{"id":21924,"date":"2019-05-17T11:05:52","date_gmt":"2019-05-17T09:05:52","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=21924"},"modified":"2019-05-17T16:13:16","modified_gmt":"2019-05-17T14:13:16","slug":"narodowcy-to-prawdziwi-mezczyzni","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/05\/17\/narodowcy-to-prawdziwi-mezczyzni\/","title":{"rendered":"Narodowcy to prawdziwi m\u0119\u017cczy\u017ani"},"content":{"rendered":"

Wychodzi na to, \u017ce Narodowcy – czyli The National<\/strong> – s\u0105 prawdziwymi m\u0119\u017cczyznami. Przynajmniej w definicji Leszka Millera. Nie wiem, czy to by\u0142by ich wzorzec, sam mia\u0142bym z tym wzorcem powa\u017cne problemy, ale jedno jest pewne: lepiej ko\u0144cz\u0105 ni\u017c zaczynaj\u0105. Dlatego i ta recenzja zaczyna si\u0119 od ko\u0144ca. The National s\u0105 na nowej p\u0142ycie wzorem artyst\u00f3w, kt\u00f3rzy najlepsze, co maj\u0105 do powiedzenia, zostawiaj\u0105 na dalsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 d\u0142ugawej, ponadgodzinnej p\u0142yty. I kt\u00f3rzy godnie si\u0119 starzej\u0105 – a ze swoj\u0105 eleganck\u0105 konwencj\u0105 wydaj\u0105 si\u0119 przecie\u017c na tym etapie jakie\u015b 20 lat starsi od Micka Jaggera! I – jak \u015bpiewaj\u0105 w jednej z pierwszych piosenek – nauczyli si\u0119 nie umiera\u0107. Jak to robi\u0105? <\/p>\n

Ot\u00f3\u017c The National (lubi\u0119 ich, \u017ceby nie by\u0142o, \u017ce si\u0119 zn\u0119cam) – co nie\u017ale s\u0142ycha\u0107 w\u0142a\u015bnie na I Am Easy To Find<\/em> – s\u0105 te\u017c troch\u0119 jak grupa szkolnych prymus\u00f3w. Doskonale si\u0119 ucz\u0105, systematycznie poszerzaj\u0105c wiedz\u0119. Bez ryzyka. Buduj\u0105 na tym, co si\u0119 sprawdza\u0142o do tej pory, dorzucaj\u0105c nowe elementy. I nawet oni, a mo\u017ce w pierwszej kolejno\u015bci oni, jako grupa dobrze przygotowanych do zawodu muzyka nowojorskich prymus\u00f3w z niez\u0142ymi kontaktami, zdali sobie spraw\u0119, \u017ce d\u0142u\u017cej tak si\u0119 nie da. \u017be ten melancholijny, a momentami wr\u0119cz ponury, lecz ci\u0105gle melodyjny pop-rock pcha ich w stron\u0119 nudy i przewidywalno\u015bci, nawet je\u015bli p\u0142yta Sleep Well Beast<\/em> by\u0142a jedn\u0105 z najlepszych w ich dorobku i nawet je\u015bli pakiet nowych niez\u0142ych nagra\u0144 mieli pewnie ju\u017c gotowy. <\/p>\n

Co w tym momencie robi\u0105 ci sprytni Narodowcy? Otwieraj\u0105 si\u0119 mocniej na innych. Kolejn\u0105 szesnastk\u0119 piosenek na albumie I Am Easy To Find<\/em> przygotowuj\u0105, zdecydowanie mocniej korzystaj\u0105c z pomocy zewn\u0119trznej ze strony – jak to nazywaj\u0105 – wsp\u00f3lnoty. The National to nie tylko pi\u0119ciu facet\u00f3w <\/em>– m\u00f3wi wokalista Matt Berninger. A zesp\u00f3\u0142 nie tylko zaprasza szersze grono wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w do tworzenia nowego materia\u0142u, ale jeszcze ka\u017ce si\u0119 Berningerowi dzieli\u0107 obowi\u0105zkami z grup\u0105 wokalistek, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych znalaz\u0142y si\u0119 Lisa Hannigan czy Sharon Van Etten. Bardzo dobry pomys\u0142, zwa\u017cywszy na to, \u017ce ekspresja Berningera jest, hm, ograniczona, i zaczyna by\u0107 obci\u0105\u017ceniem dla sk\u0142adu. Chocia\u017c jego problemy emocjonalne nale\u017c\u0105 do cennych, trudnych do wyczerpania, najwyra\u017aniej odnawialnych \u017ar\u00f3de\u0142 energii. Jest te\u017c ch\u00f3rek, kt\u00f3ry pojawia si\u0119 np. w moim ulubionym, cho\u0107 skrz\u0119tnie schowanym utworze Dust Swirls in Strange Land<\/em>. Tu s\u0142ycha\u0107 powiew nowego. I potencja\u0142 grupy, kt\u00f3ra ma na pok\u0142adzie zdolnych kompozytor\u00f3w i aran\u017cer\u00f3w. Ale du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 p\u0142yty wydaje si\u0119 zagadana pomys\u0142ami, kt\u00f3re nie prowadz\u0105 w jasno okre\u015blonym kierunku. P\u0142yta kobieca? Nic z tych rzeczy, w roku \u015bwietnych kobiecych p\u0142yt \u0142atwo sobie zda\u0107 spraw\u0119, \u017ce je\u015bli grupa pi\u0119ciu facet\u00f3w pr\u00f3buje odda\u0107 g\u0142os kobietom, najprawdopodobniej b\u0119dzie je dalej zagadywa\u0107. <\/p>\n

Za to brzmieniowo p\u0142yta jest bez zarzutu – w\u0142a\u015bciwie nawet modelowa. Ujmuj\u0105ce jest na przyk\u0142ad to, \u017ce s\u0142ycha\u0107 ka\u017cde s\u0142owo tekstu, w ka\u017cdym momencie. Mo\u017cna na bazie I Am Easy To Find <\/em>udziela\u0107 lekcji angielskiego. Ale nie jestem przekonany co do dw\u00f3ch element\u00f3w. Po pierwsze, wprawdzie jakim\u015b cudem zespo\u0142owi udaje si\u0119 unikn\u0105\u0107 monumentalizmu i stadionowo\u015bci, to jednak do\u015b\u0107 regularnym zjawiskiem jest tu przesyt wszystkiego. Jak jest perkusja, to dodajmy do tego automat perkusyjny, a jak jest orkiestra, to machnijmy jeszcze syntezator. Zwykle dzia\u0142a, ale czasem razi to, jak prosty konstrukcyjnie utw\u00f3r s\u0142yszymy pod t\u0105 panierk\u0105. Po drugie – ta wsp\u00f3\u0142praca wcale nie rozbudzi\u0142a w sk\u0142adzie wi\u0119kszej odwagi do poszukiwa\u0144. Na nieznany teren wchodz\u0105 dopiero w takim Dust…<\/em>, \u015bwietne, cho\u0107 do\u015b\u0107 proste, jest Not In Kansas<\/em>. A ca\u0142o\u015b\u0107 wydaje si\u0119 brzmi\u0105c tym lepiej, im bardziej (paradoksalnie) okroj\u0105 ten ca\u0142y sk\u0142ad. Cho\u0107 banalnie zara\u017aliwe Light Years<\/em> oparte na intryguj\u0105cym z pocz\u0105tku, a p\u00f3\u017aniej pikuj\u0105cym w stron\u0119 prostoty Coldplaya fortepianowym motywie, wybrzmiewa w g\u0142owie przez ca\u0142e minuty, zostawiaj\u0105c nas z pytaniami o przysz\u0142o\u015b\u0107 ca\u0142ej tej ich wsp\u00f3lnoty narodowej. <\/p>\n

THE NATIONAL I Am Easy To Find<\/em><\/strong>, 4AD 2019, 6-7\/10<\/strong><\/p>\n