{"id":21512,"date":"2019-04-05T13:46:07","date_gmt":"2019-04-05T11:46:07","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=21512"},"modified":"2019-04-05T14:58:20","modified_gmt":"2019-04-05T12:58:20","slug":"muzyka-dla-malych-sklepow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/04\/05\/muzyka-dla-malych-sklepow\/","title":{"rendered":"Muzyka dla ma\u0142ych sklep\u00f3w"},"content":{"rendered":"

Je\u015bli magazyn „Q” robi wielki materia\u0142 o „nowych klasykach” (nazywaj\u0105 to neu classical<\/em> – od Maxa Richtera po Ann\u0119 Meredith), to co\u015b jest na rzeczy i atmosfera wok\u00f3\u0142 tej muzyki bez nazwy, czyli hm, modern classical czy pop classical, robi si\u0119 wida\u0107 handlowa. Ma to odbicie w klimacie fonograficznego tygodnia: rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 od opisywanego tu podej\u015bcia do Symfonii pie\u015bni \u017ca\u0142osnych<\/em> G\u00f3reckiego, najbardziej popowego w dziejach tego utworu, potem by\u0142a lekko za\u0142apuj\u0105ca si\u0119 na to zjawisko Bastarda (druga, znakomita p\u0142yta – b\u0119d\u0119 jeszcze o niej pisa\u0142), dzi\u015b premiery bardzo powa\u017cnego albumu Bryce’a Dessnera (Deutsche Grammophon), nowego Joepa Bevinga (tutaj m\u00f3wi\u0119 pas) oraz naszej Hani Rani<\/strong>, debiutuj\u0105cej solowo od razu w Londynie. \u0141adny debiut, ale do\u015b\u0107 niebezpieczny.<\/p>\n

Rani (Hanna Raniszewska) to po\u0142owa \u015bwietnie przyj\u0119tego w ubieg\u0142ym roku duetu T\u0119skno (pisa\u0142em o nim tutaj<\/a>), a ostatnio pomocna wsp\u00f3\u0142pracowniczka Misi Furtak na jej nowej p\u0142ycie (ten wk\u0142ad te\u017c mia\u0142em okazj\u0119 chwali\u0107<\/a>). I niedawna zdobywczyni nagrody Sanki (pami\u0119ci dziennikarza \u201eGazety Wyborczej\u201d Roberta Sankowskiego) dla krajowych debiutant\u00f3w. Do\u015b\u0107 mocno \u015brubuje to oczekiwania w Polsce, a tu Rani ucieka debiutowa\u0107 solowo za granic\u0119, do Londynu, w barwach bardzo fajnej wytw\u00f3rni Gondwana Records kierowanej przez Matthew Halsalla. Z g\u00f3ry oznacza to u mnie du\u017ce poparcie dla projektu w ciemno, ale Esja<\/em> – p\u0142yta, kt\u00f3ra ostatecznie z tego wysz\u0142a – budzi jednak pewne w\u0105tpliwo\u015bci. Nie dlatego, \u017ce jest daleka od jazzowych rejon\u00f3w Gondwany.<\/p>\n

Mo\u017ce to kwestia indywidualnego podej\u015bcia: nie przepadam za pianistyk\u0105 \u00d3lafura Arnaldsa i pozostaj\u0119 sceptyczny co do wi\u0119kszo\u015bci nagra\u0144 Nilsa Frahma. Poppianistyka w tym wydaniu ma to do siebie, \u017ce jest jednocze\u015bnie efektowna i prosta, \u0142adna i \u0142atwa. Nie stoj\u0119 tu i tak na \u017cadnym z biegun\u00f3w. Zjawisko ma zagorza\u0142ych zwolennik\u00f3w i r\u00f3wnie gor\u0105cych przeciwnik\u00f3w. Potrafi\u0105 je czasem obroni\u0107 r\u00f3\u017cne aspekty: od produkcji, po dob\u00f3r odpowiednio ciekawego brzmieniowo instrumentu (tutaj mamy r\u00f3\u017cne, w wi\u0119kszo\u015bci chyba pianino, fortepian w jednym, s\u0142ycha\u0107 cz\u0119sto mechanizm instrument\u00f3w, nawet d\u017awi\u0119ki zza okna). Ale je\u015bli ko\u0144czy si\u0119 na sekwencjach akord\u00f3w podawanych w formie arpeggio, trudno rzecz obroni\u0107 przed ckliw\u0105 nut\u0105 – i ta niestety w kilku momentach na Esji <\/em>pobrzmiewa. Dochodzi fakt, \u017ce ten nurt pianistyki jest ju\u017c do\u015b\u0107 okrutnie przeorany – i troch\u0119 \u015bwie\u017cego uroku takiego np. Sun<\/em> to odbiera. S\u0105 z kolei fragmenty, kt\u00f3re niewymuszon\u0105 elegancj\u0105 i zagadkowo\u015bci\u0105 broni\u0105 si\u0119 \u015bwietnie – do tych nale\u017cy m\u00f3j ulubiony na tym albumie utw\u00f3r Luka<\/em>, utrzymany w duchu Erica Satiego.<\/p>\n

Je\u015bli pisa\u0142em o niebezpiecze\u0144stwie, jest ono zwi\u0105zane z tym, \u017ce teraz Rani \u0142atwiej b\u0119dzie zaszufladkowa\u0107, wt\u0142acza\u0107 si\u0119 j\u0105 b\u0119dzie w nurt tego lekkiego pianistycznego grania, bo przy zainteresowaniu ca\u0142\u0105 dziedzin\u0105 p\u0142yta ma spore szanse na sukces. Brzmieniowo jest dobrze, klimat intymno\u015bci albumu pokazuje, \u017ce bardziej ni\u017c dla supermarket\u00f3w jest to muzyka dla ma\u0142ych przestrzeni, ale formalnie krytyk powinien j\u0105 teraz zestawia\u0107 z p\u0142ytami pokroju 24 preludi\u00f3w i improwizacji<\/em> Pianohooligana, co jest troch\u0119 skazywaniem Esji <\/em>na drugorz\u0119dno\u015b\u0107. Sama autorka m\u00f3wi, \u017ce w og\u00f3le nie planowa\u0142a takiej p\u0142yty. Wysz\u0142o nagle i naturalnie. Doceniam t\u0119 spontaniczno\u015b\u0107, ale czekam na kolejne piosenki. <\/p>\n

HANIA RANI Esja<\/em><\/strong>, Gondwana\/Mystic 2019, 6-7\/10<\/strong><\/p>\n