{"id":22941,"date":"2019-08-30T10:50:00","date_gmt":"2019-08-30T08:50:00","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=22941"},"modified":"2019-08-30T12:04:22","modified_gmt":"2019-08-30T10:04:22","slug":"przy-tool","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/08\/30\/przy-tool\/","title":{"rendered":"Przy Tool"},"content":{"rendered":"

Od razu zastrzegam, \u017ce s\u0142ucha\u0142em tego materia\u0142u od p\u00f3\u0142nocy na w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0119. Nie by\u0142em na \u017cadnym tajnym przes\u0142uchaniu w Amsterdamie, ani nie zosta\u0142em wtajemniczony w jego kszta\u0142t przedpremierowo w \u017caden inny spos\u00f3b. Co bior\u0105c pod uwag\u0119 m\u00f3j zdystansowany stosunek do ameryka\u0144skiej grupy Tool <\/strong>i poprzednie wypowiedzi (w tym te dotycz\u0105ce singla zapowiadaj\u0105cego t\u0119 p\u0142yt\u0119) uwa\u017cam za s\u0142uszn\u0105 decyzj\u0119 marketingow\u0105 wydawc\u00f3w i dystrybutor\u00f3w. Nigdy nie by\u0142em fanem tej formacji, a z historycznego koncertu w warszawskiej Hali Mery, w szczycie popularno\u015bci zespo\u0142u, pami\u0119tam g\u0142\u00f3wnie narastaj\u0105ce poczucie obawy o w\u0142asne \u017cycie – zwi\u0105zane nie z si\u0142\u0105 propozycji grupy, tylko obawami o zabezpieczenia przeciwpo\u017carowe sali. Przyszed\u0142 jednak ten dzie\u0144, kiedy wpuszczenie p\u0142yty do serwis\u00f3w streamingowych przykry\u0142o nawet – przez szefa gabinetu premiera por\u00f3wnywane ju\u017c z katastrof\u0105 w Czarnobylu<\/a> – wpuszczenie warszawskich \u015bciek\u00f3w do Wis\u0142y, miejmy to wi\u0119c za sob\u0105.<\/p>\n

Po 13 latach oczekiwania zesp\u00f3\u0142 Tool spr\u00f3bowa\u0142 wyda\u0107 p\u0142yt\u0119 tak\u0105 jak 18 lat temu, a wysz\u0142o nawet jak w g\u0142\u0119bokich latach 90. Zaczn\u0119 od pozytyw\u00f3w. Ot\u00f3\u017c podobnie jak wi\u0119ksza cz\u0119\u015b\u0107 dyskografii, Fear Inoculum <\/em>potwierdza, \u017ce zesp\u00f3\u0142 ma swoje brzmienie. Co wi\u0119cej, tak jak przed laty pr\u00f3buje szuka\u0107 nowoczesno\u015bci, spogl\u0105da raczej do przodu ni\u017c wstecz, co w muzyce, szczeg\u00f3lnie tej rockowej, rzadkie. St\u0105d sekciarski nieco charakter odbioru nie bardzo mnie dziwi. Elementy tego brzmienia s\u0105 jednak sta\u0142e i do\u015b\u0107 czytelne. Odk\u0105d us\u0142ysza\u0142em ich pierwszy raz (\u00c6nima<\/em>), zwr\u00f3ci\u0142em uwag\u0119 na basist\u0119 Justina Chancellora, kt\u00f3ry tonami efekt\u00f3w wyr\u0105ba\u0142 sobie drog\u0119 do \u0142atwo rozpoznawalnej, troch\u0119 odklejaj\u0105cej si\u0119 w miksie barwy. I na perkusist\u0119 Danny’ego Careya, kt\u00f3ry dba o to, \u017ceby regularnie strzepywa\u0107 kurz ze wszystkich b\u0119bn\u00f3w przej\u015bciowych, kt\u00f3re sobie ustawia. A ustawia ich du\u017co. Tu musz\u0119 szybko przyhamowa\u0107, bo mia\u0142y by\u0107 pozytywy.<\/p>\n

Drugim pozytywem jest brzmienie. Tool nie traktuje swoich odbiorc\u00f3w jak dzieciak\u00f3w s\u0142uchaj\u0105cych muzyki pierwszy raz i potrzebuj\u0105cych maksymalnie g\u0142o\u015bnego, niekoniecznie dynamicznego odbioru. W sumie o tyle s\u0142usznie, \u017ce fandom formacji to dzi\u015b ludzie w wieku \u015brednim, raczej z tych, co to kupuj\u0105 pierwsze lampy i lod\u00f3wki na wino, mo\u017ce nawet sta\u0107 ich na to, kt\u00f3re produkuje sam Maynard James Keenan (swego czasu zrobili o tym ciekawy dokument), czyli np. to nebbiolo<\/a>. W streamingu rzecz brzmi ca\u0142kiem przyzwoicie, nie wiem, jak z tego okrutnie wycenionego fizycznego wydawnictwa<\/a>, ale obieca\u0142em sobie, \u017ce nie b\u0119d\u0119 wy\u015bmiewa\u0142.<\/p>\n

I trzeci pozytyw – Tool by\u0142 bardzo potrzebnym dla ci\u0119\u017ckiego rocka zespo\u0142em, kt\u00f3ry przez lata mia\u0142 dowodzi\u0107, \u017ce muzyka metalowa nad\u0105\u017ca za trendami, potrafi operowa\u0107 przestrzeni\u0105, przyswoi\u0142a postrockow\u0105 wra\u017cliwo\u015b\u0107. No i przypomina\u0142, \u017ce metal potrafi by\u0107 kompatybilny nie tylko z piwem, ale i trawk\u0105, bo te puste przestrzenie i balansuj\u0105ce na granicy nudy powtarzaj\u0105ce si\u0119 motywy trzeba czym\u015b wype\u0142ni\u0107. St\u0105d zreszt\u0105 te moje \u00f3wczesne obawy o warunki przeciwpo\u017carowe w Hali Mery, \u017ce si\u0119 tak wyt\u0142umacz\u0119.<\/p>\n

Ostatnie dobre wiadomo\u015bci, jakie mam dla tych, kt\u00f3rzy jeszcze nie wcisn\u0119li „play”: wi\u0119ksza cz\u0119\u015b\u0107 bardzo d\u0142ugiego (prawie p\u00f3\u0142torej godziny) programu Fear Inoculum<\/em> przebija ten niezbyt satysfakcjonuj\u0105cy utw\u00f3r tytu\u0142owy. Mnie przypad\u0142o do gustu Descending<\/em> i (po cz\u0119\u015bci, bo mo\u017cna by ten utw\u00f3r skr\u00f3ci\u0107 do 7-8 minut bez straty czegokolwiek) Invincible <\/em>– w obu jest jaka\u015b potoczysto\u015b\u0107, \u015bpiewno\u015b\u0107, znika na chwil\u0119 do\u015b\u0107 natr\u0119tna mechanika kompozycji Tool – o kt\u00f3rej za chwil\u0119 – a zaczyna si\u0119 te\u017c co\u015b ciekawszego dzia\u0107 w metrum, bo Tool w 4\/4 niestety nu\u017cy mnie do\u015b\u0107 szybko.<\/p>\n

\u017beby rozwia\u0107 pewien mit dotycz\u0105cy formacji Keenana: to bardzo proste formy. Szczeg\u00f3lnie w sferze gry akordowej. Cz\u0119sto por\u00f3wnuje si\u0119 ich z King Crimson, tymczasem na \u017cadnym poziomie ich muzyka nie osi\u0105ga ani tej z\u0142o\u017cono\u015bci, ani tej dramaturgii co KC, ale te\u017c chyba do tego nie aspiruje. To bardziej kontynuacja takiego Pink Floyd z okresu Meddle<\/em>, impresyjna, mocno ju\u017c kombinuj\u0105ca w studiu formacja z czas\u00f3w mieszaj\u0105cego si\u0119 prog-rocka i psychodelii, kt\u00f3ra posz\u0142a w metal. O ile jednak na poziomie harmonii rzecz bywa banalna, to raj maj\u0105 tu mi\u0142o\u015bnicy gitarowych tabulatur, bo co kilka takt\u00f3w dostaj\u0105 do zagrania nowy motyw. Tool jest pod tym wzgl\u0119dem profesorskim zespo\u0142em gara\u017cowych metalowc\u00f3w, kt\u00f3rzy kompozycje buduj\u0105 blokowo: cztery k\u00f3\u0142ka tego, potem cztery k\u00f3\u0142ka tamtego, cztery k\u00f3\u0142ka owego, zwolnienie, bas i perkusja (cztery k\u00f3\u0142ka), wej\u015bcie gitary (cztery k\u00f3\u0142ka), druga fraza (cztery k\u00f3\u0142ka), tyle \u017ce p\u00f3\u017aniej bloki rozsadza szesna\u015bcie, trzydzie\u015bci dwa, albo nie wiem ju\u017c ile k\u00f3\u0142ek sol\u00f3wki. Opowiedzia\u0142em tu w du\u017cym przybli\u017ceniu schemat b\u0119d\u0105cego niejako kulminacj\u0105 p\u0142yty 7empest<\/em>, w kt\u00f3rym to centralne ad libitum <\/em>naprawd\u0119 psuje niez\u0142y efekt. Lepiej ju\u017c wychodzi dyscyplina i liczenie, algebra sta\u0142a si\u0119 zreszt\u0105 – jak wiemy – znakiem firmowym grupy.<\/p>\n

Bo z tymi partiami solowymi gitary bywa raczej ma\u0142o zajmuj\u0105co. A perkusyjne solo w efekciarskim i troch\u0119 jednak pretensjonalnym, brzmieniowo wr\u0119cz kiczowatym (du\u017co si\u0119 ostatnio kombinuje z po\u0142\u0105czeniami perkusji i syntezator\u00f3w) utworze Chocolate Chip Trip<\/em> to ju\u017c w og\u00f3le dla mnie kiks i co\u015b, co nie powinno na p\u0142yt\u0119 trafi\u0107. Chyba \u017ce by\u0142o efektem jakich\u015b kompromis\u00f3w wynikaj\u0105cych z osobistych ambicji w obr\u0119bie zespo\u0142u. Ale pisa\u0142em przez p\u00f3\u0142 tygodnia tekst o Tonym Allenie, s\u0142ucha\u0142em Magmy, wi\u0119c jestem po kilometrach nagra\u0144 najlepszych perkusist\u00f3w \u015bwiata i prosz\u0119 mi wybaczy\u0107 z\u0142o\u015bliwo\u015b\u0107. Zako\u0144cz\u0119 ju\u017c delikatniej – ca\u0142o\u015b\u0107 ma sw\u00f3j przyjemnie nie\u015bpieszny flow, dostosowany do wieku publiczno\u015bci. I to prosz\u0119 traktowa\u0107 jako pozytyw.<\/p>\n

TOOL Fear Inoculum<\/em><\/strong>, Volcano 2019, 6\/10 <\/strong><\/p>\n