{"id":22490,"date":"2019-07-11T09:20:41","date_gmt":"2019-07-11T07:20:41","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=22490"},"modified":"2019-07-10T15:43:33","modified_gmt":"2019-07-10T13:43:33","slug":"a-beben-na-to-mozliwe","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/07\/11\/a-beben-na-to-mozliwe\/","title":{"rendered":"A b\u0119ben na to: mo\u017cliwe!"},"content":{"rendered":"<p>Ta muzyka sympatycznie si\u0119 przedstawia. Cztery takty perkusji solo Rachel Horwood we wst\u0119pie utworu <em>Coasting<\/em> informuj\u0105: B\u0119dziemy do was m\u00f3wi\u0107 j\u0119zykiem multikulturowo \u0142amanym. Gitara Rachel Aggs i bas Gill Partington (za\u0142oga stuprocentowo damska) do\u0142\u0105czaj\u0105c na kilka kolejnych k\u00f3\u0142ek i zaw\u0119\u017caj\u0105 kr\u0105g geograficzny &#8211; chodzi o Afryk\u0119, ze wskazaniem na akcentowanie rytmiczne po\u0142udniowoafryka\u0144skiej muzyki rozrywkowej. To, w czym si\u0119 kiedy\u015b zakocha\u0142 Paul Simon, bywa inspiruj\u0105ce r\u00f3wnie\u017c dla wykonawc\u00f3w o punkowej proweniencji. A gitarowe motywy rodem z Ghany (nurt <em>highlife<\/em>) s\u0105 ponadczasowe. Wtedy wchodz\u0105 wokale i m\u00f3wi\u0105: Nudny schemat zwrotka-refren to nie tutaj, za to b\u0119dziemy cz\u0119sto \u015bpiewa\u0107 ch\u00f3rem. A\u017c wreszcie odzywa si\u0119 milcz\u0105ca dot\u0105d sekcja smyczkowa, alt\u00f3wka i wiolonczela, kt\u00f3re doprecyzowuj\u0105: Nie szukajcie nas w okolicach zwyczajnego punka, raczej bli\u017cej lubi\u0105cych Afryk\u0119 muzyk\u00f3w holenderskiego The Ex.<!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/pM8Mx4_YQ6s\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Jest w muzyce tria <strong>Trash Kit<\/strong> miejsce na \u017car, jest te\u017c miejsce na delikatno\u015b\u0107. Jest przestrze\u0144 i swoboda jak w nagraniach Tune-Yards. I taka\u017c witalno\u015b\u0107, zreszt\u0105 cho\u0107 to grupa mocno do\u015bwiadczona, to zarazem ci\u0105gle m\u0142oda. Do tego energia The Raincoats, kt\u00f3r\u0105 chwal\u0105 krytycy na Wyspach. Niby nie jest ju\u017c \u017cadnym zaskoczeniem takie o\u017cywianie muzyki rockowej afryka\u0144sk\u0105 rytmik\u0105 &#8211; robi\u0105 to wszyscy od Vampire Weekend po Horse Lords. A w\u0142a\u015bciwie nawet robili, bior\u0105c pod uwag\u0119 Paula Simona i Talking Heads. Dwa czynniki sprawiaj\u0105, \u017ce londy\u0144ska formacja wypada w tej dziedzinie wiarygodnie. Po pierwsze, swoboda i lekko\u015b\u0107 &#8211; nie ma tu miejsca na doci\u015bni\u0119cie peda\u0142\u00f3w do ziemi (prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, cz\u0142onkinie grupy w og\u00f3le nie przesadzaj\u0105 z efektami), a kiedy wchodzi jaki\u015b akustyczny instrument, odnajduje dla siebie pe\u0142n\u0105 przestrze\u0144, wybrzmiewa niezag\u0142uszany przez inne. To wa\u017cne, bo w partia saksofonu w <em>Every Second<\/em> zdradza niemal jazzrockow\u0105 wra\u017cliwo\u015b\u0107. Ten szczeg\u00f3\u0142 musi by\u0107 s\u0142yszalny. Po drugie, charakter partii wokalnych, kt\u00f3re cho\u0107 rwane i po punkowemu has\u0142owe, wisz\u0105 jednak na strz\u0119pkach melodii i s\u0105 podobnie czyste, nieprzeprodukowane, te\u017c do tej p\u0142yty przyci\u0105ga. Wokale w tej postaci prowadz\u0105 rozmow\u0119 z pozosta\u0142ymi instrumentami &#8211; cho\u0107by z dopowiadaj\u0105cym melodi\u0119 saksofonem w centralnym i tytu\u0142owym <em>Horizon<\/em>. Ale te\u017c z precyzyjnie nastrojonymi b\u0119bnami Horwood, kt\u00f3re po afryka\u0144sku \u015bpiewaj\u0105 &#8211; cz\u0119sto w partii perkusji zawarta jest ju\u017c ca\u0142a ramowa idea kompozycji. <\/p>\n<p>Aggs twierdzi, \u017ce chcia\u0142a wy\u015bpiewa\u0107 na tym albumie jak\u0105\u015b postkapitalistyczn\u0105 wizj\u0119 ze \u015bwiata SF bliskiego utopiom. Ale nawet bez wnikania w sens s\u0142\u00f3w da\u0142oby si\u0119 to odczyta\u0107 z charakteru ca\u0142o\u015bci. Wysz\u0142a im jasna, pozytywna p\u0142yta wo\u0142aj\u0105ca &#8211; jak w niedawnym singlu Enchanted Hunters &#8211; o plan dzia\u0142ania, zamiast grz\u0119zn\u0105\u0107 w litanii problem\u00f3w tego \u015bwiata. <\/p>\n<p><strong>TRASH KIT <em>Horizon<\/em><\/strong>, Upset The Rhythm 2019, <strong>7-8\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/2Fkm5Qr2HJjscx4GTkTEHe\" width=\"500\" height=\"380\" frameborder=\"0\" allowtransparency=\"true\" allow=\"encrypted-media\"><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ta muzyka sympatycznie si\u0119 przedstawia. Cztery takty perkusji solo Rachel Horwood we wst\u0119pie utworu Coasting informuj\u0105: B\u0119dziemy do was m\u00f3wi\u0107 j\u0119zykiem multikulturowo \u0142amanym. Gitara Rachel Aggs i bas Gill Partington (za\u0142oga stuprocentowo damska) do\u0142\u0105czaj\u0105c na kilka kolejnych k\u00f3\u0142ek i zaw\u0119\u017caj\u0105 kr\u0105g geograficzny &#8211; chodzi o Afryk\u0119, ze wskazaniem na akcentowanie rytmiczne po\u0142udniowoafryka\u0144skiej muzyki rozrywkowej. To, [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":22491,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,312,120,3319,3666,7,3823,4,1249,106],"tags":[4041],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22490"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=22490"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22490\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":22495,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22490\/revisions\/22495"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/22491"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=22490"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=22490"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=22490"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}