{"id":22196,"date":"2019-06-12T10:12:33","date_gmt":"2019-06-12T08:12:33","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=22196"},"modified":"2019-06-12T11:00:13","modified_gmt":"2019-06-12T09:00:13","slug":"roksana-wegiel-eksploatacja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/06\/12\/roksana-wegiel-eksploatacja\/","title":{"rendered":"Roksana W\u0119giel: eksploatacja"},"content":{"rendered":"

Odpowiednio rozwini\u0119ty przemys\u0142 fonograficzny trudno czasem odr\u00f3\u017cni\u0107 od innych dziedzin gospodarki. Trudno w tej materii co\u015b zmieni\u0107. Najlepsz\u0105 ilustracj\u0105 tematu jest piosenka Nie zmienisz mnie<\/em> z debiutanckiej p\u0142yty Roksany W\u0119giel<\/strong>. Brzmi tak, jak gdyby spotka\u0142y si\u0119 ze sob\u0105 D\u0142ugo\u015b\u0107 d\u017awi\u0119ku samotno\u015bci<\/em> Myslovitz (rocznik 1999) ze Szklank\u0105 wody<\/em> Bajmu (2000). Spotka\u0142y, zakocha\u0142y i mia\u0142y dziecko. \u015aledzenie obiegu tego piosenkowego DNA to momentami zabawa do\u015b\u0107 ciekawa, ale troch\u0119 jednak przykra. Bo 14-latka, zwyci\u0119\u017cczyni Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci, to wokalistka z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 utalentowana i pod wzgl\u0119dem techniki dojrza\u0142a wcze\u015bniej ni\u017c metryka wskazuje, lecz etap eksploatacji, kt\u00f3ry si\u0119 w tym momencie w jej karierze zaczyna, prawie zawsze wygl\u0105da tak samo. W najwi\u0119kszym skr\u00f3cie: mo\u017ce Roksana \u015bpiewa\u0107 Nie kupi\u0119 twoich s\u0142\u00f3w<\/em> (w utworze zatytu\u0142owanym sk\u0105din\u0105d Bunt<\/em>), ale owszem, w ko\u0144cu kupi i za\u015bpiewa to, co dostanie, nawet je\u015bli czego\u015b takiego nigdy sama nie prze\u017cy\u0142a. <\/p>\n

Problem uzdolnionych nastolatk\u00f3w w show biznesie polega – co przypomina p\u0142yta zatytu\u0142owana po prostu Roksana Wegiel<\/em> – na tym, \u017ce eksploatacja ich kariery jest stosunkowo \u0142atwa. Pod warunkiem, \u017ce rodzice lub opiekunowie prawni podpisz\u0105, co trzeba. Wszystko, co najgorsze – trasy, wywiady, hejt w internecie, rubryki plotkarskie, pierwsze kontakty ze \u015brodkami odurzaj\u0105cymi, ryzykowne w tym wieku kontakty ze starszymi kolegami po fachu – bierze na siebie nastolatka. Wszystko, co najlepsze – honoraria, tantiemy, zaiksy – kontroluje otaczaj\u0105cy j\u0105 \u015bwiat doros\u0142ych. Zwykle ca\u0142y wianuszek autor\u00f3w, czasem ca\u0142kiem zdolnych, ale takich, kt\u00f3rzy z jakiego\u015b powodu wyl\u0105dowali w p\u00f3\u0142cieniu czy na drugim planie. W tym wypadku, je\u015bli chodzi o stron\u0119 krajow\u0105, g\u0142\u00f3wnie weteran\u00f3w przer\u00f3\u017cnych talent show\u00f3w, zaprawionych w wykonaniach cover\u00f3w i wsp\u00f3\u0142pracy z przer\u00f3\u017cnymi wykonawcami. Z tekstami i melodiami w szufladach. Juliusz Kamil, kluczowa posta\u0107 drugiego planu w wypadku tej p\u0142yty, zas\u0142yn\u0105\u0142 nomen omen telewizyjnym wykonaniem Roxanne<\/em>. <\/p>\n

Debiut W\u0119giel zbudowany zosta\u0142 na pewnej podstawie mocno wypromowanych singli – w tym eurowizyjnym Anyone I Want To Be<\/em>, z prawie trzema milionami wy\u015bwietle\u0144 na Spotify, przygotowanym w mi\u0119dzynarodowym gronie, z udzia\u0142em m.in. Lanberry (kt\u00f3ra jest najmocniejsz\u0105, je\u015bli chodzi o w\u0142asn\u0105 kart\u0119 artystyczn\u0105, patronk\u0105 tej kariery). P\u0142yta w ca\u0142o\u015bci nie notuje na razie jakich\u015b osza\u0142amiaj\u0105cych wynik\u00f3w w streamingu, ale z pewno\u015bci\u0105 b\u0119dzie si\u0119 jej s\u0142ucha\u0107, mimo g\u0142\u0119bokiego rozjazdu stylistycznego, jaki przynosi. Najciekawszy test, jaki mo\u017cna na sobie wykona\u0107, to odgadywanie, kt\u00f3ra z piosenek zosta\u0142a napisana w Polsce (gdzie dominuj\u0105 songwriterskie wzorce rodem z lat 90.), a kt\u00f3ra pochodzi z zagranicznego publishingu, gdzie kroi si\u0119 hity bardziej w stylu Rihanny lub Adele. Swoj\u0105 drog\u0105 du\u017cym zaskoczeniem by\u0142 dla mnie odbi\u00f3r Dobrze jest, jak jest<\/em>, kt\u00f3re – cho\u0107 brzmieniowo bez zarzutu – powtarza w intro ca\u0142\u0105 figur\u0119 Rolling in the Deep<\/em> Adele, piosenki ze \u015bcis\u0142ego abecad\u0142a wokalist\u00f3w z pokolenia Roksany. A w Polsce jest przyjmowane z do\u015b\u0107 jednak prowincjonaln\u0105 ekscytacj\u0105. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, nie wiem, w czym mia\u0142oby to by\u0107 lepsze od Obiecuj\u0119<\/em>, utworu, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142by powsta\u0107 w Polsce w czasach kariery fonograficznej Gabriela Fleszara. W\u0119giel ma \u015bwietn\u0105 dykcj\u0119, stosunkowo ma\u0142o z\u0142ych przyzwyczaje\u0144 (chocia\u017c dobra opieka artystyczna powinna polega\u0107 na tym, \u017ceby ograniczy\u0107 nadekspresj\u0119 i te angielskie nalecia\u0142o\u015bci w takim np. \u017byj<\/em>) i ewidentnie lepiej \u015bpiewa po polsku (o czym mo\u017cna si\u0119 przekona\u0107, s\u0142uchaj\u0105c importowanego Lay Low<\/em>. Wol\u0119 j\u0105 w banalnym, ale w jaki\u015b spos\u00f3b jeszcze dzieci\u0119cym repertuarze w rodzaju dyskotekowego \u017be to nie to<\/em> ni\u017c w angloj\u0119zycznych fragmentach – ale tak\u017ce, przyznaj\u0119, ze wzgl\u0119du na klasyfikacj\u0119 wiekow\u0105. Cho\u0107 oczywi\u015bcie polskimi tekstami w rodzaju \u017bycie to taka gra, w kt\u00f3r\u0105 wszyscy gramy. \/ Nie mam si\u0119 czego ba\u0107, bo nie jeste\u015bmy sami<\/em> przede mn\u0105 akurat te\u017c nie odkryje jakich\u015b zupe\u0142nie nowych sens\u00f3w. No ale zak\u0142adam, \u017ce czternastolatka nie interpretuje tekst\u00f3w napisanych przez trzydziestolatk\u00f3w z my\u015bl\u0105 o czterdziestolatkach.<\/p>\n

Nie zmienisz mnie<\/em> pojawia si\u0119 w dw\u00f3ch wersjach – w drugiej wsp\u00f3lnie z „Roxie” \u015bpiewa Daniel Yastremski, kolega z konkursu Eurowizji. W\u0105tki towarzyskie, osobiste s\u0105 wi\u0119c ogrywane i cho\u0107 mam nadziej\u0119, \u017ce W\u0119giel szcz\u0119\u015bliwie wygra dzi\u015b swoje \u017cycie<\/em>, to temat jest ca\u0142kiem powa\u017cny i skoro ju\u017c um\u00f3wili\u015bmy si\u0119, \u017ceby budowa\u0107 dla ochrony os\u00f3b ma\u0142oletnich tyle barier ochronnych z granicami w okolicach pi\u0119tnastki czy osiemnastki, to mo\u017ce jednak – konsekwentnie – przyda\u0142by si\u0119 jaki\u015b sensowny ogranicznik prawny w przypadku start\u00f3w w talent showach, promocji i eksploatacji ich talent\u00f3w. A skoro ju\u017c podwa\u017cam nie tyle talent, nie tyle nawet produktow\u0105 sprawno\u015b\u0107 realizacyjn\u0105, co sens samej kategorii wiekowej, to mo\u017ce nie b\u0119d\u0119 si\u0119 dok\u0142ada\u0142 z not\u0105 punktow\u0105. Jak to by\u0142o? Told you once, I won’t tell you again it’s a bad way<\/em>.<\/p>\n

ROKSANA W\u0118GIEL Roksana W\u0119giel<\/em><\/strong>, Universal 2019<\/p>\n