{"id":21529,"date":"2019-04-09T09:37:12","date_gmt":"2019-04-09T07:37:12","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=21529"},"modified":"2019-04-09T09:39:22","modified_gmt":"2019-04-09T07:39:22","slug":"3-brzmienia-tygodnia-i-dlaczego-bastarda","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/04\/09\/3-brzmienia-tygodnia-i-dlaczego-bastarda\/","title":{"rendered":"3 brzmienia tygodnia i dlaczego Bastarda"},"content":{"rendered":"<p>Ostatnio troch\u0119 si\u0119 sp\u00f3\u017aniam z tymi zestawieniami, ale wychodzi du\u017co p\u0142yt. Dzi\u015b trzy bardzo wa\u017cne i warte uwagi nowo\u015bci na r\u00f3\u017cne sposoby odnosz\u0105ce si\u0119 do rytua\u0142\u00f3w i odmiennych form uduchowienia &#8211; zachodniego, dalekowschodniego i afryka\u0144skiego. Co wa\u017cne &#8211; p\u0142yty \u015bwietnie zrealizowane, w kt\u00f3re warto si\u0119 ws\u0142ucha\u0107 jako produkcje muzyczne. A czasy mamy pod tym wzgl\u0119dem do\u015b\u0107 paradoksalne &#8211; dobre warunki nagraniowe nigdy nie by\u0142y tak \u0142atwo dost\u0119pne jak dzisiaj, a zarazem z\u0142e warunki ods\u0142uchowe chyba od p\u00f3\u0142wiecza nie by\u0142y tak szeroko rozpowszechnione. Polecam przy okazji m\u00f3j tekst <em>Wierno\u015b\u0107 stereo<\/em> w najnowszym wydaniu &#8222;Niezb\u0119dnika Wsp\u00f3\u0142czesnego&#8221; &#8211; z pomoc\u0105 kilku ekspert\u00f3w znaj\u0105cych si\u0119 na rzeczy lepiej ode mnie zastanawiam si\u0119, czy stereo i hi-fi odchodz\u0105 i czy mamy jakie\u015b powody do obaw. A pisa\u0142em to tak dawno temu, \u017ce sam ju\u017c nie wiem, czy konkluzje s\u0105 bardziej na tak, czy bardziej na nie. Wi\u0119c nie zaspoiluj\u0119. Tymczasem&#8230;<!--more--><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1811711732\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/szamburski.bandcamp.com\/album\/ars-moriendi\">Ars moriendi by Bastarda<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>BASTARDA <em>Ars moriendi<\/em><\/strong>, Lado ABC 2019, <strong>8\/10<\/strong><br \/>\nMa\u0142o jest pewniak\u00f3w wi\u0119kszych ni\u017c Bastarda, tym bardziej \u017ce warszawskie trio zainwestowa\u0142o wi\u0119cej w nagranie materia\u0142u na swoj\u0105 drug\u0105 p\u0142yt\u0119 <em>Ars moriendi<\/em>. A brzmieniowe po\u0142\u0105czenie klarnetu (Pawe\u0142 Szamburski), wiolonczeli (Tomasz Pokrzywi\u0144ski) i klarnetu kontrabasowego (Micha\u0142 G\u00f3rczy\u0144ski) to co\u015b z za\u0142o\u017cenia niebywa\u0142ego i wymagaj\u0105cego, je\u015bli chodzi o spos\u00f3b nagrania. Potwierdza\u0142 to dwa lata temu debiut tria, <em>Promitat eterno<\/em> (<a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2017\/10\/20\/zespol-niespokojnych-nut\/\">opisywa\u0142em go tutaj<\/a>), po kt\u00f3rego \u015bwietnie zrealizowanym radiowym koncercie premierowym musia\u0142em si\u0119 bi\u0107 w piersi i de facto podwy\u017csza\u0107 p\u00f3\u017aniej ocen\u0119 ca\u0142o\u015bci materia\u0142u. Po interpretacjach XV-wiecznych utwor\u00f3w Piotra z Grudzi\u0105dza na debiucie zesp\u00f3\u0142 wzi\u0105\u0142 na warsztat \u015bredniowieczne polifonie i wczesnorenesansowe &#8211; o ile dobrze licz\u0119, a s\u0105 w tych wyliczeniach lepsi &#8211; utwory o \u015bmierci. Temat w tamtej epoce do\u015b\u0107, powiedzia\u0142bym, rozpowszechniony, wi\u0119c by\u0142o z czego czerpa\u0107 &#8211; a ostateczny czas prezentacji, w strategicznym okienku przed Wielkanoc\u0105, te\u017c nie najgorszy. Pojawiaj\u0105 si\u0119 tu jako bohaterowie kompozytorzy nieco tylko p\u00f3\u017aniejsi od poprzedniego bohatera Bastardy: Guillaume Dufay, Josquin des Pr\u00e9s, Crist\u00f3bal de Morales czy Costanzo Festa. Skala dynamiczna jest wi\u0119ksza, charakter ca\u0142o\u015bci bardziej kontemplacyjny, cho\u0107 <em>Parce mihi Domine<\/em> de Moralesa i kapitalny temat<em> Vita in ligno moritur<\/em> otwieraj\u0105cy ca\u0142y ten rytua\u0142 uderzaj\u0105 nat\u0119\u017ceniem d\u017awi\u0119ku trzech instrument\u00f3w buduj\u0105cych riffy o bardzo pierwotnej sile, ale zarazem oryginalnej fakturze. Zarazem Szamburski z <em>Ars moriendi<\/em> wyprzedza uduchowieniem (<em>Letaniae mortuorum discordantes<\/em>) i liryzmem (<em>Libera me Domine de morte aeterna<\/em>) nawet Szamburskiego z solowego <em>Ceratitis Capitata<\/em>. W roli deseru tym razem nie Marcin Masecki (kt\u00f3ry wchodzi\u0142 na zako\u0144czenie <em>Promitat eterno<\/em>), tylko wokalistka Olga Mys\u0142owska pojawiaj\u0105ca si\u0119 w <em>Quis dabit oculis nostris fontem lacrimarum<\/em>. Nie mo\u017cecie si\u0119 pomyli\u0107 przy zakupie, bo je\u015bli wam si\u0119 nie spodoba &#8211; w co w\u0105tpi\u0119 &#8211; bez trudu znajdziecie w bliskim otoczeniu kogo\u015b, kogo ten albumu ucieszy. <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1034695808\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/ifriqiyya-electrique.bandcamp.com\/album\/laylet-el-booree\">Laylet El Booree by Ifriqiyya Electrique<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>IFRIQIYYA \u00c9LECTRIQUE <em>Laylet El Booree<\/em><\/strong>, Glitterbeat 2019, <strong>7\/10<\/strong><br \/>\nMuzyka Afryki P\u00f3\u0142nocnej na silniku kapel w rodzaju The Young Gods czy Ministry. Czyli mocne granie z b\u0119bnami i postindustrialnymi brzmieniami w rolach g\u0142\u00f3wnych, z pos\u0119pnym klimatem, \u015brubowanym tempem, rytmik\u0105 muzyki rytualnej i ch\u00f3ralnymi wokalami. Punkt wyj\u015bcia formacji przesun\u0105\u0142 si\u0119 nieco z post-punka w kierunku samplowego, industrialnego rocka. A <em>Laylet El Booree<\/em> to p\u0142yta bardziej radykalna i dysonansowa ni\u017c <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2017\/09\/11\/co-bym-zagral-w-hch-gdybym-mial-zagrac\/\">opisywane tu poprzednio<\/a> <em>R\u00fbw\u00e2h\u00eene<\/em>. \u015acie\u017cki instrumentalne wydaj\u0105 si\u0119 mocniej zabudowane, tempa wy\u017csze, a \u015bpiew bardziej agresywny, na co by\u0107 mo\u017ce wp\u0142yw mia\u0142o wi\u0119ksze otwarcie tej tunezyjsko-francuskiej pi\u0119cioosobowej orkiestry na zachodni \u015bwiat. Idealn\u0105 ilustracj\u0105 tej przemiany jest najlepszy na p\u0142ycie utw\u00f3r <em>Habeebee Hooa Jooani<\/em>. Pozosta\u0142y za to wszystkie instrumenty tradycyjne, trzymaj\u0105ce album gdzie\u015b pomi\u0119dzy arabsk\u0105 tradycj\u0105 muzyki egipskiej a prastarymi rytua\u0142ami muzycznymi w rodzaju Jajouki. Daje to wszystko zestaw utwor\u00f3w, kt\u00f3ry warto sobie dawkowa\u0107, bo ca\u0142o\u015b\u0107 emocjonalnie a\u017c za g\u0119sta. <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3480203842\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/visiblecloaks.bandcamp.com\/album\/frkwys-vol-15-serenitatem\">FRKWYS Vol. 15: serenitatem by Visible Cloaks, Yoshio Ojima &amp; Satsuki Shibano<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>VISIBLE CLOAKS, YOSHIO OJIMA &#038; SATSUKI SHIBANO <em>FRKWYS Vol. 15: serenitatem<\/em><\/strong>, RVNG Intl 2019, <strong>7-8\/10<\/strong><br \/>\nKolejny odcinek znakomitego cyklu <em>FRKWYS <\/em>wygl\u0105da troch\u0119 jak uzupe\u0142nienie wydanej niedawno kompilacji japo\u0144skiej muzyki ambient <em>Kanky\u014d Ongaku<\/em>. Wsp\u00f3\u0142czesny duet Visible Cloaks ze swoim wypolerowanym, futurystycznym brzmieniem spotyka si\u0119 tu z dwoma filarami japo\u0144skiego ambientu. Jeden jest nawet bohaterem wspomnianej sk\u0142adanki (Ojima), a drugiego (Shibano) znamy jako interpretatora muzyki Erica Satiego. Wsp\u00f3\u0142pracowali ze sob\u0105 na prze\u0142omie lat 80. i 90. Ta nowa muzyka stworzona w kwartecie jest elektroakustyczna, delikatna jak powiew wiatru w ciep\u0142y, s\u0142oneczny dzie\u0144, i pozostaje kombinacj\u0105 umiej\u0119tno\u015bci VC w zakresie syntezy, oryginalnego brzmienia Spencera Dorana i Ryana Carlile&#8217;a oraz charakterystycznego dla Japonii organicznego grania bli\u017cszego zwykle New Age. S\u0142ucha\u0107 nale\u017cy po pierwsze g\u0142o\u015bno, po drugie &#8211; rzadko o tym pisz\u0119, ale najlepiej jednak na s\u0142uchawkach. Momentami &#8211; jak w <em>Lapis Lazuli<\/em> &#8211; \u0142\u0105czy si\u0119 to wr\u0119cz idealnie, synergicznie, w jaki\u015b klimat rodem z <em>Ghost In The Shell<\/em>, kiedy indziej jednak dominuje jedna lub druga ze stron. Przypominaj\u0105ce soundtracki z dzisiejszych gier wideo <em>Stratum<\/em>, co\u015b na kraw\u0119dzi muzyki generatywnej, przesuwa ca\u0142o\u015b\u0107 w t\u0119 &#8222;japo\u0144sk\u0105&#8221; stron\u0119&#8221;, a g\u0142\u0119boki, generowany <em>Toi <\/em>zaprasza do \u015bwiata brzmie\u0144 Visible Cloaks. gdzie\u015b pomi\u0119dzy &#8211; kilka nagra\u0144, kt\u00f3re zostawiaj\u0105 pewien niedosyt, drobne d\u0142u\u017cyzny, kt\u00f3re zawsze si\u0119 przytrafiaj\u0105 na p\u0142ytach VC, no i <em>Atelier<\/em>, z kt\u00f3rego po zag\u0119szczeniu tego \u015bwietlistego brzmienia zrobi\u0142by si\u0119 mo\u017ce jaki\u015b nowy utw\u00f3r Bastardy w estetyce bli\u017cszej zen?  <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ostatnio troch\u0119 si\u0119 sp\u00f3\u017aniam z tymi zestawieniami, ale wychodzi du\u017co p\u0142yt. Dzi\u015b trzy bardzo wa\u017cne i warte uwagi nowo\u015bci na r\u00f3\u017cne sposoby odnosz\u0105ce si\u0119 do rytua\u0142\u00f3w i odmiennych form uduchowienia &#8211; zachodniego, dalekowschodniego i afryka\u0144skiego. Co wa\u017cne &#8211; p\u0142yty \u015bwietnie zrealizowane, w kt\u00f3re warto si\u0119 ws\u0142ucha\u0107 jako produkcje muzyczne. A czasy mamy pod tym wzgl\u0119dem [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":21555,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,3,312,120,1,3823,1139],"tags":[3058,2969,3948,3184,3947],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21529"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=21529"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21529\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":21563,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21529\/revisions\/21563"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/21555"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=21529"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=21529"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=21529"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}