{"id":22776,"date":"2019-08-16T11:04:01","date_gmt":"2019-08-16T09:04:01","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=22776"},"modified":"2019-08-16T12:00:46","modified_gmt":"2019-08-16T10:00:46","slug":"jeszcze-wiecej-powera-premiery-tygodnia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/08\/16\/jeszcze-wiecej-powera-premiery-tygodnia\/","title":{"rendered":"Jeszcze wi\u0119cej Powera [+ premiery tygodnia]"},"content":{"rendered":"

Jak kto\u015b si\u0119 nazywa Benjamin John Power, powinien gra\u0107… he, he, power electronics. Suchar sta\u0142 si\u0119 w tym wypadku cia\u0142em, muzyka naszego bohatera nabiera\u0142a coraz mocniejszego brzmieniowo charakteru i poci\u0105gn\u0119\u0142a za sob\u0105 w ko\u0144cu wi\u0119ksz\u0105 grup\u0119 wyznawc\u00f3w, czego zwie\u0144czeniem jest p\u0142yta Animated Violence Mild<\/em>, pewnie najbardziej atrakcyjny album Blanck Mass<\/strong>, projektu, kt\u00f3ry Power prowadzi od niemal dekady i dla kt\u00f3rego g\u0142\u00f3wn\u0105 po\u017cywk\u0105 jest mo\u017ce nie dok\u0142adnie power electronics, ale og\u00f3lnie okolice muzyki postindustrialnej, noise’u, a wcze\u015bniej – muzyki dronowej, ambientu i progresywnej elektroniki. Tyle \u017ce na p\u0142ycie z jab\u0142kiem staje przed nami Power bohater, elegancki jak z magazynu mody, muzycznie przyst\u0119pny, z pe\u0142ni\u0105cymi coraz wa\u017cniejsz\u0105 funkcj\u0119 wokalami i riffami rodem z przeboj\u00f3w z lat 80. Zupe\u0142nie inny od tego zakapturzonego, dzikiego i introwertycznego Powera z szalonych koncert\u00f3w duetu Fuck Buttons sprzed mniej wi\u0119cej\u00a010 lat.<\/p>\n

O Powerze pisuj\u0119 regularnie, kibicuj\u0105c jego pierwszym solowym pr\u00f3bom, a ostatnio stawiaj\u0105c tez\u0119<\/a>, \u017ce nikt nie jest w stanie upchn\u0105\u0107 w sekundzie nagrania wi\u0119cej brzmie\u0144 syntezator\u00f3w ni\u017c on. To si\u0119 poniek\u0105d odnosi tak\u017ce do nowej p\u0142yty – tyle \u017ce o ile edytor w komputerze wydaje si\u0119 pod tym wzgl\u0119dem narz\u0119dziem o niesko\u0144czonych mo\u017cliwo\u015bciach, przestrze\u0144 akustyczna nie jest z gumy i dusi si\u0119 w nagraniach Blanck Mass coraz bardziej, trac\u0105c ca\u0142kiem dynamik\u0119, a na nowej p\u0142ycie tak\u017ce dolne pasmo. Od pierwszych minut album brzmi przez to jak gdyby zosta\u0142 nagrany w przeciwfazie. Death Drop<\/em>, utw\u00f3r drapie\u017cny i pot\u0119\u017cny jak gdyby Power chcia\u0142 Nine Inch Nails i Ministry przemno\u017cy\u0107 przez Rammsteina i Wagnera, z jednej strony robi wra\u017cenie, ale brzmieniowo jest p\u0142a\u015bciutki i dwuwymiarowy jak kartka papieru, przyda\u0142oby mu si\u0119 te\u017c wi\u0119cej energii w niskich cz\u0119stotliwo\u015bciach.<\/p>\n

To dalej muzyka, kt\u00f3rej dramaturgi\u0119 buduj\u0105 pi\u0119trzone p\u0119tle sampli i syntezatorowych arpeggi\u00f3w.\u00a0Ale na Animated Violence Mild<\/em> Power idzie nie w stron\u0119 minimalizmu, jak w pierwszych swoich nagraniach, ale przeciwnie – bardziej jak na World Eater<\/em>, w stron\u0119 bombastycznych, za to bardzo efektownych po\u0142\u0105cze\u0144, dla kt\u00f3rych fina\u0142ow\u0105 wisienk\u0105 na torcie (albo op\u0142atkiem mi\u0119towym – w zale\u017cno\u015bci od naszego nastawienia) bywa motyw w stylu lat 80., najcz\u0119\u015bciej przywodz\u0105cy na my\u015bl drugorz\u0119dne filmy i seriale z epoki. Ten z Hush Money<\/em> przypomina bardzo Listen To Your Heart<\/em> Roxette (naprawd\u0119, polecam por\u00f3wnanie). M\u00f3j ulubiony, prosty, taneczny House Vs. House<\/em>, te\u017c przynosi taki parotaktowy riff. Tutaj jednak ten rodzaj cwaniactwa zdecydowanie bardziej mi pasuje. Nowy album zbyt cz\u0119sto jednak przynosi przerost formy nad tre\u015bci\u0105 i utrat\u0119 kontroli nad brzmieniem. A czasami – jak w No Dice<\/em> – wieje nud\u0105 i tanioch\u0105. Dla mnie przypadek jest pouczaj\u0105cy, bo znam ju\u017c pierwsze reakcje na album Powera i widz\u0119, jak po raz kolejny mijam si\u0119 z gustem tzw. rynku. Rozpaczliwy, \u017ca\u0142obny tren dla ofiar ludzkiego konsumeryzmu, kt\u00f3ry tu zapowiada\u0142 autor, sta\u0142 si\u0119 po trosze opowie\u015bci\u0105 o tym, jak w jego w\u0142asnej karierze – cho\u0107 ci\u0105gle jeszcze prowadzonej raczej w cieniu alternatywnej sceny – efekciarstwo zwyci\u0119\u017ca. Za t\u0119 puent\u0119 pisan\u0105 \u017cyciem wypada doda\u0107 punkt do ostatecznej oceny, zreszt\u0105 w ostatecznym rachunku rzecz jest chyba jednak nieco lepsza ni\u017c World Eater<\/em>.<\/p>\n

BLANCK MASS Animated Violence Mild<\/em><\/strong>, Sacred Bones 2019, 6\/10<\/strong><\/p>\n