Dzi\u015b artysta, kt\u00f3ry niespecjalnie dobrze \u015bpiewa, niewiele lepiej gra (o ile to on sam gra na gitarze i basie – na \u017cywo w ka\u017cdym razie zamienia si\u0119 w zesp\u00f3\u0142), a prac\u0119 nad produkcj\u0105 mocno sobie odpu\u015bci\u0142, ale sk\u0142ada si\u0119 to wszystko na co\u015b bardzo udanego. Pewnie dlatego, \u017ce ten sam cz\u0142owiek (mi\u0142y i m\u0142ody, jak cytuje w tytu\u0142owym utworze za Niwe\u0105) pisze ju\u017c naprawd\u0119 dobrze, struktur\u0119 i ci\u0119\u017car piosenki czuje \u015bwietnie, a na dodatek ma do powiedzenia co\u015b, przez co ja z kolei ju\u017c trzy razy rusza\u0142em do pisania, po czym darowa\u0142em sobie pisanie czegokolwiek. A\u017c zda\u0142em sobie spraw\u0119, \u017ce to z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 nie jest p\u0142yta do oceny dla mnie, wi\u0119c wreszcie z czystym sumieniem mog\u0119 ocenia\u0107.<\/p>\n
Tu b\u0119dzie d\u0142uga dygresja. Bo wszyscy chc\u0105 s\u0142ucha\u0107 wykonawc\u00f3w, ale pewnie ma\u0142o kto chce czyta\u0107 teksty o wytw\u00f3rniach. A Trzy Sz\u00f3stki s\u0105 w tym roku w takim momencie, \u017ce z labela, kt\u00f3ry bardzo trudno mi by\u0142o scharakteryzowa\u0107 stylistycznie sta\u0142 si\u0119 etykietk\u0105 oferuj\u0105c\u0105 bardziej sp\u00f3jn\u0105 ofert\u0119. Opisa\u0142bym j\u0105 tak: co\u015b wr\u0119cz przeciwnego ni\u017c moja ulubiona dot\u0105d p\u0142yta z jej katalogu (Bubblegum…<\/em> Lemiszewskiego). Organiczne, piosenkowe, ponure, blisko \u017cycia, nowej fali i formy pierwszoosobowej jak tylko si\u0119 da. W niekt\u00f3rych wypadkach – jak ten dzisiejszy – wr\u0119cz pokoleniowa. Dlatego niewiele zrozumia\u0142em i dopiero na bazie tego za\u0142o\u017cenia mog\u0119 budowa\u0107 sw\u00f3j odbi\u00f3r p\u0142yty.<\/p>\n Ale jeszcze s\u0142owo o wydawcy, p\u00f3ki nie uciekli\u015bcie s\u0142ucha\u0107 dzisiejszego bohatera. Ot\u00f3\u017c za nami generalnie niez\u0142e p\u00f3\u0142rocze dla Sz\u00f3stek, w tym chwalony ju\u017c tutaj Furtek<\/a>, niez\u0142y album Katie Caulfield<\/a> z zastrze\u017ceniami do wokali, kt\u00f3re jednak w wykonaniu go\u015bcinnie wyst\u0119puj\u0105cej Sky (Pyrricha<\/em>) wypadaj\u0105 \u015bwietnie, wsobny, ale ciekawy DAVICII, a wreszcie najlepsza jak dot\u0105d, moim zdaniem, p\u0142yta duetu Palmer Eldritch<\/a>. Sz\u00f3stki wydaj\u0105 si\u0119 dla nich wszystkich bardziej inkubatorem startup\u00f3w ni\u017c autorskim labelem w sensie maniakalnego wp\u0142ywu na brzmienie, jak to bywa\u0142o przy wytw\u00f3rniach niezale\u017cnych lat 80. Wszystkie te tytu\u0142y maj\u0105 w sobie jednak jaki\u015b aspekt surowo\u015bci, jaki\u015b moment, w kt\u00f3rym brzmieniowo co\u015b mnie w nich dra\u017cni. Ale najbardziej dra\u017cni mnie Walu\u015bKraksaKryzys<\/strong>. I to mnie zmusza do napisania paru s\u0142\u00f3w, bo to wszystko dra\u017cni bardzo tw\u00f3rczo.<\/p>\n