{"id":22506,"date":"2019-07-16T10:02:17","date_gmt":"2019-07-16T08:02:17","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=22506"},"modified":"2019-07-16T10:13:22","modified_gmt":"2019-07-16T08:13:22","slug":"wojna-bohaterow-the-black-kontra-the-white","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/07\/16\/wojna-bohaterow-the-black-kontra-the-white\/","title":{"rendered":"Wojna bohater\u00f3w: The Black kontra The White"},"content":{"rendered":"

Sytuacja jest jasna – nikt tu nikogo nie znokautuje, bo mamy do czynienia z wykonawcami po czterdziestce, nieco ju\u017c zm\u0119czonymi niema\u0142\u0105 karier\u0105. Zwyci\u0119zc\u0119 trzeba b\u0119dzie wyznaczy\u0107 mozolnie metod\u0105 punktow\u0105 w meczu na 12 rund. Bo zarazem nie spos\u00f3b nie odebra\u0107 tych dw\u00f3ch premier jako bezpo\u015bredniej konkurencji. Naprzeciwko siebie staj\u0105 dwie p\u0142yty rockowe w okolicach 40 min. nagrane przez tradycjonalist\u00f3w inspiruj\u0105cych si\u0119 bluesem i mocno wp\u0142ywaj\u0105cych na gara\u017cowe brzmienie ostatnich dw\u00f3ch dekad w Ameryce. Po jednej stronie duet The Black Keys <\/strong>z p\u0142yt\u0105 (chyba nieco ironicznie, zwa\u017cywszy na cudzys\u0142\u00f3w) zatytu\u0142owan\u0105 „Let’s Rock”<\/em>, po drugiej – z braku The White Stripes jest kontynuuj\u0105cy (w znacznej mierze) tradycje tamtej kapeli kwartet The Raconteurs<\/strong> pod wodz\u0105 Jacka White’a. Z albumem Help Us Stranger.\u00a0<\/em><\/p>\n

Runda 1<\/strong><\/p>\n

TBK<\/strong> Shine a Little Light. <\/em>Przyjemny ameryka\u0144ski rock \u015brodka pokazuj\u0105cy dobrze, czym ta p\u0142yta b\u0119dzie: \u017cadnego utworu bez chwytliwego riffu. I \u017cadnych zmian w wizerunku zespo\u0142u, kt\u00f3ry p\u0142ynnie rozmawia w niemal ka\u017cdym rockowym narzeczu, tyle \u017ce nie dorobi\u0142 si\u0119 wyra\u017anego w\u0142asnego brzmienia.<\/p>\n

TR<\/strong> Bored and Razed<\/em>. Z jakiego\u015b niemrawego progresywno-rockowego motywu Raconteurs robi\u0105 prostacki kawa\u0142ek z wej\u015bciem w stylu AC\/DC. Co ciekawe, brzmi\u0105 w tej sterydowej wersji z ca\u0142kiem uduszon\u0105 kompresj\u0105 stop\u0105 perkusji tak jakby produkowa\u0142 ich Danger Mouse, czyli cz\u0142owiek odpowiedzialny za kilka poprzednich p\u0142yt TBK – ale nie t\u0119 now\u0105.<\/p>\n

Werdykt:<\/strong> Ani do ko\u0144ca to pachnie, ani tamto n\u0119ci. Ale bardziej s\u0142uchalne jest TBK – zatem na pocz\u0105tek 1:0.<\/p>\n

Runda 2<\/strong><\/p>\n

TBK<\/strong> Eagle Birds<\/em>. Zgaszone boogie w stylu wczesnego ZZ Top, kt\u00f3re to \u017ar\u00f3d\u0142o inspiracji b\u0119dzie wraca\u0142o na p\u0142ycie. Mi\u0142o si\u0119 przeskakuje do produkcji, w kt\u00f3rej wszystko jest na miejscu, tylko po co na tak kluczowej pozycji w programie umieszcza\u0107 kawa\u0142ek trzecioligowy?<\/p>\n

TR <\/strong>Help Me Stranger.<\/em>\u00a0Drugi raz ten sam patent z dynamicznym przej\u015bciem do mocnego, podbitego brzmienia The Raconteurs – tym razem z brzmienia zaszumionej starej p\u0142yty. Ch\u00f3rek z typowego p\u00f3\u017anego The White Stripes wychodz\u0105cy momentami w a cappella<\/em> i lubiane przez White’a po\u0142\u0105czenie akustyka i gitary elektrycznej. Brzmi lepiej ni\u017c pierwszy, ale wci\u0105\u017c nuda.<\/p>\n

Werdykt:<\/strong> Z tak nijakim utworem jak Eagle Birds <\/em>to wygra\u0142by ka\u017cdy, ze szwagrem i dwiema gitarami pod r\u0119k\u0105. Grupie The Reconteurs prawie uda\u0142o si\u0119 to przebi\u0107 r\u00f3wn\u0105 nud\u0105. Prawie, czyli jednak nie przebili dna od do\u0142u. 1:1.<\/p>\n