nam weso\u0142o"},"content":{"rendered":"

Sprawdza si\u0119 to wszystko, co mi z entuzjazmem dopowiada\u0142<\/a> na temat polskiej sceny elektronicznej Pawe\u0142 Kulczy\u0144ski w tek\u015bcie G\u0142uchn\u0105c od syntezator\u00f3w<\/em> dla Culture.pl. Bior\u0105c pod uwag\u0119 tegoroczn\u0105 polsk\u0105 ofert\u0119 z okolic techno – jest tego ju\u017c chyba na osobny blog. Ilekro\u0107 mam zebra\u0107 jak\u0105\u015b paczk\u0119 wydawnictw i opisa\u0107, okazuje si\u0119, \u017ce albo robi si\u0119 tych wydawnictw w kr\u00f3tkim czasie jeszcze wi\u0119cej, albo premiery si\u0119 przesuwaj\u0105. W perspektywie kilku tygodni mamy w\u0142a\u015bnie premier\u0119 przesuni\u0119tego FOQL – znakomitej (ju\u017c s\u0142ucha\u0142em – cz\u0119\u015bciowy ods\u0142uch tutaj<\/a> – a tu wideozapowied\u017a<\/a>) krajowej p\u0142yty, kt\u00f3ra przyje\u017cd\u017ca do nas na winylu z Atlanty, a w nieco dalszej – now\u0105 Zamilsk\u0105, kt\u00f3ra na razie opublikowa\u0142a wart odnotowania klip<\/a>. A \u017ce techno w czasach po Tofflerze* zrobi\u0142o si\u0119 ju\u017c w wi\u0119kszo\u015bci ca\u0142kiem ponure, mam dzi\u015b takie dwa postne przypadki – waha\u0142em si\u0119, czy straszy\u0107 takim elektronicznym post-wszystko, ale dobrze mi si\u0119 tego s\u0142ucha, wi\u0119c si\u0119 podziel\u0119.<\/p>\n

Duet Dren <\/strong>opublikowa\u0142 debiutancki album Time & Form<\/em> trzy dni temu. I je\u015bli pisz\u0105 o sobie, \u017ce za\u0142o\u017cyli formacj\u0119 na bazie wsp\u00f3lnej fascynacji black metalem i jazzem<\/em>, to jasny znak, \u017ce prywatki tym nie obs\u0142u\u017cycie. A je\u015bli jeszcze doczytamy, \u017ce pochodz\u0105 z Tr\u00f3jmiasta, to wiadomo, \u017ce b\u0119dzie raczej bli\u017cej \u015bmierci ni\u017c \u017cycia (przy okazji: wystawa Nagrobk\u00f3w w PGS w Sopocie<\/a> otwiera si\u0119 ju\u017c za kilka dni). <\/p>\n

Je\u015bli porzuci\u0107 stereotypy geograficzne, zostanie nam muzyka: zawiesista, ponura i z basem przenikaj\u0105cym jakie\u015b sze\u015b\u0107 st\u00f3p pod ziemi\u0119. Bardzo otwarta stylistycznie i utrzymana w wolnym tempie, ze s\u0142abo akcentowan\u0105 tkank\u0105 perkusyjn\u0105, to rytualn\u0105 (Obscurum<\/em>), to zn\u00f3w nieco dubow\u0105 w charakterze – przynajmniej do momentu, gdy zabrzmi b\u0119d\u0105cy tu rodzajem punktu orientacyjnego Vermillion<\/em>, wybuchaj\u0105cy nagle junglowym breakbeatem. Ten ostatni jednak – jak wszystko – ukryty jest za g\u0119st\u0105 mg\u0142\u0105 (to chyba ten metalowy \u0142\u0105cznik), kt\u00f3ra kojarzy mi si\u0119 tu momentami z efektem, w jaki nasz s\u0142uch broni si\u0119 przed atakiem zbyt natarczywych i intensywnych d\u017awi\u0119k\u00f3w. Czyli s\u0142uchamy tego w\u0142a\u015bciwie tak, jakby\u015bmy byli dzie\u0144 po imprezie, a by\u0107 mo\u017ce nawet zupe\u0142nie gdzie indziej. Tu m\u00f3g\u0142bym zn\u00f3w dokona\u0107 product placementu Nagrobk\u00f3w, bo perspektywa wydaje si\u0119 troch\u0119 grobowa. Jest to przy tym wszystkim rzecz bardzo sp\u00f3jna, kt\u00f3ra nawet jako muzyka towarzysz\u0105ca sprawdzi si\u0119 nie\u017ale. <\/p>\n

DREN Time & Form<\/em><\/strong>, Zoharum 2018, 7-8\/10<\/strong><\/p>\n