![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2011\/12\/x-navi-et_electric_uranus1.jpg\" "\\"x-navi-et_electric_uranus\\"")
<\/a>1. 1. X-Navi:et<\/strong>, czyli Rafa\u0142 Iwa\u0144ski. Co by\u015bcie powiedzieli, dostaj\u0105c p\u0142yt\u0119 wraz z egzemplarzem gazety „Urania. Post\u0119py Astronomii”? A tak by\u0142o w wypadku duetu Iwa\u0144skiego z Wojciechem Zieb\u0105 „Voices of the Cosmos” (Eter Records 2011). Jak przysta\u0142o na album po\u015bwi\u0119cony pami\u0119ci Jana Heweliusza, zosta\u0142 on do\u0142\u0105czony do powy\u017cszego pisma. I dobrze, kosmosu jest w tej muzyce sporo, tak\u017ce w postaci oryginalnych zapis\u00f3w z przestrzeni kosmicznej (cokolwiek mia\u0142oby si\u0119 pod tym szyldem kry\u0107), a zarazem zaskakuj\u0105co ma\u0142o \u015blad\u00f3w tzw. el-muzyki. Rzecz wchodzi momentami w ambient, ale najcz\u0119\u015bciej wpisuje si\u0119 po prostu w stylistyk\u0119 eksperyment\u00f3w, kt\u00f3re mog\u0142yby zelektryzowa\u0107 fan\u00f3w takich wytw\u00f3rni jak Spectrum Spools, Type czy Digitalis. Warto pos\u0142ucha\u0107 i si\u0119 przekona\u0107. W przysz\u0142ym roku CD i pierwszy winyl<\/a> X-Navi:et. S\u0142ysza\u0142em ju\u017c ten materia\u0142 i zapowiada si\u0119 nie\u017ale.<\/p>\n5. Mg\u0142owce<\/strong> i ich „Lalka dla Boga” (Genital Sector Music 2011). Klarnetowe intro p\u0142yty kilkakrotnie wzbudza\u0142o zainteresowanie moich koleg\u00f3w w pracy, a p\u0142yta zaskakuj\u0105co wiele razy trafia\u0142a do szuflady odtwarzacza. Album powsta\u0142 dzi\u0119ki wsparciu finansowemu Urz\u0119du Miasta i Gminy w Olkuszu, co generalnie jest faktem pozytywnym – pokazuje, \u017ce ciekaw\u0105 muzyk\u0119 finansowano nie tylko na poziomie og\u00f3lnopolskim. A styl tej improwizuj\u0105cej (?) grupy o nic mi nie m\u00f3wi\u0105cej nazwie Mg\u0142owce, nieco przesi\u0105kni\u0119ty mistycyzmem, eksponuj\u0105cy instrumenty perkusyjne, okaza\u0142 si\u0119 intryguj\u0105cy i przytrzyma\u0142 mnie przy p\u0142ycie, mimo parokrotnego dryfowania na mielizny, bardzo du\u017cej ilustracyjno\u015bci tego materia\u0142u (w sensie: przyda\u0142by si\u0119 czasem obrazek), no i zdecydowanej przewagi muzyki nad liryk\u0105. Mo\u017cna pos\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a>, \u017ceby si\u0119 przekona\u0107, \u017ce obiecuj\u0105ce.<\/p>\n<\/a>2. Pleq <\/strong>(vel Bartosz Dziadosz) by\u0142 jednym z tych artyst\u00f3w, kt\u00f3rych w ci\u0105gu roku \u015bledzi\u0142em za po\u015brednictwem SoundCloud<\/a>, podsy\u0142anych przez samego artyst\u0119 plik\u00f3w i relacji jednego ze sta\u0142ych s\u0142uchaczy HCH z bia\u0142ostockiego festiwalu Up2D<\/a>8 (kt\u00f3ry sam w sobie by\u0142 moim wielkim przeoczeniem w tym roku – obok cho\u0107by coraz ciekawszych programowo Transvizuali\u00f3w). Dziadosz potrafi wykorzystywa\u0107 szumy i cyfrowe nieczysto\u015bci jak ma\u0142o kto, ma te\u017c na koncie wiele ciekawych kolaboracji artystycznych – najbardziej do gustu przypad\u0142a mi ta z Shintaro Aoki. To\u017c to polski odpowiednik duetu Alva Noto – Sakamoto, bior\u0105c pod uwag\u0119 zupe\u0142nie og\u00f3lny kierunek! Pleq jest te\u017c w obr\u0119bie tego sektora poszukuj\u0105cej elektroniki elastyczny – do ambientowo-glitchowego zestawu dorzuci\u0142 troch\u0119 dron\u00f3w na tegorocznej „Ballet Mechanic” dost\u0119pnej na Bandcampie<\/a>. Do nadrobienia przez ca\u0142y nowy rok, a kolejnych nagra\u0144 pewnie b\u0119dzie sporo.<\/p>\n<\/a>3. Kirk<\/strong> (a w\u0142a\u015bciwie kiRk) „Msza \u015bwi\u0119ta w Br\u0105swa\u0142dzie” (Innergun 2011). Opisana ju\u017c entuzjastycznie w „Przekroju” i w paru miejscach w sieci, ta p\u0142yta \u017cyje. Sam dorzucam entuzjazm na nieco ni\u017cszym poziomie, ale za to uzupe\u0142niam nadziej\u0105, \u017ce ten ciekawy sk\u0142ad (tr\u0105bka-gramofon-elektronika) znajdzie dla swojej muzyki \u015bwietnego producenta, bo zas\u0142uguje na upgrade brzmieniowy i kontrol\u0119 zwarto\u015bci przelewaj\u0105cych si\u0119 nagra\u0144. Uwagi por\u00f3wnuj\u0105ce ich do Supersilent s\u0105 pod pewnymi wzgl\u0119dami uzasadnione, a ju\u017c na pewno mogliby w przysz\u0142o\u015bci (praca, praca, jeszcze troch\u0119 pracy i du\u017co dyscypliny) trafi\u0107 do katalogu Rune Grammofon.<\/p>\n<\/a>4. Tom Bednarczyk<\/strong> ma z kolei genialne brzmienie, zapewne sensownie podkr\u0119cone jeszcze przez Miko\u0142aja Bugajaka masteringiem EP-ki „Ghost”. Tyle \u017ce fani tego muzyka musz\u0105 by\u0107 przygotowani na zmiany. Wolta, jakiej dokona\u0142 startuj\u0105cy od ambientu (jako Tomasz), a ko\u0144cz\u0105cy w minimalistycznym techno (jako Tom) Bednarczyk, jest spora, trzeba przyzna\u0107. I w nietypowym kierunku – od bezbitowej elektroniki do muzyki stricte tanecznej. Doceniam to wydawnictwo bardziej ni\u017c za nim szalej\u0119, ale jako\u015b mam przeczucie, \u017ce Bednarczyk zaskoczy nas jeszcze czym\u015b niejeden raz. Sprawd\u017acie to tutaj<\/a>.<\/p>\n<\/a>6. Katarzyna Groniec.<\/strong> Album „Pin-Up Princess” (EMI 2011). Zaskoczeni? Oj tam. Nie jest to mo\u017ce Tom Waits w sp\u00f3dnicy, chocia\u017c g\u0142os bardzo charakterny, ale pierwszy raz p\u0142yta Groniec – kt\u00f3rej karier\u0119 biernie \u015bledz\u0119 od lat 90. – nagra\u0142a p\u0142yt\u0119, kt\u00f3rej chce mi si\u0119 do ko\u0144ca pos\u0142ucha\u0107. Ju\u017c „Listy Julii” sprzed dw\u00f3ch lat by\u0142y dobrym sygna\u0142em. Tegoroczny album ma naprawd\u0119 dobre brzmienie i par\u0119 trafionych kompozycji niezatapialnego pod tym wzgl\u0119dem Wojciecha Waglewskiego. M\u0119skie granie po raz kolejny w jego wypadku dobrze si\u0119 sprawdza z \u017ce\u0144skim \u015bpiewaniem. Troch\u0119 zastrze\u017ce\u0144 mam co najwy\u017cej do tekst\u00f3w, ale to bezwzgl\u0119dnie jedna z lepszych rzeczy w polskim mainstreamie.<\/p>\n<\/a>7. Micha\u0142 Zygmunt<\/strong>, p\u0142yta „Muzyki”. Nie do ko\u0144ca moja bajka, s\u0105dz\u0105c po zdj\u0119ciu i ha\u015ble „diabelsko ludowa muzyka”. Tymczasem utwory polskiego gitarzysty, wyprodukowane przez Roliego Mosimanna (ten od The Young Gods, Swans, Smashing Pumpkins – niech to b\u0119dzie jak\u0105\u015b gwarancj\u0105), uprzyjemni\u0142y mi kilka dni sp\u0119dzone przy pracy nad kolejnymi materia\u0142ami, a\u017c zorientowa\u0142em si\u0119, \u017ce mo\u017ce co\u015b trac\u0119, nie pisz\u0105c o tym. W ko\u0144cu Mariusz Herma o albumie napisa\u0142<\/a>, wi\u0119c uzna\u0142em, \u017ce sprawiedliwo\u015bci sta\u0142o si\u0119 za do\u015b\u0107. Wytykaj\u0105c sobie samemu przeoczenie, proponuj\u0119 wam do niego nie dopu\u015bci\u0107.<\/p>\n<\/a>8. Marcin Dymiter<\/strong> zagubiony zosta\u0142 w powodzi zagranicznych Mark\u00f3w McGuire’\u00f3w i innych, a jego podej\u015bcie do gitary z szerokim wykorzystaniem delay\u00f3w i pog\u0142os\u00f3w na p\u0142ycie „Songs from the Woods” (oraz z lekkimi nalecia\u0142o\u015bciami Americany w imponuj\u0105cym dwucz\u0119\u015bciowym „The Woods”) warte jest przynajmniej honorowej wzmianki. Album, nagrany w\u0142a\u015bciwie pod szyldem Niski Szum<\/strong>, jest przy okazji kolejn\u0105 p\u0142yt\u0105 na koncie AudioTonga, kt\u00f3ry ju\u017c zdecydowanie przenosi si\u0119 w sfer\u0119 fizycznych no\u015bnik\u00f3w. Mi\u0142o\u015bnicy tw\u00f3rczo\u015bci Dymitera po prostu musz\u0105 pos\u0142ucha\u0107 – szczeg\u00f3lnie d\u0142ugiego „The River”.<\/p>\n