{"id":21779,"date":"2019-05-03T13:10:44","date_gmt":"2019-05-03T11:10:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=21779"},"modified":"2019-05-03T13:18:18","modified_gmt":"2019-05-03T11:18:18","slug":"pozytki-z-dlugiego-weekendu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/05\/03\/pozytki-z-dlugiego-weekendu\/","title":{"rendered":"Po\u017cytki z d\u0142ugiego Weekendu"},"content":{"rendered":"

Jak to dobrze, \u017ce nowa p\u0142yta Vampire Weekend<\/strong> jest taka d\u0142uga. Nie tylko dlatego, \u017ce rekompensuje d\u0142ugi czas oczekiwania. Raczej ju\u017c dlatego, \u017ce taka przyjemna i w nieg\u0142upi spos\u00f3b odnosi si\u0119 do \u015bwiata wok\u00f3\u0142. Bo niby takie Harmony Hall<\/em> to beztroska piosenka na silniku The Rolling Stones i Kings Of Leon, ale poziom tej ca\u0142ej zabawy – a nowy album VW wydaje si\u0119 z pozoru zabawowy, lekki i niewymuszony, z wycieczkami w stron\u0119 country i calypso – to bardziej okolice Talking Heads czy Paula Simona. W tle znanego ju\u017c z singla Harmony Hall<\/em> czai si\u0119 opowie\u015b\u0107 o zmieniaj\u0105cym si\u0119 politycznym klimacie w Ameryce (niejedyne polityczne odniesienie na p\u0142ycie). Niekt\u00f3rzy widz\u0105 w tym obrazku nawet \u015blady neonazistowskich tendencji na tamtejszej prawicy.
\n
\nAnybody with a worried mind could never forgive the sight
\nOf wicked snakes inside a place you thought was dignified. <\/em><\/p>\n

To dobrze, \u017ce ta p\u0142yta jest d\u0142uga – tak\u017ce dlatego, \u017ce najciekawsze muzycznie rzeczy dziej\u0105 si\u0119 tu w drugiej cz\u0119\u015bci. W okolicach Sympathy<\/em> – utworu o bardzo ciekawej ekspresji, ni to jazzowej, ni to latynoskiej, zarazem jednak nie trac\u0105cej cech rocka, a tak\u017ce dw\u00f3ch utwor\u00f3w nagranych w towarzystwie Steve’a Lacy’ego z The Internet, czy \u015bwietnej, cho\u0107 enigmatycznej ballady My Mistake<\/em>, ni to \u017cyciowo-rozliczeniowej, ni to wchodz\u0105cej w polityk\u0119 migracyjn\u0105 (Hoping for kindness \/ Was my greatest mistake<\/em>). Drug\u0105 – obok Lacy’ego – go\u015bcinn\u0105 gwiazd\u0105 jest Danielle Haim, \u015bpiewaj\u0105ca w a\u017c trzech utworach, z kt\u00f3rych w\u0142a\u015bciwie ka\u017cdy m\u00f3g\u0142by by\u0107 kolejnym singlem (a tych singlowych piosenek by\u0142o ju\u017c kilka). Wszystko razem jest niemo\u017cebnie eklektyczne, momentami troch\u0119 szkicowe (par\u0119 ca\u0142kiem niez\u0142ych utwor\u00f3w w rodzaju Bambiny <\/em>to zrealizowane z pewn\u0105 jakby nie\u015bmia\u0142o\u015bci\u0105 miniatury), ale pe\u0142ne oddechu – zrealizowane na wi\u0119kszym luzie ni\u017c Modern Vampires of the City<\/em>, cho\u0107 tamtej p\u0142yty z pewno\u015bci\u0105 nie przebija. Autorska zadyszka \u0142apie Koeniga, osamotnionego odej\u015bciem z grupy Rostama Batmanglija, dopiero w ko\u0144cowych akcentach p\u0142yty. <\/p>\n

35-letni ju\u017c Ezra Koenig za\u0142o\u017cy\u0142 rodzin\u0119 – z Rashid\u0105 Jones, c\u00f3rk\u0105 s\u0142ynnego Quincy’ego i aktork\u0105 znan\u0105 z serialu Parks and Recreation<\/em> – i doczeka\u0142 si\u0119 dziecka, co w pewnym stopniu usprawiedliwia to d\u0142u\u017csze milczenie i t\u0142umaczy wracaj\u0105c\u0105 tu perspektyw\u0119 (We got married in a gold rush \/ And the rush has never felt the same<\/em> w Married in a Gold Rush<\/em>), a tak\u017ce ton ca\u0142ego albumu. Interpretowany jako radosny, ale przecie\u017c podszyty niepokojem (we\u017amy ju\u017c singlowy This Life<\/em>). Dok\u0142adnie tak, jak to bywa w \u017cyciu rodzic\u00f3w. Dziecko jeszcze nie zd\u0105\u017cy\u0142o si\u0119 odezwa\u0107, ale ju\u017c sama obecno\u015b\u0107 zmienia spojrzenie na przysz\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n

To dobrze, \u017ce ta p\u0142yta jest taka d\u0142uga, tak\u017ce z innego powodu – weekend, jak wiadomo, z tych najd\u0142u\u017cszych. A lista konkurencyjnych premier stosunkowo kr\u00f3tka. <\/p>\n

VAMPIRE WEEKEND Father of the Bride<\/em><\/strong>, Columbia 2019, 7-8\/10<\/strong> <\/p>\n