{"id":21636,"date":"2019-04-17T08:51:02","date_gmt":"2019-04-17T06:51:02","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=21636"},"modified":"2019-04-17T09:00:48","modified_gmt":"2019-04-17T07:00:48","slug":"wasze-skrzypce-tego-nie-potrafia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/04\/17\/wasze-skrzypce-tego-nie-potrafia\/","title":{"rendered":"Wasze skrzypce tego nie potrafi\u0105"},"content":{"rendered":"<p>No wi\u0119c by\u0107 mo\u017ce macie tych kilka wyj\u0105tkowo wyciszonych dni w roku, nawet je\u015bli jeste\u015bcie bardziej team Wie\u017ca Eiffla ni\u017c team Notre-Dame de Paris. Porzu\u0107cie wszelk\u0105 nadziej\u0119 na jakie\u015b modne p\u0142yty, o kt\u00f3rych pisz\u0105 media w kraju i za granic\u0105. Ale je\u015bli ju\u017c macie si\u0119 dosmuca\u0107 muzyk\u0105 smyczkow\u0105, proponuj\u0119 robi\u0107 to z klas\u0105. Jest szansa, \u017ce tych trzech skrzypcowych p\u0142yt jeszcze nie s\u0142yszeli\u015bcie. Prawdopodobnie nie zepsuj\u0105 nastroju, a przy tym z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 nie zrujnuj\u0105 reputacji. Jest te\u017c spora szansa, \u017ce w\u015br\u00f3d tej tr\u00f3jki znajdziecie ulubiony smyczkowy album roku. <!--more--><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3298665471\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/hughmarsh.bandcamp.com\/album\/violinvocations\">Violinvocations by Hugh Marsh<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>HUGH MARSH <em>Violinvocations<\/em><\/strong>, Western Vinyl 2019, <strong>8\/10<\/strong><br \/>\nRzecz z ca\u0142ej tr\u00f3jki najmocniejsza to solowy album <strong>Hugh Marsha<\/strong>. Tylko wydaje wam si\u0119, \u017ce go nie znacie. Mo\u017cna sp\u0119dzi\u0107 ca\u0142y dzie\u0144, tropi\u0105c p\u0142yty, na kt\u00f3rych gra\u0142, i wykonawc\u00f3w, z kt\u00f3rymi pracowa\u0142. Od Loreeny McKennitt, przez Iggy&#8217;ego Popa, po Jona Hassella. To skrzypek, kt\u00f3rego technik\u0119 i umiej\u0119tno\u015bci w zakresie przetwarzania brzmienia instrumentu, us\u0142yszycie w filmie <em>X-Men: Geneza Wolverine<\/em> z muzyk\u0105 Harry&#8217;ego Gregsona-Williamsa czy w <em>Kodzie Da Vinci<\/em> z muzyk\u0105 Hansa Zimmera. Wsp\u00f3\u0142pracuje stale z oboma tymi kompozytorami. To, co robi na tej solowej, wydanej w lutym p\u0142ycie <em>Violinvocations<\/em>, wykracza daleko poza mniemanie na temat tego, co amplifikowane skrzypce potrafi\u0105. Gra po Hendrixowsku (<em>A Beautiful Mistake<\/em>) i rewelacyjnie przetwarzaj\u0105c g\u0142os (<em>Miku Murmurations<\/em>), przechodzi od muzyki dawnej do stylistyki fusion z okolic Jean-Luca Ponty&#8217;ego w jednym utworze (<em>Thirtysix Hundred Grandview<\/em>). W\u0119druje czasem blisko nurtu wyimaginowanej muzyki \u015bwiata, blisko Hassella. Nie zanudza przy tym wirtuozeri\u0105 &#8211; s\u0142ycha\u0107, \u017ce sam nie chcia\u0142 si\u0119 nudzi\u0107 w towarzystwie swojej nienagannej techniki i idealnego wyczucia frazy. A jego gra sk\u0142ada si\u0119 nie tylko z d\u0142ugich g\u0142osek, ale i zr\u0119cznie stawianych znak\u00f3w przestankowych (ko\u0144\u0107\u00f3wka <em>Across the Aether<\/em>).<\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1564132393\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/touch333.bandcamp.com\/album\/a-meditation-on-discord\">A Meditation on Discord by Zachary Paul<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>ZACHARY PAUL <em>A Meditation on Discord<\/em><\/strong>, Touch 2019, <strong>7-8\/10<\/strong><br \/>\nTo z kolei m\u0142ody ameryka\u0144ski skrzypek na tropach Tony&#8217;ego Conrada i Pauline Oliveros, wcze\u015bniej troch\u0119 grywa\u0142 u innych, m.in. u Simona Scotta, kt\u00f3ry zaj\u0105\u0142 si\u0119 teraz masteringiem tego albumu. Spodziewajcie si\u0119 d\u0142ugich d\u017awi\u0119k\u00f3w i d\u0142ugich utwor\u00f3w &#8211; jak monstrualne, ale fascynuj\u0105ce, ponadp\u00f3\u0142godzinne <em>Premonition<\/em>, kt\u00f3re jest de facto improwizacj\u0105 z wykorzystaniem loopera i kilku innych efekt\u00f3w, a brzmi jak efekt miesi\u0119cznej pracy w studiu nagraniowym. Sprawia to wra\u017cenie chaosu \u015bwietnie kontrolowanego. <strong>Zachary Paul <\/strong>&#8211; niczym swoi mistrzowie &#8211; eksperymentuje ze strojami (<em>Premonition <\/em>gra\u0142 w otwartym G) i chyba niespecjalnie przejmuje si\u0119 jakimikolwiek ograniczeniami, co s\u0142ycha\u0107 zreszt\u0105 na ca\u0142ym <em>A Meditation on Discord<\/em>, sk\u0142adaj\u0105cym si\u0119 w sumie z dw\u00f3ch improwizacji i jednego utworu napisanego do filmu. Niby te\u017c skrzypce i efekty, ale to radykalnie odmienna propozycja od poprzedniej &#8211; skoncentrowana, bezczelnie pewnie trzymaj\u0105ca si\u0119 obranej stylistyki jak na dzie\u0142o 24-latka. I niewy\u0142\u0105czalna, jak lubi\u0119 my\u015ble\u0107 o p\u0142ytach tak mocno przestrajaj\u0105cych m\u00f3zg i emocje, \u017ce kompletnie nie chce si\u0119 cz\u0142owiekowi wychodzi\u0107 z tego \u015bwiata. <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1997350460\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/facture.bandcamp.com\/album\/solos\">Solos by Christopher Whitley<\/a><\/iframe><br \/>\n<strong><br \/>\nCHRISTOPHER WHITLEY <em>Solos<\/em><\/strong>, Facture 2019, <strong>6-7\/10 <\/strong><br \/>\nI trzecia p\u0142yta, najbli\u017csza konwencji modern classical (pisz\u0119 to ze sta\u0142\u0105 niech\u0119ci\u0105 do wyra\u017cenia), a zarazem najwi\u0119cej tu lekko ju\u017c zu\u017cytych zabieg\u00f3w &#8211; grania loopami, delayami, obrabiania brzmienia skrzypiec w jakim\u015b komputerowym systemie. Z drugiej strony &#8211; dzia\u0142aj\u0105cy w teksaskim Austin <strong>Christopher Whitley<\/strong> pos\u0142uguje si\u0119 niezwykle mi\u0119kkim brzmieniem, w kt\u00f3rym przester nabiera lirycznego ciep\u0142a, a ca\u0142o\u015b\u0107 kojarzy si\u0119 z konwencj\u0105 ambientu lub dream popu na zmian\u0119. <em>Solos <\/em>to zestaw kr\u00f3tszych utwor\u00f3w opublikowanych w marcu br. Kilka fragment\u00f3w, w tym <em>What M Means Nowadays<\/em>, brzmi bardzo efektownie, a wielbiciele muzyki z okolic Jeffrego Cantu-Ledesmy czy Rafaela Antona Irisarriego powinni by\u0107 zadowoleni. Nawet ci od Fennesza mog\u0105 na chwil\u0119 oderwa\u0107 si\u0119 od (niez\u0142ej) nowej <em>Agory <\/em>i zacz\u0105\u0107 przys\u0142uchiwa\u0107 Whitleyowi.  <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>No wi\u0119c by\u0107 mo\u017ce macie tych kilka wyj\u0105tkowo wyciszonych dni w roku, nawet je\u015bli jeste\u015bcie bardziej team Wie\u017ca Eiffla ni\u017c team Notre-Dame de Paris. Porzu\u0107cie wszelk\u0105 nadziej\u0119 na jakie\u015b modne p\u0142yty, o kt\u00f3rych pisz\u0105 media w kraju i za granic\u0105. Ale je\u015bli ju\u017c macie si\u0119 dosmuca\u0107 muzyk\u0105 smyczkow\u0105, proponuj\u0119 robi\u0107 to z klas\u0105. Jest szansa, [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":21640,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,12,3,312,120,1,4,557],"tags":[3959,3958,3960],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21636"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=21636"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21636\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":21647,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21636\/revisions\/21647"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/21640"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=21636"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=21636"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=21636"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}