{"id":22834,"date":"2019-08-22T13:59:45","date_gmt":"2019-08-22T11:59:45","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=22834"},"modified":"2019-08-22T14:17:11","modified_gmt":"2019-08-22T12:17:11","slug":"nie-ma-euforii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/08\/22\/nie-ma-euforii\/","title":{"rendered":"Nie ma euforii"},"content":{"rendered":"

Zacznijmy od tego, \u017ce ta ca\u0142a <\/span>Euforia<\/span><\/em>\u00a0– ciekawa na tyle, \u017ceby o niej pisa\u0107 – to co\u015b jak spotkanie Billie Eilish i Lil Peepa na planie Spring Breakers<\/em>. Ko\u0144czy si\u0119 wprawdzie wyczerpaniem pomys\u0142\u00f3w i nieco chaotycznym rozk\u0142adaniem pomost\u00f3w do drugiego sezonu, ale ju\u017c ta gar\u015b\u0107 scen z pierwszych odcink\u00f3w daje do my\u015blenia. Cz\u0142owiek by to sobie poogl\u0105da\u0142 w Polsce w atmosferze niezdrowej sensacji, troch\u0119 jak dokument Oto Ameryka<\/em>\u00a0(kto\u015b pami\u0119ta?) w TVP za komuny, gdyby nie to, \u017ce nasze dzieciaki maj\u0105 tak samo odlotowe mo\u017cliwo\u015bci, co ich dzieciaki. I te same apki w smartfonach. W naszej geograficznej okolicy s\u0105 jeszcze wprawdzie jakie\u015b resztki cywilizacji i wi\u0119zi spo\u0142ecznych, ale potencja\u0142 jest.\u00a0\u00a0<\/span><\/p>\n

Histori\u0119 serialu – jako wsp\u00f3\u0142czesnej opowie\u015bci o ameryka\u0144skiej m\u0142odzie\u017cy wychowuj\u0105cej si\u0119 w czasach wszechobecnych dopalaczy, szybkiego seksu, nieuchronnej depresji itd. – ju\u017c pewnie znacie z licznych publikacji, wi\u0119c sobie daruj\u0119. Co jest w nim najbardziej uderzaj\u0105ce? Po pierwsze, \u017ce ten obrazek wydaje si\u0119 tak idealnie ameryka\u0144ski, cho\u0107 pierwowz\u00f3r serialu powsta\u0142 w Izraelu. Mo\u017ce chodzi tu o podobne spo\u0142eczne DNA dorastania w kraju w stanie permanentnej wojny i niepewno\u015bci. Po drugie, \u017ce atmosfera tego serialu jest zawiesi\u015bcie wr\u0119cz ponura. HBO robi przy tym swoj\u0105 zwyk\u0142\u0105 robot\u0119 doprawiania serialu pikanteri\u0105 i epatowania mocnymi, nierzadko nawet zaskakuj\u0105co jak na telewizj\u0119 dos\u0142ownymi scenami – je\u015bli w (nie)s\u0142awnym serialu Netflixa o samob\u00f3jstwie mieli\u015bmy 13 powod\u00f3w, to tutaj mamy tych powod\u00f3w 1300. Po trzecie wreszcie – jaki to jest kapitalny marketingowo trick z tym\u00a0<\/span>pokazywaniem planszy, \u017ce „apage, tylko i wy\u0142\u0105cznie dla doros\u0142ych!”. My\u015bl\u0119, \u017ce g\u0142\u00f3wnie dzi\u0119ki niemu uda si\u0119 przyci\u0105gn\u0105\u0107 do odbiornik\u00f3w ma\u0142oletni\u0105 widowni\u0119, przyzwyczajon\u0105 do tego, \u017ce w telewizji nie zobacz\u0105 niczego, czego w internecie ju\u017c nie widzieli. Zreszt\u0105 na koniec i tak si\u0119 tylko utwierdz\u0105 w tym przekonaniu – mam pewne podejrzenia, \u017ce to, co mo\u017ce 36-latka zdziwi\u0107, a 66-latka zaszokowa\u0107, dla 16-latka jest chlebem powszednim \u017cycia w spo\u0142eczno\u015bci cyfrowej. Przynajmniej w Ameryce, bo chcia\u0142bym wierzy\u0107, \u017ce u nas jest pod tym wzgl\u0119dem jeszcze nieco lepiej.<\/p>\n

Ale oczywi\u015bcie chcia\u0142bym co\u015b powiedzie\u0107 o muzyce. Mocny, cho\u0107 na dalsz\u0105 met\u0119 troch\u0119 monotonny soundtrack Euforii<\/em> przekonuje, \u017ce tryb ci\u0119\u017ckiego odurzenia, marihuanowy klimat unosz\u0105cy si\u0119 nad mainstreamem chyba od lat 90. (trip hop) dzi\u015b – za spraw\u0105 hiphopowych, a w szczeg\u00f3lno\u015bci trapowych nalecia\u0142o\u015bci – odczuwalny bywa w niemal ka\u017cdej konwencji. Mo\u017ce oczywisto\u015b\u0107, ale przynajmniej dostaniemy tu potwierdzenie. Przejawia si\u0119 to g\u0142\u00f3wnie w tym, \u017ce na olbrzymiej, ca\u0142kiem szerokiej i w wi\u0119kszo\u015bci bardzo wsp\u00f3\u0142czesnej playli\u015bcie<\/a> utwor\u00f3w wykorzystanych w serialu dominuj\u0105 charakterystyczne rytmiczne zwolnienia – piosenki wydaj\u0105 si\u0119 wolniejsze przy stosunkowo szybkim tempie mierzonym bezwzgl\u0119dnie, a to dlatego, \u017ce uderze\u0144 werbla mamy niewsp\u00f3\u0142miernie mniej do uderze\u0144 perkusyjnej stopy, a w masowym u\u017cyciu s\u0105 triole. To, co si\u0119 dzieje na ekranie, odrywa mo\u017ce od liczenia op\u00f3\u017anionych werbli, ale zawsze mo\u017cna zwr\u00f3ci\u0107 na to uwag\u0119 w drugiej cz\u0119\u015bci serialu, kiedy zrobi si\u0119 nudniej. <\/p>\n