{"id":23034,"date":"2019-09-06T10:07:48","date_gmt":"2019-09-06T08:07:48","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=23034"},"modified":"2019-09-06T17:24:54","modified_gmt":"2019-09-06T15:24:54","slug":"wolnosc-kocha-i-rozumie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2019\/09\/06\/wolnosc-kocha-i-rozumie\/","title":{"rendered":"Wolno\u015b\u0107 kocha i rozumie"},"content":{"rendered":"

Zabawne, jak pocz\u0105tek Free<\/em> zaz\u0119bia si\u0119 z ukazuj\u0105c\u0105 si\u0119 dzi\u015b p\u0142yt\u0105 Milesa Davisa<\/a>. Wprawdzie tr\u0105bka – kt\u00f3ra jeszcze b\u0119dzie wraca\u0107 tu nieustannie – nale\u017cy do Lerona Thomasa, to jednak wyra\u017anie zapowiada: je\u015bli szukacie kolejnej rockowej p\u0142yty, to lepiej id\u017acie ju\u017c sobie. Iggy Pop nie spe\u0142nia niczyich zachcianek, nie schowa\u0142 w r\u0119kawie jeszcze jednego albumu na miar\u0119 Post Pop Depression<\/em>, tylko poszed\u0142 w bok, zacieraj\u0105c dystans mi\u0119dzy gatunkami, w obr\u0119bie kt\u00f3rych porusza\u0142 si\u0119 przez ostatnie lata. \u017beby by\u0142o bardziej zaskakuj\u0105co i bardziej mi\u0119dzygatunkowo Thomas jest wsp\u00f3\u0142producentem p\u0142yty, a partneruje mu kojarz\u0105ca si\u0119 z okolicami ambientu Sarah Lipstate, czyli Noveller (ostatnio bardzo zgrabna p\u0142yta A Pink Sunset for No One<\/em>, \u017ce tak przypomn\u0119). A wokalista poszed\u0142 w melodeklamowane uwagi o \u017cyciu i \u015bmierci, wychodz\u0105c z za\u0142o\u017cenia, \u017ce je\u015bli kogo\u015b to dziwi, to nic nie wie o tym, kim jest Iggy Pop w wieku 72 lat.<\/p>\n

Chc\u0119 by\u0107 wolny<\/em> – wzruszaj\u0105co zaczyna Pop w omawianym ju\u017c utworze tytu\u0142owym, a w\u0142a\u015bciwie kr\u00f3tkim, eterycznym intro. Ale zaraz potem w Loves Missing <\/em>w du\u017cym skr\u00f3cie kre\u015bli histori\u0119 rocka od groove’u, kt\u00f3ry przypomina Beatlesowskie Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band<\/em>, a\u017c po now\u0105 fal\u0119. Proste i skuteczne. Jeden z lepszych utwor\u00f3w na p\u0142ycie, ale raczej myl\u0105cy, bo program nie rozwinie si\u0119 w tym kierunku, a Pop nie wyjdzie ponad ekspresj\u0119 wokaln\u0105, kt\u00f3r\u0105 prezentuje w tej niez\u0142ej piosence. Zagubi si\u0119 w do\u015b\u0107 enigmatycznych przeno\u015bniach – jak ta z Sonali <\/em>(\u017beby zaparkowa\u0107 samoch\u00f3d, musisz znale\u017a\u0107 miejsce \/ Albo sp\u0119dzi\u0107 reszt\u0119 dnia na autostradzie<\/em>). Zapowiadaj\u0105cy p\u0142yt\u0119 singlowy James Bond oka\u017ce si\u0119 najs\u0142abszym ogniwem ca\u0142o\u015bci. Glow In The Dark<\/em> – ciekawym krokiem w mrok, na basowym riffie ocieraj\u0105cym si\u0119 o konwencj\u0119 Ariela Pinka. A w\u00a0Do Not Go Gentle Into That Good Night<\/em>\u00a0– w ko\u0144cowej cz\u0119\u015bci p\u0142yta, kt\u00f3ra pod\u0105\u017cy w stron\u0119 s\u0142owa m\u00f3wionego – autor czyta wiersz Dylana Thomasa, ale ze swoim twardym barytonem kojarzy si\u0119 jednocze\u015bnie z czytaj\u0105cym swoje teksty Williamem Burroughsem. Chocia\u017c w Dirty Sanchez<\/em> \u015bpiewa, \u017ce Words don’t mean shit to society<\/em> (dominant\u0105 tekst\u00f3w wydaje si\u0119 cyfrowe do\u015bwiadczenie, oddalenie od cz\u0142owiecze\u0144stwa w jego dotychczasowej definicji; we’re only human, no longer human <\/em>– mamy p\u00f3\u017aniej w Page<\/em>), to jest to p\u0142yta, na kt\u00f3rej do s\u0142\u00f3w Pop przywi\u0105zuje spor\u0105 wag\u0119. Po cz\u0119\u015bci, jak ju\u017c sygnalizuje przyk\u0142ad Thomasa, s\u0105 to wa\u017cne dla niego s\u0142owa innych autor\u00f3w – w We Are the People <\/em>Pop\u00a0przypomnia\u0142 z kolei wiersz Lou Reeda.<\/p>\n

Jak na weterana, zaj\u0119cia muzyczne mia\u0142 ostatnio ca\u0142kiem progresywne – czego dowodem wsp\u00f3\u0142praca z Onehotrix Point Never przy muzyce do filmu Good Time<\/em> albo nagrana we wsp\u00f3\u0142pracy z Tarwater i Alv\u0105 Noto p\u0142yta, na kt\u00f3rej czyta\u0142 wiersze Walta Whitmana. Mo\u017ce to ostatnie do\u015bwiadczenie mia\u0142o wp\u0142yw na Free<\/em>, cho\u0107 muzycznie nie jest to znowu a\u017c tak nowoczesny album. Trudno ten materia\u0142, ko\u0144cz\u0105cy si\u0119 sugestywnie mrocznym The Dawn <\/em>(Love and sex are gonna occur to you \/ And neither one will solve the darkness<\/em>), uzna\u0107 za odwa\u017cny. Ale \u0142atwo go potraktowa\u0107 jako wolny od presji. Jest minimalistyczny, do\u015b\u0107 prosty, w wi\u0119kszo\u015bci uwolniony od fizyczno\u015bci rockandrollowego rzemios\u0142a. Owszem, poprzedni album Popa, rockowy Post Pop Depression<\/em>, wed\u0142ug wszelkich wskaza\u0144 mia\u0142 by\u0107 jego po\u017cegnaln\u0105 p\u0142yt\u0105. Wypada wi\u0119c w tym nowym widzie\u0107 – tu sensacja i wewn\u0119trzna sprzeczno\u015b\u0107 – wydan\u0105 za \u017cycia p\u0142yt\u0119 post mortem: uwolniony duch artysty unosi si\u0119 swobodnie nad Ziemi\u0105. Post Pop Depression<\/em> to pewnie rodzaj do\u015bwiadczenia, za jakie chcia\u0142aby Popa pami\u0119ta\u0107 masowa publiczno\u015b\u0107, a on sam najwyra\u017aniej chcia\u0142by po sobie pozostawi\u0107 bardziej obraz taki, jaki kre\u015bli we Free<\/em>.<\/p>\n

IGGY POP Free<\/em><\/strong>, Loma Vista 2019, 7\/10<\/strong><\/p>\n