{"id":22267,"date":"2019-06-18T08:26:04","date_gmt":"2019-06-18T06:26:04","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=22267"},"modified":"2019-06-18T09:14:57","modified_gmt":"2019-06-18T07:14:57","slug":"szczery-bill-i-szeroki-bruce","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/06\/18\/szczery-bill-i-szeroki-bruce\/","title":{"rendered":"G\u0142\u0119boki Bill i szeroki Bruce"},"content":{"rendered":"

Gdyby Bruce Springsteen<\/strong> za\u015bpiewa\u0142 There Goes My Miracle<\/em> na festiwalu w Opolu, wygra\u0142by w cuglach. No ale ka\u017cdy, kto widzia\u0142 koncert Premier, zdaje sobie spraw\u0119, \u017ce gdyby przechodzi\u0142 z tragarzami ko\u0142o opolskiego amfiteatru i zaproponowa\u0142 jak\u0105\u015b napisan\u0105 napr\u0119dce piosenk\u0119, by\u0142by z miejsca lepszy ni\u017c po\u0142owa obsady imprezy. Gdyby przechodzi\u0142 tamt\u0119dy z tragarzami Bill Callahan<\/strong>, \u015bci\u0105gn\u0119liby go ju\u017c pewnie tylko organizatorzy poniedzia\u0142kowego koncertu Scena Alternatywna. Bo ten rodzaj szczero\u015bci to wi\u0119cej ni\u017c ud\u017awignie rzeczony amfiteatr o tej porze roku (inna sprawa z zapowiadanym na wrzesie\u0144 Opole Songwriters Festival<\/a>). W ka\u017cdym razie obaj nagrali do\u015b\u0107 wa\u017cne w tym tygodniu p\u0142yty, a mnie tylko wczorajsza awaria komputera powstrzyma\u0142a przed publikacj\u0105 tych paru s\u0142\u00f3w na ich temat. Dzi\u015b nadrabiam.<\/p>\n

Za Callahanem zwyczajnie si\u0119 st\u0119skni\u0142em. Darz\u0119 go silnym jednostronnym uczuciem o zabarwieniu nieerotycznym. Zreszt\u0105 nawet gdyby mia\u0142a inne zabarwienie, by\u0142bym bez szans ze wzgl\u0119du na ostentacyjnie heteryck\u0105 postaw\u0119 tego ameryka\u0144skiego wokalisty, kt\u00f3ry zacz\u0105\u0142 kiedy\u015b pod prorocz\u0105 nazw\u0105 Smog w okolicach lo-fi, a sko\u0144czy\u0142 pod w\u0142asnym nazwiskiem w okolicach folkowej ballady. Pisz\u0119 tak dlatego, \u017ce poprzednie sercowe podboje Callahana (m.in. Joanna Newsom i Chan Marshall vel Cat Power) sta\u0142y si\u0119 ju\u017c przedmiotem wielu doniesie\u0144 medialnych, w\u0105tki z nimi zwi\u0105zane bywa\u0142y wyczuwalne w jego tekstach, a na wydanym po najd\u0142u\u017cszej w karierze przerwie Shepherd in a Shepherd Vest<\/em> \u015bpiewa z kolei o \u017conie i do\u015b\u0107 p\u00f3\u017anym ojcostwie. Co wi\u0119cej, przez kilka dni pono\u0107 rozwa\u017ca\u0142 zupe\u0142ne porzucenie kariery na rzecz rodziny. Ale szybko si\u0119 rozmy\u015bli\u0142. Kiedy wi\u0119c w jednej z piosenek us\u0142yszycie And I had a son, giving birth nearly killed me<\/em>, nie traktujcie tego jako dowodu na ego autora, kt\u00f3ry swoje prze\u017cycia w czasie porodu wyolbrzymia do poziomu prze\u017cy\u0107 kobiety. Chodzi tu o ryzyko zabicia w sobie artysty za spraw\u0105 narodzin syna. Z Confederate Jasmine<\/em> dowiemy si\u0119 z kolei, co s\u0142ycha\u0107 w \u017cyciu erotycznym pa\u0144stwa Callahan\u00f3w. Wszystko jednak z tak\u0105 subtelno\u015bci\u0105 i r\u00f3wnowag\u0105, jak to tylko u niego bywa. <\/p>\n

Autorem Callahan jest z tych najlepszych. Ten nowy, d\u0142ugi (63 minuty) materia\u0142 por\u00f3wnuje si\u0119 – jak ju\u017c widzia\u0142em – z Benji <\/em>Kozelka. Nies\u0142usznie. Ten drugi, na Benji <\/em>sk\u0105din\u0105d fantastyczny, jest wylewny do poziomu gadulstwa, ten pierwszy to wz\u00f3r pow\u015bci\u0105gliwo\u015bci, cho\u0107 przyzna\u0107 trzeba, \u017ce wydaje si\u0119 r\u00f3wnie szczery. I zdarza mu si\u0119 wchodzi\u0107 w kr\u0105g por\u00f3wna\u0144 czerpi\u0105cych ze \u015bwiata popkultury – jak w wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cym si\u0119 The Ballad of the Hulk<\/em>, gdzie w\u0142asne reakcje emocjonalne stara si\u0119 odda\u0107 przez odniesienia do postaci Bruce’a Bannera (If I just got angry \/ But I never got angry \/ Maybe I should have<\/em>). Ale jest oszcz\u0119dny, a obrazy w swoich tekstach rysuje, w przeciwie\u0144stwie do Kozelka, b\u0142yskawicznie: I woke up on a 747 \/ Flying through some stock footage of heaven<\/em>. W du\u017cej mierze jest to autotematyczna p\u0142yta o powrocie fo pisania (Writing).<\/p>\n

Muzycznie, mimo pojedynczych, nieco „puszczonych” fragment\u00f3w (Tugboats and Tumbleweeds<\/em>), gdzie s\u0142ycha\u0107, \u017ce nie wszystko si\u0119 idealnie zgadza rytmicznie, a mo\u017ce nawet roz\u0142azi, Shepherd in a Shepherd Vest<\/em> przynosi najlepsze, co o Callahanie wiemy – \u017ce mimo do\u015b\u0107 misternie budowanych aran\u017cacji zachowa\u0142 przez lata t\u0119 charakterystyczn\u0105 drobin\u0119 surowego my\u015blenia. A wszystko, co si\u0119 dzieje w jego nagraniach, prowadzi g\u0142\u0119boki g\u0142os – ten charakterystyczny baryton, momentami zaskakuj\u0105co suchy, jest w stanie pow\u015bci\u0105gn\u0105\u0107 aran\u017cacj\u0119 skuteczniej ni\u017c je\u017adziec konia (swoj\u0105 drog\u0105 patronem dzisiejszego wydania s\u0105 konie, kt\u00f3re obaj arty\u015bci na ok\u0142adkach mieli). Jak zwykle te\u017c ca\u0142o\u015b\u0107 piosenkowego cyklu uk\u0142ada si\u0119 w ci\u0105g, kt\u00f3ry mocno przyci\u0105ga i ka\u017ce s\u0142ucha\u0107 Callahana do samego ko\u0144ca. Moj\u0105 ukochan\u0105 p\u0142yt\u0105 w jego repertuarze pozostaje Sometimes I Wish We Were An Eagle<\/em>, ale tej nowej niewiele brakuje. I m\u00f3g\u0142by zajrze\u0107 na jaki\u015b koncert do Polski, ale dzi\u0119ki komentarzowi Ozzy’ego pod poprzednim wpisem uda\u0142o si\u0119 ustali\u0107, \u017ce w tym roku gra dwa razy w Szwecji. A od siebie dodam, \u017ce w Polsce zero.<\/p>\n

BILL CALLAHAN Shepherd in a Shepherd Vest<\/em><\/strong>, Drag City 2019, 7-8\/10<\/strong><\/p>\n