{"id":22409,"date":"2019-07-03T11:10:42","date_gmt":"2019-07-03T09:10:42","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=22409"},"modified":"2019-07-03T12:13:57","modified_gmt":"2019-07-03T10:13:57","slug":"caly-plastik-muzyki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/07\/03\/caly-plastik-muzyki\/","title":{"rendered":"Ca\u0142y plastik muzyki"},"content":{"rendered":"<p>Duet <strong>Matmos <\/strong>ze swoj\u0105 p\u0142yt\u0105 stworzon\u0105 na bazie plastiku i zapraszaj\u0105c\u0105 do dyskusji o tworzywach sztucznych <a href=\"https:\/\/www.unsound.pl\/articles\/news\/second-program-announcement-for-unsound-krakow-2019\">przyjedzie na Unsound<\/a> (6-13.10). W\u015br\u00f3d innych og\u0142oszonych wczoraj wykonawc\u00f3w, m.in. Felicii Atkinson (b\u0119dzie tak\u017ce w Soko\u0142owsku!), Bastardy czy duetu Shackletona i Wac\u0142awa Zimpla, kt\u00f3ry bardzo mnie zaciekawi\u0142. Tegoroczny Unsound za temat g\u0142\u00f3wny wzi\u0105\u0142 sobie Solidarno\u015b\u0107, ale w\u0105tk\u00f3w refleksji ekologicznej nie zabraknie. Rzecz jest bardzo na czasie z kilku powod\u00f3w &#8211; obiektywnie ze wzgl\u0119du na dyskusj\u0119, jak\u0105 wywo\u0142a\u0142 wyst\u0119p Davida Attenborougha w Glastonbury. Subiektywnie &#8211; bo w\u0142a\u015bnie napisa\u0142em dla &#8222;Polityki&#8221; tekst o niszcz\u0105cym wp\u0142ywie na \u015brodowisko samego rynku muzycznego. Dzi\u015b wi\u0119c o wszystkim po trochu. <!--more--><\/p>\n<p>Najpierw Glastonbury. Zdj\u0119cia z <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=Ru5JYf7X5Ck\">wyst\u0119pu Attenborougha na najwi\u0119kszym brytyjskim letnim festiwalu<\/a> obieg\u0142y ca\u0142y \u015bwiat. Wyst\u0119p mia\u0142 znaczenie symboliczne &#8211; sam w tek\u015bcie o festiwalach odnotowuj\u0119, \u017ce Glasto by\u0142o wielokrotnie krytykowane za za\u015bmiecanie planety, ilo\u015b\u0107 plastiku, jak\u0105 pozostawia\u0142 festiwal, by\u0142a olbrzymia. Dzi\u015b festiwal staje si\u0119 wolny od plastiku, sir Attenborough wyg\u0142asza p\u0142omienn\u0105 mow\u0119, zarazem zapraszaj\u0105c do ogl\u0105dania swojego nowego serialu dla BBC. Ale towarzyszy mu &#8211; co niespotykane na tej wielko\u015bci festiwalu &#8211; utw\u00f3r muzyczny jego wieloletniego wsp\u00f3\u0142pracownika, wybitnego mistrza field recordingu Chrisa Watsona, kt\u00f3ry pod tytu\u0142em <em>Glastonbury Ocean Soundscape <\/em>mo\u017cna ju\u017c znale\u017a\u0107 na Bandcampie:<\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 442px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/track=4069712946\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/chriswatsonreleases.bandcamp.com\/track\/glastonbury-ocean-soundscape\">Glastonbury Ocean Soundscape by Chris Watson<\/a><\/iframe><\/p>\n<p>Sam tekst dla &#8222;Polityki&#8221; napisa\u0142em pod wra\u017ceniem prywatnych odkry\u0107 zwi\u0105zanych z recyklingiem. Przez par\u0119 lat wyrzuca\u0142em (przyznaj\u0119) p\u0142yty CD-R do koszy na plastik, s\u0105dz\u0105c, \u017ce problem natychmiast znika i podlegaj\u0105 \u0142atwemu przetworzeniu. Ale chc\u0105c wyprostowa\u0107 w\u0142asne zwyczaje, jaki\u015b czas temu sprawdzi\u0142em to i owo, no i z\u0142apa\u0142em si\u0119 za g\u0142ow\u0119. Zar\u00f3wno CD, jak i winyle, to no\u015bniki, kt\u00f3rych najpro\u015bciej w og\u00f3le nie wyrzuca\u0107 z obiegu &#8211; wykorzystywa\u0107, wymienia\u0107 si\u0119 itd., bo ich dalsze przetwarzanie jest kosztowne i skomplikowane (a nowe pomys\u0142y na te no\u015bniki &#8211; relacjonowane w <a href=\"https:\/\/panwinyl.pl\/2019\/05\/12\/muzyka-i-ekologia\/?fbclid=IwAR1H4U5vr51MLMth85IMc4sSuWMAHRCm94niq3GIa7oVnhaZxqur5pWZ1ZE\">tym ciekawym tek\u015bcie<\/a> &#8211; na razie s\u0105 g\u0142\u0119bok\u0105 nisz\u0105). Porzucone w naturze, przetrwaj\u0105 zapewne do czas\u00f3w, gdy nie b\u0119dzie ich komu s\u0142ucha\u0107. Nie bardzo pocieszy\u0142y mnie &#8211; opisywane w tek\u015bcie &#8211; doniesienia dotycz\u0105ce streamingu. W skr\u00f3cie dodam: nie jest lepiej. Ostatnimi w miar\u0119 czystymi technologiami zapisu muzyki by\u0142y woskowe wa\u0142ki Edisona i p\u0142yty szelakowe. A du\u017ce trasy koncertowe to ju\u017c &#8211; wiadomo &#8211; hekatomba. Wi\u0119cej w <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/1798260,1,muzyka-niszczy-swiat.read\">samym artykule<\/a>, dost\u0119pnym w wersji cyfrowej i papierowej tygodnika. Niekt\u00f3re informacje (np. z koryguj\u0105cego swoje regulaminy dotycz\u0105ce plastiku i obiegu \u015bmieci Open&#8217;era, te\u017c kiedy\u015b nagradzanego &#8211; w roku 2010 &#8211; za &#8222;zielone&#8221; gospodarowanie odpadami) dosta\u0142em ju\u017c po oddaniu materia\u0142u do druku. Dyskusja w tej sprawie jest potrzebna. I bardzo ciekawa.  <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=4060435903\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/jjamesferraro.bandcamp.com\/album\/requiem-for-recycled-earth-2\">Requiem for Recycled Earth by James Ferraro<\/a><\/iframe><\/p>\n<p>W dyskusj\u0119 wpisuje si\u0119 nie\u017ale wydana w maju kaseta <strong>JAMESA FERRARO <em>Requiem for the Recycled Earth<\/em><\/strong> (<strong>7-8\/10<\/strong>). Nie jestem wielkim koneserem tw\u00f3rczo\u015bci Ferraro &#8211; zreszt\u0105 przy jego trybie wydawniczym to zaj\u0119cie na ca\u0142y etat. Ale bardzo du\u017ce wra\u017cenie zrobi\u0142 na mnie w\u0142a\u015bnie ten nowy materia\u0142 po\u015bwi\u0119cony ekozag\u0142adzie. Nie ze wzgl\u0119du na temat, cho\u0107 rzecz wydaje si\u0119 rewersem albumu Matmos &#8211; sp\u00f3jna w sensie nie \u015brodk\u00f3w, ale efekt\u00f3w, opowiada plastikow\u0105 apokalips\u0119 nie jako gwa\u0142towny proces jak z Wagnera, tylko nieuchronne zamieranie, odchodzenie i zatapianie, jak z Bryarsa. Cho\u0107 zarazem bez prostych odwo\u0142a\u0144 do minimalizmu &#8211; ca\u0142a 57-minutowa suita zosta\u0142a do\u015b\u0107 starannie napisana jako ca\u0142kiem z\u0142o\u017cony ci\u0105g temat\u00f3w. Mo\u017cna by to by\u0142o z powodzeniem wykona\u0107 w filharmonii, dok\u0105d ju\u017c trafi\u0142 konkurent Oneohtrix Point Never, ale jak zwykle u Ferraro przedstawione zosta\u0142o w wersji pe\u0142nej generycznych barw MIDI rodem sprzed \u0107wier\u0107 wieku. Jest w tym majestatyczno\u015b\u0107 i tanio\u015b\u0107 zarazem. Czysto\u015b\u0107 i \u015bmietnik, cho\u0107 z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 mniej przypadkowo\u015bci ni\u017c na p\u0142ytach Ferraro sprzed lat.<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/2fzEFBdmFrFPqvFNirIvX4\" width=\"500\" height=\"380\" frameborder=\"0\" allowtransparency=\"true\" allow=\"encrypted-media\"><\/iframe><\/p>\n<p>W podobnych okoliczno\u015bciach s\u0142ucha\u0142em tak\u017ce nowej p\u0142yty grupy <strong>BITAMINA <em>Kwiaty i korzenie<\/em><\/strong> (Kalejdoskop 2019, <strong>6-7\/10<\/strong>). Co\u015b z zupe\u0142nie innej beczki ni\u017c Ferraro &#8211; bardziej ni\u017c na poprzedniej p\u0142ycie, chwalonej, ale i krytykowanej <em>Kawalerce<\/em>, mamy tutaj do czynienia z eko-R&#038;B, szukaniem raju naturalno\u015bci, wpuszczaniem do hip-hopu wiejskiej nuty, a wreszcie dziko\u015bci\u0105 i prze\u0142amywaniem konwencji w stylu Coco Rosie. Dalej s\u0142ycha\u0107 w tym tw\u00f3rczy m\u0119tlik, chaos \u0142\u0105cz\u0105cy migawki reporterskie (monolog ksi\u0119dza, rozmowa z pogotowiem, kt\u00f3re nie chce interweniowa\u0107), wokale w r\u00f3\u017cnej konwencji, bardzo zgrabne bity (instrumentalne <em>i<\/em>), a kiedy indziej momenty, w kt\u00f3rych Moo Late zdaje si\u0119 samplowa\u0107 jakie\u015b p\u0142yty Stinga (<em>Len i krawiec<\/em>). Moim zdaniem zesp\u00f3\u0142 z Nowego Secymina jest najlepszy, gdy jednak schodzi z linii rywalizacji o nowy pomys\u0142 na hip-hop, najs\u0142absze s\u0105 te fragmenty deklamowane, gdy tekst chrz\u0119\u015bci najbardziej &#8211; wol\u0119 souluj\u0105ce partie Mateusza Dopieralskiego. Nie bardzo rozumiem sens singlowego <em>Poka jak u ciebie ta\u0144cz\u0105<\/em> z go\u015bcinnymi wyst\u0119pami Grubsona i Jareckiego. Ale og\u00f3lny przekaz tekst\u00f3w wydrukowanych na szarej tekturze eleganckiego i gustownego eko-paku, w kt\u00f3ry zosta\u0142a opakowana ta p\u0142yta. <em>Dbam o ziele\u0144<\/em>&#8230; <em>Ka\u017cda pszczo\u0142a dostaje ochroniarza, 24\/7 i od zaraz<\/em>&#8230; <em>Kwiaty w twym ogrodzie<\/em>&#8230; Mimo zastrze\u017ce\u0144 jest to ciekawa propozycja, a nawet je\u015bli b\u0142\u0105dzi, to bez tego nie ma dalszego rozwoju. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Duet Matmos ze swoj\u0105 p\u0142yt\u0105 stworzon\u0105 na bazie plastiku i zapraszaj\u0105c\u0105 do dyskusji o tworzywach sztucznych przyjedzie na Unsound (6-13.10). W\u015br\u00f3d innych og\u0142oszonych wczoraj wykonawc\u00f3w, m.in. Felicii Atkinson (b\u0119dzie tak\u017ce w Soko\u0142owsku!), Bastardy czy duetu Shackletona i Wac\u0142awa Zimpla, kt\u00f3ry bardzo mnie zaciekawi\u0142. Tegoroczny Unsound za temat g\u0142\u00f3wny wzi\u0105\u0142 sobie Solidarno\u015b\u0107, ale w\u0105tk\u00f3w refleksji ekologicznej [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":22412,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,12,3,312,120,1,3823,1139,106],"tags":[4028,4027,2241,1281,290],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22409"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=22409"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22409\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":22422,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22409\/revisions\/22422"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/22412"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=22409"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=22409"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=22409"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}