{"id":21401,"date":"2019-03-29T15:41:59","date_gmt":"2019-03-29T14:41:59","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=21401"},"modified":"2019-03-29T20:44:51","modified_gmt":"2019-03-29T19:44:51","slug":"lata-90-oddaja-hold-goreckiemu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/03\/29\/lata-90-oddaja-hold-goreckiemu\/","title":{"rendered":"Lata 90. oddaj\u0105 ho\u0142d G\u00f3reckiemu"},"content":{"rendered":"

III Symfonia by\u0142a – przy wszystkich proporcjach – strza\u0142em w dziesi\u0105tk\u0119, tylko chyba nie do tej tarczy, w kt\u00f3r\u0105 celowa\u0142 kompozytor. A to zawsze ciekawe, gdy utw\u00f3r przyj\u0119ty na samym pocz\u0105tku z pewn\u0105 rezerw\u0105 albo z umiarkowanym entuzjazmem przez grono najbardziej wtajemniczonych i krytyk\u00f3w doczeka si\u0119 po latach niespodziewanie euforycznego przyj\u0119cia w zupe\u0142nie innym, bardzo masowym gronie. A jak nie\u017ale wiadomo utw\u00f3r Henryka Miko\u0142aja G\u00f3reckiego, znany tak\u017ce jako Symfonia pie\u015bni \u017ca\u0142osnych<\/em>, spotka\u0142o z grubsza co\u015b takiego – jedno z kolejnych wykona\u0144, nagrane przez London Sinfoniett\u0119 pod Davidem Zinmanem i z Dawn Upshaw, sta\u0142o si\u0119 rzadkim przyk\u0142adem przeboju muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej. A w\u0142a\u015bciwie nawet wy\u015brubowa\u0142o od razu rekordy w tej dziedzinie. Anglicy do sp\u00f3\u0142ki z Amerykanami musieli przet\u0142umaczy\u0107 \u015bwiatu utw\u00f3r polski do szpiku ko\u015bci, z wpisan\u0105 we\u0144 emocj\u0105 tradycyjn\u0105, historyczn\u0105 i nawet religijn\u0105, \u017ceby \u015bwiat pad\u0142 na kolana. Nic dziwnego, \u017ce po latach sami poszukali\u015bmy angielskiej solistki, \u017ceby to Mamo, nie p\u0142acz, nie. Niebios Przeczysta Kr\u00f3lowo<\/em>, wyryte podczas wojny w celi wi\u0119zienia gestapo, nauczy\u0142a si\u0119 \u015bpiewa\u0107 bez znajomo\u015bci polskiego. Pad\u0142o na Beth Gibbons<\/strong>. <\/p>\n

Zostawmy w\u0105tki samego dochodzenia do tego punktu (b\u0119dzie o tym co nieco w niedzielnym podca\u015bcie!). Wa\u017cny jest zamys\u0142, \u017ceby j\u0119zykiem G\u00f3reckiego przem\u00f3wi\u0142o pokolenie tw\u00f3rc\u00f3w lat 90., kt\u00f3rzy tak mocno inspirowali si\u0119 melancholi\u0105 p\u0142yty z Dawn Upshaw wydanej w 1992 roku przez Nonesuch Records i wywindowanej wtedy na popowe listy bestseller\u00f3w. W szczeg\u00f3lno\u015bci poza postawion\u0105 przeze mnie tez\u0105 o wp\u0142ywie pot\u0119\u017cnego, a zarazem bardzo powoli buduj\u0105cego atmosfer\u0119 dzie\u0142a G\u00f3reckiego na zjawisko post-rocka (o czym pisa\u0142em przy okazji<\/a> Sorrow<\/em>, specyficznej, ryzykownej, ale udanej aran\u017cacji III Symfonii nagranej trzy lata temu przez Colina Stetsona), mamy oczywiste zwi\u0105zki dzie\u0142a z trip hopem. A trip hop to nie tylko Lamb z flagowym utworem Gorecki<\/em>, ale m.in. Portishead, formacja Beth Gibbons, odzywaj\u0105cej si\u0119 dzi\u015b muzycznie z rzadka, za to ci\u0105gle pilnie s\u0142uchanej. Prze\u017cywamy wyra\u017any renesans lat 90., a tu lata 90. symbolicznie – poprzez posta\u0107 g\u0142\u00f3wnej bohaterki – oddaj\u0105 ho\u0142d G\u00f3reckiemu jako przedziwnemu sk\u0105din\u0105d, ale jednak zaocznemu patronowi downtempo. Trudno wi\u0119c o lepszy pomys\u0142 marketingowy na wypromowanie dzie\u0142a po raz kolejny ni\u017c da\u0107 je do za\u015bpiewania takiej osobie. <\/p>\n