{"id":226,"date":"2010-09-27T17:39:29","date_gmt":"2010-09-27T15:39:29","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=226"},"modified":"2010-09-27T17:44:18","modified_gmt":"2010-09-27T15:44:18","slug":"nie-ze-mna-takie-triki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/09\/27\/nie-ze-mna-takie-triki\/","title":{"rendered":"Nie ze mn\u0105 takie triki"},"content":{"rendered":"

Tricky potwierdza, \u017ce zn\u00f3w b\u0119dzie nagrywa\u0142 z Massive Attack – to chyba najwa\u017cniejsze, czego si\u0119 dowiedzia\u0142em z jego nowej – dzi\u015b wychodzi! – solowej p\u0142yty (chocia\u017c w tym wypadku – raczej z artyku\u0142\u00f3w towarzysz\u0105cych albumowi).<\/p>\n

Reszt\u0119 mo\u017cna dopowiedzie\u0107 w punktach.<\/p>\n

1. Wsp\u00f3\u0142pracownicy:<\/strong> Tym razem Frankey Riley, naprawd\u0119 niez\u0142a wokalistka. Tak naprawd\u0119 Francesca, bo irlandzko-w\u0142oskie korzenie. Do tego Bobbie Gillespie oraz gitarzysta Rachida Tahy, gwiazdora sceny algierskiej, nie\u017ale znanego w Europie, a bardzo dobrze we Francji. Objawia si\u0119 tu te\u017c m\u0142odszy brat Tricky’ego – Marlon Thaws (nagranie „Bristol To London”), wi\u0119c je\u015bli kto\u015b si\u0119 z\u0142o\u015bliwie zastanawia, gdzie si\u0119 podzia\u0142 talent Tricky’ego, z\u0142o\u015bliwie odpowiadam: zosta\u0142 w rodzinie.<\/p>\n

2. Miejsce zamieszkania:<\/strong> Pary\u017c. Je\u015bli kto\u015b si\u0119 nie zorientowa\u0142 po skojarzeniach z Rachidem Tah\u0105, kt\u00f3ry jest tu z pewno\u015bci\u0105 bardziej popularny ni\u017c Tricky i mo\u017ce dlatego przys\u0142a\u0142 tylko swojego gitarzyst\u0119. Oficjalne stanowisko w sprawie zmiany miejsca zamieszkania: Anglia nie jest ju\u017c t\u0105 sam\u0105 Angli\u0105, bo „zepsu\u0142o j\u0105 MTV”.<\/p>\n

3. Nowe fascynacje:<\/strong> Blues. \u00a0Ca\u0142e 11 lat po Mobym? No dobra, czepiam si\u0119, ca\u0142a p\u0142yta jest bardzo r\u00f3\u017cnorodna (a nawet „mixed”), tyle \u017ce takie momenty powinny dowodzi\u0107 progresywno\u015bci Tricky’ego. W innych utworach pobrzmiewa Barry Adamson (to ju\u017c wi\u0119cej ni\u017c 11 lat), a najlepszy groove na ca\u0142ej p\u0142ycie to motyw z serialu „Peter Gunn” (to ju\u017c ponad 50 lat), wykorzystywany w muzyce popularnej tak cz\u0119sto, \u017ce nawet sam to grywa\u0142em w piwnicy przed siedemnastu laty. Tu – w „Murder Weapon” (patrz klip poni\u017cej).<\/p>\n

4. Nowa ulubiona u\u017cywka:<\/strong> Stara ulubiona u\u017cywka. A mo\u017ce nawet: Sta\u0142a ulubiona u\u017cywka.\u00a0Na ok\u0142adce Tricky pozuje jak zwykle w k\u0142\u0119bach dymu. Tylko muzyka brzmi tak, jak gdyby w roli spowalniacza tricky u\u017cywa\u0142 nie marihuany, tylko valium. \u00a0Zreszt\u0105 to, czego u\u017cywa, b\u0119dzie mo\u017cna sprawdzi\u0107 osobi\u015bcie – ju\u017c\u00a04, 5 i 7 listopada wyst\u0105pi w Polsce.<\/p>\n

5. Czas trwania:<\/strong> 29’25. Tricky wyci\u0105gn\u0105\u0142 wszystkie atuty, skrywane pod poduszk\u0105 strzelby, a nawet tekst, kt\u00f3ry przyjaci\u00f3\u0142ka nagra\u0142a mu na sekretark\u0119 osiem lat temu. Odczuwalny czas trwania: ok. 45’00.<\/p>\n

Wysz\u0142o pi\u0119\u0107 punkt\u00f3w. Je\u015bli komu\u015b za ma\u0142o, to mo\u017ce sobie dopisa\u0107.<\/p>\n

\"\"<\/a>TRICKY „Mixed Race”<\/strong>
\nDomino 2010
\n 5\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Every Day”, „Bristol To London”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tricky potwierdza, \u017ce zn\u00f3w b\u0119dzie nagrywa\u0142 z Massive Attack – to chyba najwa\u017cniejsze, czego si\u0119 dowiedzia\u0142em z jego nowej – dzi\u015b wychodzi! – solowej p\u0142yty (chocia\u017c w tym wypadku – raczej z artyku\u0142\u00f3w towarzysz\u0105cych albumowi). Reszt\u0119 mo\u017cna dopowiedzie\u0107 w punktach. 1. Wsp\u00f3\u0142pracownicy: Tym razem Frankey Riley, naprawd\u0119 niez\u0142a wokalistka. Tak naprawd\u0119 Francesca, bo irlandzko-w\u0142oskie korzenie. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,120,7,9],"tags":[262],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/226"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=226"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/226\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=226"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=226"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=226"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}