{"id":21919,"date":"2019-05-16T10:28:09","date_gmt":"2019-05-16T08:28:09","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=21919"},"modified":"2019-05-16T10:28:09","modified_gmt":"2019-05-16T08:28:09","slug":"nie-masz-pomyslu-na-film-zrob-serial","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/05\/16\/nie-masz-pomyslu-na-film-zrob-serial\/","title":{"rendered":"Nie masz pomys\u0142u na film? Zr\u00f3b serial"},"content":{"rendered":"

Czasem najgorzej znale\u017a\u0107 dobry temat. I jeszcze zebra\u0107 na wej\u015bciu dobre recenzje. Co prawda sam do zesz\u0142orocznego Konoyo <\/em>Tima Heckera<\/strong> \u0142\u0105cz\u0105cego jego wizj\u0119 muzyki elektronicznej z brzmieniami tradycyjnej japo\u0144skiej grupy gagaku podszed\u0142em z pewnym dystansem<\/a>, to w wi\u0119kszo\u015bci album chwalono. Teraz ukaza\u0142o si\u0119 Anoyo <\/em>– kontynuacja, wi\u0119c powinienem rzecz zby\u0107 standardow\u0105 porad\u0105, \u017ce ci wszyscy, kt\u00f3rym si\u0119 podoba\u0142a poprzednia p\u0142yta, b\u0119d\u0105 zadowoleni<\/em>. Ale przecie\u017c, szczeg\u00f3lnie w tych czasach, znamy dobrze specyfik\u0119 seriali: przynosz\u0105 niemal gwarantowan\u0105 publiczno\u015b\u0107, ale te\u017c z biegiem czasu ro\u015bnie prawdopodobie\u0144stwo rozczarowania.<\/p>\n

S\u0142ucha\u0142em wi\u0119c Anoyo<\/em> – kt\u00f3re nazywane bywa bonusem, pewnie po to \u017ceby nie u\u017cywa\u0107 okre\u015blenia „odrzuty z sesji” – ju\u017c bez wielkich oczekiwa\u0144 i nadziei na iluminacj\u0119. W That World<\/em> znalaz\u0142em nawet z grubsza starego Heckera z ornamentem brzmie\u0144 japo\u0144skich w postaci oszcz\u0119dnie wykorzystanych sampli, na pocz\u0105tku my\u015bla\u0142em wi\u0119c, \u017ce to bardziej regularny album Kanadyjczyka inspirowany wsp\u00f3\u0142prac\u0105 w studiu i na koncertach z instrumentalistami z Dalekiego Wschodu. Is But a Simulated Blur <\/em>brzmi ju\u017c jak rodzaj miksu – dwie cz\u0119\u015bci niby rozbrzmiewaj\u0105 obok siebie, ale producent – niczym did\u017cej – pr\u00f3buje je sklei\u0107 w jedn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107. W wi\u0119kszo\u015bci materia\u0142 z Anoyo<\/em> brzmi zreszt\u0105 delikatniej – jak dalsze echo Konoyo<\/em>. A echo w gagaku odgrywa istotn\u0105 rol\u0119. Albo, powiedzmy, jak herbata z drugiego czy trzeciego parzenia. I dla tych, kt\u00f3rych poprzedni album zdenerwowa\u0142, mo\u017ce to by\u0107 nawet dobra wiadomo\u015b\u0107. Ale jednak nie dla wszystkich. To ko\u0144cowe You Never Were<\/em> przynosi odpowied\u017a na to, co si\u0119 mog\u0142o dzia\u0107 na tym spotkaniu – ten utw\u00f3r to w najwi\u0119kszym stopniu dialog. Ale nie taka rozmowa, kt\u00f3ra doprowadza do jakiej\u015b zupe\u0142nie nowej prawdy. To elegancka, ale troch\u0119 jednak pachn\u0105ca kurtuazj\u0105, wymiana zda\u0144. Przy czym ka\u017cdy m\u00f3wi w swoim j\u0119zyku. P\u00f3\u0142 gagaku z po\u0142ow\u0105 Heckera (kt\u00f3ry przecie\u017c we w\u0142asnych produkcjach do\u015b\u0107 regularnie b\u0142yszczy), nie do ko\u0144ca sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 w jedn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107 dop\u00f3ki Hecker nie zaczyna wyra\u017anie dominowa\u0107, wychodz\u0105c niejako na solo – od po\u0142owy robi si\u0119 z tego nawet do\u015b\u0107 imponuj\u0105cy utw\u00f3r. <\/p>\n

Nie musia\u0142em daleko szuka\u0107 skojarze\u0144, bo akurat w tygodniu, gdy wysz\u0142a p\u0142yta Heckera, znalaz\u0142em na Facebooku kr\u00f3tk\u0105 migawk\u0119 Paw\u0142a Roma\u0144czuka (Ma\u0142e Instrumenty) z artystycznej wizyty w Japonii. Oczywi\u015bcie ciekaw jestem artystycznych efekt\u00f3w tej podr\u00f3\u017cy, ale uj\u0119\u0142a mnie opowie\u015b\u0107 o sklepiku z instrumentami, opublikowana w otwartym trybie, wi\u0119c pozwol\u0119 sobie wklei\u0107:<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Japonia rynkowi si\u0119, jak wida\u0107, nie k\u0142ania i natarczywej promocji nie uprawia. Czy aby nie tak by\u0142o z mistrzami gagaku, kt\u00f3rzy pojawili si\u0119 na sesjach z Timem Heckerem? A mo\u017ce to jednak zbyt du\u017ca r\u00f3\u017cnica w sposobie my\u015blenia o muzyce: gagaku mocno i gwa\u0142townie gra dynamik\u0105, podczas gdy dzia\u0142ania Heckera opieraj\u0105 si\u0119 na powoli nabrzmiewaj\u0105cej jednostajno\u015bci, statyczno\u015bci. Anoyo <\/em>jest p\u0142yt\u0105 na tyle delikatn\u0105, \u017ce pewnie da si\u0119 lubi\u0107, ale trudno nie zauwa\u017cy\u0107, \u017ce jego tw\u00f3rcy operuj\u0105 ca\u0142y w dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych p\u0142aszczyznach, a mo\u017ce nawet w swoich \u015bwiatach. A Hecker nie do ko\u0144ca mia\u0142 – ze smutkiem to stwierdzam – jaki\u015b g\u0142\u0119bszy pomys\u0142u na to gagaku ni\u017c gra\u0107 swoje. <\/p>\n

TIM HECKER Anoyo<\/em><\/strong>, Kranky 2019, 6\/10 <\/strong><\/p>\n