{"id":21693,"date":"2019-04-25T08:30:18","date_gmt":"2019-04-25T06:30:18","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=21693"},"modified":"2019-04-25T08:59:12","modified_gmt":"2019-04-25T06:59:12","slug":"na-sam-dol","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/04\/25\/na-sam-dol\/","title":{"rendered":"Na sam d\u00f3\u0142"},"content":{"rendered":"

Jeszcze w sprawie sprz\u0119tu, w ramach uzupe\u0142nienia wczorajszej notki. Kiedy koledze spali\u0142y si\u0119 g\u0142o\u015bniki wysokotonowe pospiesza\u0142em go, jak ten g\u0142upi, \u017ceby szybko wymieni\u0142. Tymczasem wystarczy\u0142o poczeka\u0107 i kupi\u0107 mu ten album. Nie ka\u017cdy niskotonowiec sobie z tym poradzi, posiadacze s\u0142abszej jako\u015bci g\u0142o\u015bnik\u00f3w mog\u0105 nawet nie zauwa\u017cy\u0107 niekt\u00f3rych cz\u0119\u015bci nagrania. Ale za to – momentami przynajmniej – dobry d\u00f3\u0142 wystarczy. Gdyby trzy ostatnie wydawnictwa Lotto <\/strong>by\u0142y trylogi\u0105 Sergia Leone, poszczeg\u00f3lne cz\u0119\u015bci mog\u0142yby si\u0119 nazywa\u0107: Dolny, dron i niski<\/em>, Jeszcze ni\u017cej <\/em> i Na sam d\u00f3\u0142<\/em>. Kr\u00f3tko – bo najnowsza p\u0142yta to 20-minutowa epka – ale nisko. <\/p>\n

Czy trzeba ich jeszcze przedstawia\u0107? Oczywi\u015bcie, \u017ce trzeba, bo wyniki artystyczne nie do\u015b\u0107 mocno prze\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 na rozpoznawalno\u015b\u0107, a jak si\u0119 ma trudn\u0105 do znalezienia przez Google nazw\u0119, to nawet najdrobniejszy wpis pomo\u017ce t\u0119 nazw\u0119 spozycjonowa\u0107. No wi\u0119c Lotto to od pocz\u0105tku trio Mike’a Majkowskiego, \u0141ukasza Rychlickiego i Paw\u0142a Szpury, kt\u00f3rych role w tym hipnotyzuj\u0105cym i podlegaj\u0105cym powolnej ewolucji pot\u0119\u017cnym brzmieniowo amalgamacie s\u0105 dzi\u015b jednak du\u017co trudniejsze do wyodr\u0119bnienia ni\u017c na pocz\u0105tku. Tym bardziej, \u017ce metody tw\u00f3rcze s\u0105 na Pix <\/em>\u015bci\u015blej zwi\u0105zane z elektronik\u0105, a nagrania zarejestrowane w wyj\u015bciowym sk\u0142adzie gitara-bas-perkusja podlega\u0142y tu dalszemu ci\u0119ciu, edycji i przetwarzaniu. Te dotychczasowe najmocniej przypomina chyba Fat City<\/em>, cho\u0107 mo\u017ce si\u0119 kojarzy\u0107 tak\u017ce z solowymi nagraniami Majkowskiego. Z kolei noise’owy Mud<\/em> sygnalizuje najmocniejsz\u0105 zmian\u0119 kierunku. Najbardziej zaskakuj\u0105ce s\u0105 przedzieraj\u0105ce si\u0119 przez t\u0119 mas\u0119 d\u017awi\u0119ku efekty stereo w Afa<\/em>. Kto wie, mo\u017ce kiedy\u015b wspomnimy, \u017ce to utw\u00f3r najbardziej charakterystyczny dla okresu niebieskiego w historii tria – rzecz jasna od ok\u0142adki. Nie s\u0105dz\u0119 jednak, by komukolwiek to mia\u0142o przes\u0142oni\u0107 klarowno\u015b\u0107 Elite Feline<\/em>. <\/p>\n

Z tym schodzeniem bardzo nisko mieli\u015bmy ostatnio do czynienia parokrotnie – cho\u0107by przy opisywanej tu niedawno p\u0142ycie<\/a> z utworem Zbigniewa Karkowskiego. A w dzisiejszej notce oczywi\u015bcie troch\u0119 mo\u017ce przekoloryzowa\u0142em. Ale powody s\u0105 proste – mam ju\u017c za sob\u0105 pierwszy ods\u0142uch z gramofonu, kt\u00f3rego nie prze\u0142\u0105czy\u0142em z 33 na 45 obrot\u00f3w. Efekt by\u0142 do\u015b\u0107 przera\u017caj\u0105cy, co pewnie \u015bwiadczy dobrze o t\u0142oczeniu. Zdarza\u0142o mi si\u0119 analogicznie pomyli\u0107 przy dubstepowych epkach i nie by\u0142o nawet bliskie w zakresie cz\u0119stotliwo\u015bci do tego, co tutaj us\u0142ysza\u0142em. I poczu\u0142em, bo nawet domowy zestaw wprawi wam w wibracje ca\u0142e mieszkanie. Zawieje, a mo\u017ce nawet zamiecie. <\/p>\n

LOTTO Pix<\/em><\/strong>, Instant Classic 2019, 7\/10<\/strong><\/p>\n