{"id":22993,"date":"2019-09-04T14:30:39","date_gmt":"2019-09-04T12:30:39","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=22993"},"modified":"2019-09-04T15:13:53","modified_gmt":"2019-09-04T13:13:53","slug":"czterogwiazdowa-lana","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/09\/04\/czterogwiazdowa-lana\/","title":{"rendered":"Czterogwiazdkowa Lana"},"content":{"rendered":"

Kto nie ogl\u0105da\u0142 do\u015b\u0107 ponurej wizji bliskiej przysz\u0142o\u015bci w serialu Rok za rokiem<\/em>, powinien to obejrze\u0107. A kto ju\u017c widzia\u0142, ten wie, co to Partia Czterogwiazdkowa (Four Star Party, troch\u0119 nawi\u0105zanie do w\u0142oskiego Ruchu Pi\u0119ciu Gwiazd) i jej szefowa Vivienne Rook – troch\u0119 Pawe\u0142 Kukiz, troch\u0119 Agata Duda (a mo\u017ce Julia Przy\u0142\u0119bska?), a troch\u0119 jednak posta\u0107 z pogranicza kabaretu i mydlanej opery. Nieprzewidywalna, tajemnicza, pozbawiona obciachu, a zarazem bliska masowemu odbiorcy telewizyjnej polityki i „m\u00f3wi\u0105ca, jak jest”. A przy tym m\u00f3wi\u0105ca, jak chce. Przeciw politycznej poprawno\u015bci i konwenansom. St\u0105d r\u00f3wnie\u017c czterogwiazdkowo\u015b\u0107 w nazwie tej populistycznej partii. I couldn’t give a fuck<\/em> – m\u00f3wi Rook, ale fuck wypada zamieni\u0107 gwiazdkami: ****. No wi\u0119c Lana Del Rey<\/strong> przenios\u0142a tak rozumian\u0105 czterogwiazdkowo\u015b\u0107 do ballady pop. I je\u015bli by\u0142y ju\u017c power ballads<\/em> i murder ballads<\/em>, to ona proponuje fucking ballads<\/em>. Od niespodziewanego rzutu r\u00f3\u017cnych wariant\u00f3w wyrazu na f. Co nasun\u0119\u0142o mi pewn\u0105 my\u015bl: skoro ju\u017c koledzy z kraju<\/a> i zagranicy<\/a> uznali p\u0142yt\u0119 za wybitn\u0105, mo\u017ce by si\u0119 tak zastanowi\u0107 nad szczeg\u00f3\u0142ami arytmetyki Norman Fucking Rockwell<\/em>?<\/p>\n

B\u0119dzie kr\u00f3tko, chocia\u017c sama p\u0142yta jest moim zdaniem za d\u0142uga o jakie\u015b 15 minut. Ultrajednostajny klimat muzyki Lany – nawet tej najlepszej, bo to jej najlepszy album – wynika z samego jej za\u0142o\u017cenia. Wokalistka odbywa melancholijn\u0105 podr\u00f3\u017c w miejscu, snuj\u0105c si\u0119 w\u015br\u00f3d zabytkowych dekoracji. 67 minut nowego albumu to co\u015b jak 67 minut filmu, w kt\u00f3rym bohaterka podr\u00f3\u017cuje, a techniczni z mozo\u0142em przewijaj\u0105 t\u0142o. Ale summa summarum <\/em>dostajemy tu opus magnum<\/em>, wi\u0119c swoistym modus operandi<\/em> jest tu wyci\u015bni\u0119cie tematu do reszty z – mam nadziej\u0119 – zamkni\u0119ciem drzwi przed jak\u0105\u015b zasadnicz\u0105 przemian\u0105. Bo Lana Del Rey zas\u0142uguje na taki od\u015bwie\u017caj\u0105cy impuls czysto muzyczny, jaki dosta\u0142 Tom Waits w latach 80. W przemian\u0119 z jednej strony nie wierz\u0119, bo jak dot\u0105d warto\u015bci\u0105 constans<\/em> by\u0142a u Lany w\u0142a\u015bnie szeroko rozumiana obsesja retro. Ale z drugiej strony – jej g\u0142\u00f3wny wsp\u00f3\u0142pracownik, Jack Antonoff, ma bardzo szerokie umiej\u0119tno\u015bci, co udowadnia co i rusz, w tym roku u Taylor Swift i Carly Rae Jepsen, pretenduj\u0105c do miana najlepszego autora popowych hit\u00f3w do wynaj\u0119cia. <\/p>\n

Przejd\u017amy jednak do arytmetyki, a w\u0142a\u015bciwie do serii \u0107wicze\u0144 z por\u00f3wnywania wielko\u015bci: <\/p>\n

(1)
\nPiosenki ze s\u0142owem fuck<\/em> >> Piosenki bez s\u0142owa fuck<\/em><\/p>\n

(2)
\nPiosenki ze s\u0142owem fuck<\/em>, ale tylko w tek\u015bcie > Piosenki ze s\u0142owem fuck <\/em>w tytule (chocia\u017c delikatno\u015b\u0107 i pow\u0142\u00f3czysto\u015b\u0107 fuck\u00f3w w Fuck It I Love You<\/em> jest godna odnotowania)<\/p>\n

(3)
\nFucking syntezator > Fucking fortepian <\/p>\n

(4)
\nCinnamon Girl<\/em> Lany Del Rey << Cinnamon Girl<\/em> Neila Younga<\/p>\n

(5)
\nUkradziony motyw w Doin\u2019 Time<\/em> > Ukradziony tytu\u0142 w Cinnamon Girl<\/em><\/p>\n

(6)
\nPiosenki z miejscami w tytu\u0142ach > Piosenki z osobami w tytu\u0142ach<\/p>\n

(7)
\nThe Next Best American Record<\/em> < The Greatest<\/em> (chocia\u017c r\u00f3\u017cnica nie jest wielka)<\/p>\n

(8)
\nJednostajno\u015b\u0107 dzisiejszej Lany Del Rey = Jednostajno\u015b\u0107 wczesnego Toma Waitsa<\/p>\n

(9)
\nPrzesadny zachwyt prasy nowym Toolem > Przesadny zachwyt prasy now\u0105 Lan\u0105<\/p>\n

(10)
\nVenice Bitch<\/em> > Wszystko inne<\/p>\n

LANA DEL REY Norman Fucking Rockwell!<\/em><\/strong>, Interscope 2019, 7,696\/10<\/strong><\/p>\n