{"id":21381,"date":"2019-03-29T10:18:24","date_gmt":"2019-03-29T09:18:24","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=21381"},"modified":"2019-03-29T10:54:43","modified_gmt":"2019-03-29T09:54:43","slug":"doswiadczenie-roku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/03\/29\/doswiadczenie-roku\/","title":{"rendered":"Do\u015bwiadczenie roku"},"content":{"rendered":"

Piotra Kurka<\/strong> naj\u0142atwiej mo\u017cna by\u0142o ostatnio us\u0142ysze\u0107 w teatrze – w Warszawie Grzegorz Jarzyna wystawia w\u0142a\u015bnie kolejny tekst Doroty Mas\u0142owskiej, Innych ludzi<\/em>, do kt\u00f3rych – obok hiphopowej za\u0142ogi – muzyk\u0119 skomponowali Krzysztof Kaliski i w\u0142a\u015bnie Kurek. Solowe p\u0142yty ten ostatni wydaje rzadko, wiele pomys\u0142\u00f3w zostawia w szufladach. Dodatkowym utrudnieniem jest fakt, \u017ce cz\u0119sto publikuje poza Polsk\u0105, korzystaj\u0105c z zaprosze\u0144 wytw\u00f3rni, kt\u00f3re nie maj\u0105 u nas regularnej dystrybucji. Tak by\u0142o ze znakomit\u0105 Eden\u0105<\/em>. Czasem ma\u0142o kto w Polsce zauwa\u017cy moment premiery. Ale nak\u0142ad winylowej edycji nowego albumu Polygome<\/em> sprzeda\u0142 si\u0119 na p\u00f3\u0142tora miesi\u0105ca przed premier\u0105, tu i znajomo\u015b\u0107 termin\u00f3w nie pomo\u017ce. Kto si\u0119 zagapi\u0142, mo\u017ce tej jednej z polskich p\u0142yt roku – co bez ryzyka mo\u017cna zadeklarowa\u0107 ju\u017c dzi\u015b – pos\u0142ucha\u0107 w wersji cyfrowej.<\/p>\n

Pierwszy fragment p\u0142yty, kt\u00f3ry poznali\u015bmy, to tytu\u0142owe Polygome<\/em> z subtelnym nawi\u0105zaniem do Erica Satiego, kt\u00f3re od razu sygnalizuje kierunek – s\u0142ucha\u0107 b\u0119dziemy muzyki nie bardzo skomplikowanej, ca\u0142kiem melodyjnej – jak Edena<\/em> – do\u015b\u0107 oszcz\u0119dnej w \u015brodkach, ale przede wszystkim czaruj\u0105cej p\u0142ynno\u015bci\u0105. Francuska Hands In The Dark, o kt\u00f3rej pisuj\u0119 ostatnio do\u015b\u0107 cz\u0119sto, specjalizuje si\u0119 w nawi\u0105zaniach do muzyki ze studi\u00f3w eksperymentalnych, zwykle pozostaj\u0105cych blisko pewnych schemat\u00f3w minimalizmu – Kurek nawet na tle ich niez\u0142ego katalogu wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 oryginalno\u015bci\u0105 podej\u015bcia. Jak sam m\u00f3wi\u0142 w Nokturnie<\/a> – bardziej uk\u0142ada, programuje, generuje te utwory ni\u017c gra z r\u0119ki, troch\u0119 wbrew swoim pierwszym do\u015bwiadczeniom muzycznym jako wykszta\u0142conego pianisty. Do elektroniki przeszed\u0142 przez granie w sk\u0142adach o rockowym charakterze, i to na perkusji. Dzi\u015b u\u017cywa mieszanki \u015brodk\u00f3w analogowych i cyfrowych, z przewag\u0105 tych drugich, ale brzmienie ma jedyne w swoim rodzaju, organiczne. A ta p\u0142ynno\u015b\u0107 idealnie komponuje si\u0119 z dalszym ci\u0105giem dzia\u0142a\u0144 Kurka, kt\u00f3ry jeszcze w Lublinie, przed przeprowadzk\u0105 do Warszawy, ilustrowa\u0142 spektakle taneczne. Polygome<\/em> w ca\u0142o\u015bci ma klas\u0119 takiej muzyki do wyimaginowanego, pewnie fantastycznego – w jaki\u015b oryginalny, swoisty spos\u00f3b – spektaklu ta\u0144ca wsp\u00f3\u0142czesnego. A zarazem charakter ewolucyjnego rozwoju struktur, co daje wra\u017cenie obserwacji jakiego\u015b \u015brodowiska mikroorganizm\u00f3w. Rytmika jest tu silnie zaznaczona i momentami pe\u0142na nerwu, ale budowana w oparciu o powtarzaj\u0105ce si\u0119 frazy, a nie partie perkusji.<\/p>\n

11 kwietnia rzadka okazja, by Kurka zobaczy\u0107 na scenie w solowym repertuarze – zagra w siedzibie FINA w Warszawie na Wa\u0142brzyskiej. Nie nale\u017cy si\u0119 jednak spodziewa\u0107 materia\u0142u z p\u0142yty w wersji 1:1, bo autor Polygome<\/em> nie lubi si\u0119 powtarza\u0107 i jego sceniczne wyst\u0119py stanowi\u0105 w\u0142a\u015bciwie zupe\u0142nie odr\u0119bny nurt tej wielo\u015bcie\u017ckowej (bo przecie\u017c jeszcze mocniej zrytmizowane Heroiny, projekt Pi\u0119tnastka, duety z r\u00f3\u017cnymi wykonawcami) tw\u00f3rczo\u015bci. Ale impresyjna, chowaj\u0105ca melodie za lekkim woalem, wykorzystuj\u0105ca nieco archaicznie brzmi\u0105cy sampling (legendarny Emulator – ten konkretny egzemplarz nale\u017ca\u0142 pono\u0107 wcze\u015bniej do Seweryna Krajewskiego) p\u0142yta jest jednak do\u015bwiadczeniem z gatunku tych, kt\u00f3re trzeba w tym roku zaliczy\u0107.<\/p>\n

A poni\u017cej lista p\u0142yt, z kt\u00f3rych te\u017c pewnie jeszcze kilka odhaczy\u0107 warto.<\/p>\n

PIOTR KUREK Polygome<\/em><\/strong>, Hands In The Dark 2019, 8-9\/10 <\/strong><\/p>\n