Po czym rozpozna\u0107 wybitn\u0105 p\u0142yt\u0119? Zapewne po tym, \u017ce nigdy si\u0119 nie znudzi. Ale to bana\u0142. Gdy kto\u015b inny j\u0105 wykonuje, ci\u0105gle s\u0142yszycie z ty\u0142u g\u0142owy orygina\u0142. Ale to mo\u017ce by\u0107 deprymuj\u0105ce. Na szcz\u0119\u015bcie jest jeszcze co\u015b na pocieszenie: bez wzgl\u0119du na r\u00f3\u017cnice i drobne mankamenty, ci\u0105gle si\u0119 takiego materia\u0142u chce s\u0142ucha\u0107. Nawet w wersji coverowej. Dlatego, mam nadziej\u0119, dzisiejsza propozycja to jednak bardzo, bardzo dobra wiadomo\u015b\u0107. <\/p>\n
Ta p\u0142yta to nowa wersja Rock Bottom <\/em>Roberta Wyatta. Klasycznego 10\/10 we wszystkich standardach, wielkiego albumu nagranego przez muzyka, kt\u00f3remu \u017cycie – dok\u0142adniej upadek z okna, cz\u0119\u015bciowy parali\u017c i w\u00f3zek inwalidzki – zabra\u0142y umiej\u0119tno\u015bci perkusisty, wi\u0119c napisa\u0142 i za\u015bpiewa\u0142 materia\u0142 na solow\u0105 p\u0142yt\u0119. Teraz ca\u0142y zestaw sze\u015bciu piosenek – i jeszcze kilka innych z p\u00f3\u017aniejszej dyskografii Wyatta (m.in. szlagierowe Shipbuilding <\/em>i Maryan<\/em>) – nagra\u0142 zesp\u00f3\u0142 North Sea Radio Orchestra<\/strong>, kt\u00f3ry, troch\u0119 z tylnego siedzenia, wydaje si\u0119 prowadzi\u0107 John Greaves – \u015bwietny basista sceny Canterbury, cz\u0142onek National Health i Henry Cow, okazjonalny wsp\u00f3\u0142pracownik Wyatta. Reszta sk\u0142adu to Anglicy i W\u0142osi, \u015bpiewa dwoje go\u015bci specjalnych: Annie Barbazza i sam Greaves, bo 69-letni ju\u017c Walijczyk jest wa\u017cn\u0105 postaci\u0105, ale i go\u015bciem na tym albumie. Brzmieniowo mamy \u015bwiat id\u0105cy z li\u017ani\u0119tego kameralistyk\u0105 art rocka jeszcze mocniej w kameralistyk\u0119, z organami Farfisa, wibrafonem, smyczkami (skrzypce, wiolonczela), no i z gitar\u0105, na kt\u00f3rej – tyle\u017c \u015bwietnie, co dyskretnie – gra Craig Fortnam, na co dzie\u0144 lider zespo\u0142u. Bo North Sea Radio Orchestra ma ju\u017c kilka p\u0142yt na koncie – a nawet do\u015b\u0107 entuzjastyczn\u0105 recenzj\u0119 na Polifonii<\/a> jednej z nich! <\/p>\n Nowe wersje s\u0105, poza warstw\u0105 aran\u017cacyjn\u0105, do\u015b\u0107 wierne orygina\u0142om, eksponuj\u0105 nieprawdopodobn\u0105 melodi\u0119 i gorzk\u0105 liryk\u0119 Rock Bottom<\/em>. P\u0142yta utrwala materia\u0142 z koncertu we W\u0142oszech i tu r\u00f3wnie\u017c zosta\u0142a wydana – co nie powinno dziwi\u0107 nikogo, kto kiedykolwiek poszukiwa\u0142 rzadkich p\u0142yt z okolic Canterbury i na koniec trafia\u0142 na wydania z charakterystycznymi w\u0142oskimi nalepkami ich odpowiednika ZPAV-u. Koncert sprawia, \u017ce ten gest, z jakim emocje s\u0105 kre\u015blone, bywa czasem przesadny. Partie skrzypiec balansuj\u0105 czasem o w\u0142os od przekroczenia tej subtelnej granicy, za kt\u00f3r\u0105 lej\u0105 si\u0119 \u0142zy i lukier. Ca\u0142a orkiestra zwalnia by\u0107 mo\u017ce za mocno. Dodatki s\u0105 dyskusyjne, robi\u0105 by\u0107 mo\u017ce niepotrzebne best of z albumu, kt\u00f3ry jednak by\u0142 sko\u0144czon\u0105 ca\u0142o\u015bci\u0105 i perfekcyjnie, cho\u0107 zarazem spontanicznie – do\u015b\u0107 szybko – zarejestrowan\u0105 jako\u015bci\u0105. Lepiej nie mo\u017cna, wa\u017cne \u017ce nie jest tak samo. S\u0105 jednak momenty bezdyskusyjnie udane – jak Alifie<\/em>, kt\u00f3re si\u0142\u0119 tego szerokiego sk\u0142adu wykorzystuje wzorcowo. Niez\u0142y jest te\u017c fina\u0142 Little Red Robin Hood Hit The Road<\/em>. I wra\u017cenie uczestnictwa w tym wydarzeniu – a przynajmniej ch\u0119\u0107 do\u0142\u0105czenia do tego sk\u0142adu – mnie nie opuszcza\u0142a. <\/p>\n Najwa\u017cniejsze jest jednak to, \u017ce – jak ju\u017c pisa\u0142em – z ty\u0142u g\u0142owy wci\u0105\u017c s\u0142ycha\u0107 oryginalne wersje. I uwierzy\u0142em jeszcze mocniej w geniusz tych piosenek Wyatta, kt\u00f3re zasadniczo tw\u00f3rczo rozwijaj\u0105, a zarazem wyczerpuj\u0105 formu\u0142\u0119 art rocka. Mocniej poczu\u0142em, jak niezwykle liryczna jest ca\u0142o\u015b\u0107. Kto mia\u0142 takie piosenki o sobie jak Alfreda Benge, \u017cona sparali\u017cowanego artysty? <\/p>\n NORTH SEA RADIO ORCHESTRA with JOHN GREAVES and ANNIE BARBAZZA Folly Bololey. Songs From Robert Wyatt’s Rock Bottom<\/em><\/strong>, Dark Companion Records 2019, 7-8\/10<\/strong> <\/p>\n