{"id":22726,"date":"2019-08-13T12:54:40","date_gmt":"2019-08-13T10:54:40","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=22726"},"modified":"2019-08-13T17:12:19","modified_gmt":"2019-08-13T15:12:19","slug":"warto-o-tym-szeptac","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/08\/13\/warto-o-tym-szeptac\/","title":{"rendered":"Warto o tym szepta\u0107"},"content":{"rendered":"

Widzia\u0142em ostatnio wywiad z F\u00e9lici\u0105 Atkinson<\/strong>, w kt\u00f3rym dyskutuje ze swoim rozm\u00f3wc\u0105, czy to w og\u00f3le muzyka ambient. S\u0142usznie. Nie wszystko, co m\u00f3wione szeptem, staje si\u0119 z miejsca ambientem. Gdyby Brian Eno podczas s\u0142ynnego pobytu w szpitalu (kiedy wypracowywa\u0142 swoj\u0105 koncepcj\u0119 ambientu) koniecznie chcia\u0142 us\u0142ysze\u0107 t\u0119 muzyk\u0119 na harf\u0119, kt\u00f3ra brzmia\u0142a w tle, zawo\u0142a\u0142by piel\u0119gniark\u0119, albo zamkn\u0105\u0142 okno. Ale jego interesowa\u0142 spos\u00f3b, w jaki wtapia si\u0119 w t\u0142o. Z Atkinson jest jednak inaczej – jej muzyka ma wprawdzie si\u0142\u0119 mu\u015bni\u0119cia pi\u00f3rkiem, ale zmienia nastr\u00f3j i twardo walczy o uwag\u0119. Jej szeptane w duchu ASMR wokale s\u0105 tyle\u017c narz\u0119dziem odpr\u0119\u017cenia, co wyprowadzaj\u0105 z r\u00f3wnowagi, gdy pr\u00f3bujemy uchwyci\u0107 sens s\u0142\u00f3w, podw\u00f3jnie, albo i potr\u00f3jnie zakamuflowany – s\u0142owa s\u0105 poetyckie, po francusku, i jeszcze na granicy s\u0142yszalno\u015bci, przykryte w miksie elektronik\u0105 albo sprz\u0119\u017ceniami gitarowymi Stephena O’Malleya w imponuj\u0105cym fina\u0142owym Des Pierres<\/em>. Taki szept si\u0119 niesie.<\/p>\n

The Flower and the Vessel<\/em> to zestaw mo\u017ce nie najlepszy w dyskografii artystki z Bretanii, ale bardzo r\u00f3\u017cnorodny, intryguj\u0105cy dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w francuskiej muzyki z okolic impresjonizmu – od Debussy’ego i Satiego, po Ravela. Na wszystkich powo\u0142uje si\u0119 jego autorka, tu korzystaj\u0105ca z syntezatora, z brzmie\u0144 gamelanu, pianina elektrycznego, cz\u0119sto si\u0119gaj\u0105ca po efekty pog\u0142osowe. Jej muzyka przelewa si\u0119 swobodnie, bywa bezkszta\u0142tna, ale prawie zawsze ciep\u0142a, nasycona, w bliskim planie, bardzo humanistyczna. Bardzo tez osobista, co pewnie – mimo operowania barwami kojarz\u0105cymi si\u0119 z ambientem – robi z niej co\u015b innego.<\/p>\n

Stworzona podczas koncertowych podr\u00f3\u017cy ci\u0119\u017carnej artystki, nagrana w obcych miejscach p\u0142yta ma si\u0119 odnosi\u0107 do tych dw\u00f3ch do\u015bwiadcze\u0144 – ci\u0105\u017ca mia\u0142aby by\u0107 wr\u0119cz \u015brodkiem artystycznym, jak twierdzi nota towarzysz\u0105ca p\u0142ycie. Poczucie wyobcowania w nowej przestrzeni mno\u017cy si\u0119 przez do\u015bwiadczenie w\u0142asnej przemiany. Wychodzi co\u015b jeszcze mocniej wyobcowanego, dziwniejszego. Szereg intymnych, delikatnych gest\u00f3w o abstrakcyjnym charakterze. Bez z g\u00f3ry za\u0142o\u017conej formy, z wpisanym w to spowolnieniem, wype\u0142nianiem muzyk\u0105 moment\u00f3w, kt\u00f3re podr\u00f3\u017c wyjmuje poza nawias zwyk\u0142ego \u017cycia. Muzyka, kt\u00f3ra, kiedy trwa, jest niezwyk\u0142a, a kiedy ulatuje, nie pozostaje po niej wiele – tak jak po tych godzinach sp\u0119dzonych w oczekiwaniu na co\u015b w podr\u00f3\u017cy lub pokoju hotelowym. Prawdopodobnie – bo nie nie mia\u0142em okazji sprawdzi\u0107 – jest to zreszt\u0105 znakomita muzyka do odbioru na \u017cywo. B\u0119dzie zreszt\u0105 do tego okazja.<\/p>\n

Atkinson przyjedzie w tym roku do Polski dwukrotnie. Najpierw pojawi si\u0119 – ju\u017c w najbli\u017cszy weekend – na festiwalu Sanatorium D\u017awi\u0119ku<\/a> w Soko\u0142owsku. Obok m.in. Anthony’ego Paterasa, Lucia Capece, Rashada Beckera, Audrey Chen i wielu innych. Kameralny festiwal z gwiazdami muzyki, w kt\u00f3rej bycie postaci\u0105 rozpoznawaln\u0105 na ca\u0142ym \u015bwiecie pozostaje bez wp\u0142ywu na wielko\u015b\u0107 sali koncertowej. Po raz drugi zobaczymy j\u0105 w Krakowie na Unsoundzie<\/a>, w pa\u017adzierniku. Na tej drugiej imprezie pojawi si\u0119 te\u017c m.in. Eli Keszler, jeden z wielu artyst\u00f3w, kt\u00f3rych nagrania publikuje kierowana przez Atkinson i jej m\u0119\u017ca oficyna Shelter Press. <\/p>\n

Dzi\u015b Unsound ujawni\u0142 zreszt\u0105 trzeci\u0105 transz\u0119 swojego tegorocznego programu: Hildur Gudnad\u00f3ttir zagra muzyk\u0119 z wa\u017cnej (szczeg\u00f3lnie dla szerokiego odbioru jej dzia\u0142a\u0144) \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowej serialu Czarnobyl<\/em>, wyst\u0105pi\u0105 w Krakowie Klein i Zamilska, pojawi si\u0119 indonezyjska grupa Uwalmassa, Roly Porter przedstawi wsp\u00f3lnie z MFO widowisko audiowizualne pt. Kristvaen<\/em> (kt\u00f3re zawiera\u0107 b\u0119dzie materia\u0142y kr\u0119cone w Puszczy Bia\u0142owieskiej), a wsp\u00f3lny set na otwarcie imprezy zagraj\u0105 Bambounou i Lutto Lento. No i jeszcze wsp\u00f3lny koncert HHY i The Kampala Unit. Szczeg\u00f3\u0142y tutaj<\/a>. Warto szepta\u0107 o obu tych imprezach.<\/p>\n

FELICIA ATKINSON The Flower and the Vessel<\/em><\/strong>, Shelter Press 2019, 7\/10 <\/strong><\/p>\n