{"id":227,"date":"2010-09-21T17:16:58","date_gmt":"2010-09-21T15:16:58","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=227"},"modified":"2010-09-23T15:52:46","modified_gmt":"2010-09-23T13:52:46","slug":"negrofilia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/09\/21\/negrofilia\/","title":{"rendered":"Negrofilia"},"content":{"rendered":"

Jedn\u0105 z najbardziej fascynuj\u0105cych cech wsp\u00f3\u0142czesnego hipsterstwa – je\u015bli jego cechy w og\u00f3le da si\u0119 zebra\u0107 i wyszczeg\u00f3lni\u0107 – jest specyficzna negrofilia. Poj\u0119cie starsze nawet ni\u017c samo hipsterstwo, troch\u0119 zapomniane, ale o wiele \u0142atwiejsze do precyzyjnego zdefiniowania – nie zmienia\u0142o si\u0119 te\u017c a\u017c tak przez lata. Oznacza doprowadzone do rozmiar\u00f3w niezdrowego kultu uwielbienie dla kultury Czarnych. Dzi\u015b spora cz\u0119\u015b\u0107 publiczno\u015bci college’owej, a w Polsce fan\u00f3w modnych alternatywnych gatunk\u00f3w, regularnie oddaje ho\u0142d wybranym gwiazdom czarnej muzyki, nie zag\u0142\u0119biaj\u0105c si\u0119 przy tym w tw\u00f3rczo\u015b\u0107 ca\u0142ej reszty. Sam nie jestem bez winy – \u0142atwiej mi si\u0119 zach\u0142ystywa\u0107 Janelle Monae (koncert w Polsce ju\u017c na pocz\u0105tku pa\u017adziernika) czy The Roots ni\u017c takim na przyk\u0142ad K’Naanem. Wi\u0119cej punkt\u00f3w zaczepienia. Ale nie jestem jedyny – na chorob\u0119 umiarkowanej negrofilii choruje ca\u0142a muzyczna prasa. Zgodno\u015b\u0107 zawsze jest podejrzana, a nic nie wywo\u0142uje takiej zgodno\u015bci jak w miar\u0119 udana nowa p\u0142yta kt\u00f3rego\u015b z co bardziej otwartych na dialog mi\u0119dzygatunkowy gigant\u00f3w hip-hopu. Przyk\u0142ad? Big Boi<\/strong> – bohater idealny, dzi\u0119ki skojarzeniom z od dawna przebijaj\u0105cym si\u0119 poza hiphopowe getto OutKastem.<\/p>\n

Potwierdzeniem narastania tego zjawiska jest dla mnie fakt, \u017ce dzisiejsze (w\u0142a\u015bciwie chyba debiut autorski?) wydawnictwo Big Boia, kt\u00f3ry muzycznie \u017cadnej rewolucji na nowej p\u0142ycie nie przedstawi\u0142, Pitchfork uhonorowa\u0142 ocen\u0105 o 1,2 pkt wy\u017csz\u0105 ni\u017c „Speakerboxxx\/The Love Below” OutKastu, album, kt\u00f3ry granice gatunku ostatecznie rozsadzi\u0142. Ja za sama ksywk\u0119 jednego z go\u015bci – Vonnegutt – got\u00f3w by\u0142bym da\u0107 Big Boiowi fory. A po \u015bwietnych recenzjach zdecydowa\u0142em si\u0119 wyda\u0107 na niego 36,99 w EMPiK-u, cho\u0107 za granic\u0105 mniej kosztuje niepolska wersja – tylko po to, by zakosztowa\u0107 pokoleniowego prze\u017cycia obcowania z tym albumem. <\/p>\n

Jak zwykle w takich sytuacjach trudno zaspokoi\u0107 wyostrzony apetyt. Tym bardziej, \u017ce Big Boi nagra\u0142 to przede wszystkim pracowicie i porz\u0105dnie wyprodukowany album. Jego najwi\u0119ksz\u0105 zaleta jest to, \u017ce skomponowany zosta\u0142 z konsekwencj\u0105 i pieczo\u0142owito\u015bci\u0105 na wiele plan\u00f3w. Pierwszym jest podd\u017awi\u0119kowo bucz\u0105cy syntetyczny bas i stopa podkr\u0119cona tak, \u017ce zalecam zdejmowanie filtru loudness zamiast jego nak\u0142adania, bo na co porz\u0105dniejszych systemach ods\u0142uchowych zwyczajnie niskie rejestry przes\u0142oni\u0105 ca\u0142\u0105 reszt\u0119. G\u0142\u0119biej mamy zawsze wielog\u0142osowy plan wokalny, a pod nim ka\u017cdorazowo – to nawet ociera si\u0119 o schemat – powtarzane w niesko\u0144czono\u015b\u0107 kr\u00f3tkie i melodyjne arpeggio syntezatora lub motyw pianina elektrycznego, wzgl\u0119dnie parti\u0119 st\u0142umionej gitary elektrycznej. Nie ma przesadnie du\u017co sampli ani nadmiaru autotune’a, co si\u0119 chwali. S\u0105 za to nak\u0142adaj\u0105ce si\u0119 na siebie melodie z poszczeg\u00f3lnych plan\u00f3w, a BB prezentuje flow na tyle szybki, \u017ceby robi\u0107 wra\u017cenie. Je\u015bli kto\u015b szuka bujaj\u0105cego hh, to w tym miejscu mo\u017ce sko\u0144czy\u0107 lektur\u0119, bo w\u0142a\u015bnie dobuja\u0142 si\u0119 do puenty.<\/p>\n

To, co mi przeszkadza w tym albumie, to w\u0142a\u015bnie jego poprawno\u015b\u0107 i schemat ca\u0142ej pocz\u0105tkowej sekwencji utwor\u00f3w – od „Daddy Fat Sax” po „General Patton” z kuriozalnym samplem operowym z Verdiego. No i koszmarne zak\u0142\u00f3cenie balansu tonalnego – jak by powiedzieli audiofile – sprawia, \u017ce jak nie baunsujesz (a w moim wieku baunsuje si\u0119 z rzadka), to s\u0142uchanie tego w ca\u0142o\u015bci troch\u0119 m\u0119czy. Album zaczyna si\u0119 dla mnie na „Tangerine” i wynosz\u0119 z tego, \u017ce w g\u0142\u0119bi duszy t\u0119skni\u0119 za szale\u0144stwem i rozmaito\u015bci\u0105, kt\u00f3re w OutKa\u015bcie gwarantowa\u0142 Dre. Ale je\u015bli oczekujecie, \u017ce teraz przek\u0142uj\u0119 nap\u0119cznia\u0142y balon, jakim jest s\u0142awa tego albumu, to musz\u0119 Was zawie\u015b\u0107. Z\u0142y to on nie jest, a wszystkie r\u00f3\u017cnice w odbiorze pozostan\u0105 kosmetyczne. Mog\u0119 co najwy\u017cej napisa\u0107, \u017ce w tym roku lepsza by\u0142a Janelle Monae (nagrywana nie bez pomocy Big Boia) i The Roots. Ale wcale nie \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce t\u0119 p\u0142yt\u0119 kupi\u0142em, w ko\u0144cu sam ju\u017c dawno pad\u0142em ofiar\u0105 negrofilii. <\/p>\n

\"\"<\/a>BIG BOI „Sir Lucious Left Foot… The Son of Chico Dusty”<\/strong>
\nDef Jam 2010
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Tangerine”, „Hustle Blood”, „Be Still”, „Shine Blockas”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jedn\u0105 z najbardziej fascynuj\u0105cych cech wsp\u00f3\u0142czesnego hipsterstwa – je\u015bli jego cechy w og\u00f3le da si\u0119 zebra\u0107 i wyszczeg\u00f3lni\u0107 – jest specyficzna negrofilia. Poj\u0119cie starsze nawet ni\u017c samo hipsterstwo, troch\u0119 zapomniane, ale o wiele \u0142atwiejsze do precyzyjnego zdefiniowania – nie zmienia\u0142o si\u0119 te\u017c a\u017c tak przez lata. Oznacza doprowadzone do rozmiar\u00f3w niezdrowego kultu uwielbienie dla kultury […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,120,7,9],"tags":[263],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/227"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=227"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/227\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=227"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=227"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=227"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}