{"id":22976,"date":"2019-09-03T09:41:27","date_gmt":"2019-09-03T07:41:27","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=22976"},"modified":"2019-09-03T10:17:33","modified_gmt":"2019-09-03T08:17:33","slug":"dziwny-dziwny-dziwny","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/09\/03\/dziwny-dziwny-dziwny\/","title":{"rendered":"Dziwny, dziwny, dziwny"},"content":{"rendered":"<p>W ka\u017cdym tygodniu da\u0142oby si\u0119 wycisn\u0105\u0107 z aktualnej oferty minimalizm w ilo\u015bciach hurtowych. W tym &#8211; cho\u0107by z ca\u0142kiem imponuj\u0105cej p\u0142yty, kt\u00f3r\u0105 nagrali Bonnie &#8222;Prince&#8221; Billy z Bryce&#8217;em Dessnerem. Ale ten prosty kod jest ju\u017c wsz\u0119dzie, w p\u00f3\u0142toragodzinnym utworze, kt\u00f3ry gra\u0142 wczoraj Joshua Abrams z zespo\u0142em w Pardon To Tu, regularnie w muzyce tanecznej i soundtrackach, coraz cz\u0119\u015bciej w przebojach pop, a bywa, \u017ce i u grupy Tool. Je\u015bli nie powtarzaj\u0105ce si\u0119 i matematycznie ewoluuj\u0105ce motywy, to tendencje do wykorzystywania egzotycznych brzmie\u0144, instrument\u00f3w perkusyjnych, a je\u015bli nie te ostatnie, to chocia\u017c iluzje d\u017awi\u0119kowe. W tych trzech zestawach te\u017c jaki\u015b pierwiastek tej tendencji si\u0119 znajdzie, ale zebra\u0142em je raczej pod k\u0105tem nieprzystawania do czegokolwiek innego &#8211; s\u0105 nieklasyfikowalne, przedziwne i zaskakuj\u0105ce.<!--more--><\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3287549076\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/mondoj.bandcamp.com\/album\/jeremy\">Jeremy by G.S. Sultan<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>G.S. SULTAN <em>Jeremy<\/em><\/strong>, Mondoj 2019, <strong>7\/10<\/strong><br \/>\nNie wiem, sk\u0105d Mondoj bierze autor\u00f3w swoich p\u0142yt, ale gdy tak patrz\u0119 na to, <a href=\"https:\/\/mondoj.bandcamp.com\/\">co ta wytw\u00f3rnia w kr\u00f3tkim czasie zebra\u0142a<\/a>, czuj\u0119, \u017ce dziwno\u015b\u0107 jest g\u0142\u00f3wn\u0105 wsp\u00f3ln\u0105 cech\u0105. Ich ostatni bohaterowie pod\u0105\u017caj\u0105 w ost\u0119py muzyki komputerowej. Kr\u00f3ciutki album Amerykanina Roya Wernera &#8211; wyst\u0119puj\u0105cego jako <strong>G.S. Sultan<\/strong> i pos\u0142uguj\u0105cego si\u0119 systemem Max\/MSP (z samplami z Setha Grahama, bohatera poprzedniej p\u0142yty polskiej wytw\u00f3rni) &#8211; to o\u017cywiona, aktywna materia d\u017awi\u0119kowa, w kt\u00f3rej motywy syntetycznych wibrafon\u00f3w, d\u0142ugie partie syntetycznych organ\u00f3w i zap\u0119tlane echa wyst\u0119puj\u0105 obok siebie, rozsmarowane w wielu warstwach. Niby to kompozycje kojarz\u0105ce si\u0119 z minimalizmem, ale wykorzystywanym bez oszcz\u0119dzania. Zaskakuj\u0105ce, myl\u0105ce tropy i prowadz\u0105ce w najlepszym na p\u0142ycie utworze <em>Cavewshitler <\/em>do maksymalistycznej wersji minimalizmu. Trudno zamkn\u0105\u0107 ods\u0142uch z jednoznacznym werdyktem &#8211; za ka\u017cdym razem co\u015b tu i \u00f3wdzie wystaje, jak gdyby dzia\u0142a\u0142a tu jaka\u015b posta\u0107 zasady Heisenberga i skupianie si\u0119 na jednej z cech muzyki powodowa\u0142o utrat\u0119 informacji o innych jej cechach. A to, jak s\u0142uchamy, wp\u0142ywa\u0142oby na sam\u0105 muzyk\u0119. Dziwne wra\u017cenie i r\u00f3wnie dziwna muzyka.  <\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=95611182\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/sirom.bandcamp.com\/album\/a-universe-that-roasts-blossoms-for-a-horse\">A Universe that Roasts Blossoms for a Horse by \u0160irom<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>\u0160IROM <em>A Universe That Roasts Blossom for a Horse<\/em><\/strong>, tak:til 2019, <strong>7-8\/10 <\/strong><br \/>\nTak by m\u00f3g\u0142 brzmie\u0107 psychodeliczny folk w wersji s\u0142owia\u0144skiej, gdyby\u015bmy na pocz\u0105tku lat 70. stanowili istotn\u0105 konkurencj\u0119 np. dla Niemc\u00f3w czy Brytyjczyk\u00f3w, a czerpali w spos\u00f3b naturalny z tego, co dalej na Wschodzie. Surrealistyczne tytu\u0142y d\u0142ugich utwor\u00f3w zapowiadaj\u0105 tu muzyk\u0119, kt\u00f3ra skupia, a nawet uprowadza uwag\u0119 i gna z nami w niewiadomym kierunku. Ani to wsp\u00f3\u0142czesny krautrock, ani odnowiony folk, cho\u0107 przecie\u017c z Richardem Dawsonem czy grup\u0105 Bitchin Bajas mogliby sobie cz\u0142onkowie grupy <strong>\u0160irom <\/strong>poda\u0107 r\u0119ce. Trio tworz\u0105 Ana Kravanja, Samo Kutin i Iztok Koren, a lista instrument\u00f3w jest tak d\u0142uga jak ta notka, a obejmuje, pr\u00f3cz oczywistych smyczk\u00f3w i perkusjonali\u00f3w tak\u017ce instrumenty przywiezione z Azji, Afryki czy Ameryki P\u00f3\u0142nocnej. I r\u00f3\u017cne znalezione przedmioty albo samor\u00f3bki. W naszych warunkach to by\u0142by troch\u0119 Atman, troch\u0119 duet Maniucha i Ksawery, a troch\u0119 Ma\u0142e Instrumenty. Przy czym ca\u0142y czas nie ma w tym pe\u0142nego opisu formacji ze S\u0142owenii. Efekt zn\u00f3w przypomina o czasach nadmiaru &#8211; bo wydarzy\u0107 si\u0119 tu mo\u017ce wszystko, podr\u00f3\u017cujemy w przestrzeni i w czasie &#8211; ale te\u017c i z minimalizmem mog\u0105 si\u0119 kojarzy\u0107 te motywy grane na tanpurze, rubabie czy banjo. Recenzent The Quietus <a href=\"https:\/\/thequietus.com\/articles\/27032-irom-a-universe-that-roasts-blossoms-for-a-horsereview\">wymachuje wr\u0119cz tym minimalizmem<\/a> jak gdyby pr\u00f3bowa\u0142 si\u0119 broni\u0107 przez zatoni\u0119ciem w tej pe\u0142nej r\u00f3\u017cnych \u017ar\u00f3de\u0142 muzyce. A S\u0142owe\u0144cy uciekaj\u0105 &#8211; a to w muzyk\u0119 dawn\u0105, a to na Daleki Wsch\u00f3d, a to w stron\u0119 \u015brodkowej Azji. Skupiaj\u0105 ca\u0142\u0105 uwag\u0119, a ich szalona muzyka stanowi rewers tego, co robi Joshua Abrams &#8211; \u015brodki spoza kultury Zachodu stosuj\u0105 nie do budowania transu, tylko do snucia opowie\u015bci. Jej dynamika, zmienno\u015b\u0107 i subtelno\u015b\u0107 s\u0105 bardzo poci\u0105gaj\u0105ce, niezwykle oryginalne i w \u017caden trend si\u0119 wpisuj\u0105.<\/p>\n<p><iframe style=\"border: 0; width: 500px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=3408181739\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"http:\/\/pionierskarecords.bandcamp.com\/album\/split-lust\">split &quot;Lust&quot; by Tutti Harp &amp; WD30<\/a><\/iframe><\/p>\n<p><strong>TUTTI HARP \/ WD30 <em>Split &#8222;Lust&#8221;<\/em><\/strong>, Pionierska 2019,<strong> 7\/10<\/strong><br \/>\nPe\u0142en delikatno\u015bci, ale te\u017c emocjonalnego napi\u0119cia materia\u0142 <strong>Tutti Harp<\/strong> (Maks Wi\u015bniewski) na stronie A, z g\u0142osem Iwony Kr\u00f3l w pierwszej cz\u0119\u015bci, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bciwie od razu przekona\u0142a mnie do zainteresowania si\u0119 tym wydawnictwem (<em>Patch 1 <\/em>to utw\u00f3r na ca\u0142kiem mocn\u0105 \u00f3semk\u0119). A z biegiem czasu wci\u0105ga coraz mocniej, prostymi i znanymi \u015brodkami: mieszanin\u0105 d\u017awi\u0119k\u00f3w konkretnych, syntezy, gitar i efekt\u00f3w. Nabiera bardziej mrocznego, dubowego charakteru, niemal jak w nagraniach z Chain Reaction, a w <em>Patch 3<\/em> konfrontuje eksperymentalne spojrzenie na przestrze\u0144 d\u017awi\u0119kow\u0105 i plemienn\u0105 rytmik\u0119 z syntezatorowymi arpeggiami w stylu szko\u0142y berli\u0144skiej. Czyli znowu s\u0105 \u015blady minimalizmu w wydychanym powietrzu, ale konsumpcji podlega\u0142y te\u017c inne sk\u0142adniki.<br \/>\n<strong>WD30 <\/strong>(Mateusz Rosi\u0144ski, strona B) prezentuje pocz\u0105tkowo muzyk\u0119 ambient w bardziej statycznej, bli\u017cszej esencji gatunku formule. R\u00f3wnie oszcz\u0119dnej. W <em>Scale 1 <\/em>przechodzi stopniowo od sch\u0142odzonych do cieplejszych, bardziej naturalnych faktur, ale nostalgiczn\u0105 podr\u00f3\u017c zamyka w zgie\u0142ku. Dalej pod\u0105\u017ca w kierunku urozmaiconego i do\u015b\u0107 ekspresyjnego dynamicznie noise&#8217;u, a w ko\u0144cu &#8211; do ha\u0142asu o bardziej statycznym charakterze. Nie ma w tym agresji &#8211; to ca\u0142y czas muzyka, kt\u00f3ra w pierwszej kolejno\u015bci wype\u0142nia przestrze\u0144, a w<em> Scale 3 <\/em>staje si\u0119 zn\u00f3w &#8211; troch\u0119 efekciarsko &#8211; dynamiczna i pe\u0142na przypadkowo\u015bci. Wsp\u00f3lny jest szum w r\u00f3\u017cnych kolorach jako podstawowy sk\u0142adnik muzyki. Z szumu\u015b powsta\u0142, w szum si\u0119 obr\u00f3cisz &#8211; chcia\u0142oby si\u0119 strawestowa\u0107 Papcia Chmiela. I kaseta, no\u015bnik ci\u0105gle chyba uznawany za nieco dziwny, ma w tym przypadku g\u0142\u0119boki sens. Ale bez wzgl\u0119du na no\u015bniki (na kasecie ukaza\u0142 si\u0119 tak\u017ce G.S. Sultan) warto si\u0119 zderzy\u0107 z ca\u0142\u0105 tr\u00f3jk\u0105, czw\u00f3rk\u0105, a w\u0142a\u015bciwie to nawet sz\u00f3stk\u0105 wykonawc\u00f3w.  <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>W ka\u017cdym tygodniu da\u0142oby si\u0119 wycisn\u0105\u0107 z aktualnej oferty minimalizm w ilo\u015bciach hurtowych. W tym &#8211; cho\u0107by z ca\u0142kiem imponuj\u0105cej p\u0142yty, kt\u00f3r\u0105 nagrali Bonnie &#8222;Prince&#8221; Billy z Bryce&#8217;em Dessnerem. Ale ten prosty kod jest ju\u017c wsz\u0119dzie, w p\u00f3\u0142toragodzinnym utworze, kt\u00f3ry gra\u0142 wczoraj Joshua Abrams z zespo\u0142em w Pardon To Tu, regularnie w muzyce tanecznej i [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":22981,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,2233,2692,298,312,120,107,558,3823],"tags":[4086,4087,4089,4088],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22976"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=22976"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22976\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":22992,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22976\/revisions\/22992"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/22981"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=22976"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=22976"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=22976"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}